Facebooktwitter

132206311239_lrghttp://kostaspoulakis.wordpress.com

Συνέντευξη στην εφημερίδα “Εποχή” (7/4/2013) και στον δημοσιογράφο Στάθη Κουτρουβίδη

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­να­ζη­τεί συμ­μά­χους με βά­ση το ρι­ζο­σπα­στι­σμό του

Στον α­πό­η­χο της κυ­πρια­κής κρί­σης, οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις α­να­λύουν τα νέα δε­δο­μέ­να που φέρ­νει το πιο σκλη­ρό μο­ντέ­λο προ­σαρ­μο­γής στις μνη­μο­νια­κές ε­πι­τα­γές της τρόι­κας, που ε­φαρ­μό­στη­κε στη Με­γα­λό­νη­σο. Ποιο το μέλ­λον της ΕΕ και της ευ­ρω­ζώ­νης με αυ­τή την τρο­πή των πραγ­μά­τω­ν; Ποιοι οι στό­χοι των α­ρι­στε­ρών δυ­νά­μεων στις α­πει­λού­με­νες χώ­ρες και οι­κο­νο­μίες, ι­δίως ε­κεί­νων που στη στρα­τη­γι­κή τους στό­χευ­ση η ευ­ρω­παϊκή προο­πτι­κή έ­χει κε­ντρι­κή θέ­ση;


Ποιες ε­κτι­μάς ό­τι θα εί­ναι οι ε­πι­πτώ­σεις στην Ελλά­δα και στις υ­πό­λοι­πες χώ­ρες της ΕΕ α­πό τα τε­λευ­ταία γε­γο­νό­τα στην Κύ­προ;

Οι ε­ξε­λί­ξεις στην Κύ­προ εί­ναι πά­ρα πο­λύ σο­βα­ρές για δύο κυ­ρίως λό­γους. Πρώ­τον, συ­νι­στούν μια νέα φά­ση της στρα­τη­γι­κής των η­γε­τι­κών κύ­κλων της Ε.Ε. με ο­δη­γό την κ. Μέρ­κελ και τη γερ­μα­νι­κή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή. Με αυ­τή ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός κά­νει έ­να άλ­μα μέ­σα α­πό τα στρα­τη­γι­κά α­διέ­ξο­δα του. Έτσι, στην πο­λι­τι­κή της ά­γριας λι­τό­τη­τας και της κα­τε­δά­φι­σης των κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των, προ­στί­θε­ται το «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σεων. Έτσι α­πλά α­πο­φά­σι­σαν, μέ­σα σε μια νύ­χτα, να δια­λύ­σουν την κυ­πρια­κή οι­κο­νο­μία μι­λώ­ντας με α­πα­ξιω­τι­κό τρό­πο για το τρα­πε­ζι­κό και φο­ρο­λο­γι­κό της σύ­στη­μα.
Δεν αρ­νού­μαι τις α­δυ­να­μίες του συ­στή­μα­τος που κα­ταγ­γέλ­λε­ται, ό­μως δεν ξε­χνάω και τον τρό­πο που ε­νο­χο­ποιή­θη­κε η Ελλά­δα και οι Έλλη­νες για να μπο­ρέ­σει να ε­φαρ­μο­στεί στα πρώ­τα της βή­μα­τα η πο­λι­τι­κή του μνη­μο­νίου. Η Κύ­προς προ­στί­θε­ται με τρία χρό­νια κα­θυ­στέ­ρη­ση στις χώ­ρες πει­ρα­μα­τό­ζωα. Δη­μιουρ­γεί­ται α­να­σφά­λεια σε ό­λους τους ευ­ρω­παίους πο­λί­τες για τις ό­ποιες κα­τα­θέ­σεις τους. Να σας θυ­μί­σω την ε­νη­μέ­ρω­ση του κ. Μπα­ρό­ζο στους πρέ­σβεις των ευ­ρω­παϊκών χω­ρών, που υ­πεν­θύ­μι­σε ό­τι εάν κά­ποια χώ­ρα έ­χει προ­βλή­μα­τα στο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, μπο­ρεί να πει­ρά­ξει α­κό­μα και τις κα­τα­θέ­σεις. Δεν πρέ­πει λοι­πόν να μας κά­νει ε­ντύ­πω­ση πρό­σφα­τη έ­ρευ­να στη Γερ­μα­νία που δεί­χνει ό­τι το 54% των Γερ­μα­νών πο­λι­τών νοιώ­θει α­να­σφά­λεια.
Ο δεύ­τε­ρος λό­γος εί­ναι η πο­λι­τι­κή ση­μα­σία του πρώ­του «ό­χι» που α­κού­στη­κε σε α­πό­φα­ση του Eurogroup α­πό την κυ­πρια­κή βου­λή, έ­στω και σαν κά­λυ­ψη του με­γά­λου«ναι»του κ. Ανα­στα­σιά­δη, κά­τω α­πό την πίε­ση του κυ­πρια­κού λα­ού. Η ελ­λη­νι­κή τρι­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση των πολ­λών και συ­νε­χών «ναι», α­φού στο Eurogroup συμ­φώ­νη­σε με την α­πό­φα­ση για την Κύ­προ, με­τά κρύ­φτη­κε με το «ό­χι», φο­βού­με­νη την ε­πι­τυ­χία του, κα­τό­πιν αρ­νή­θη­κε τη χρη­μα­τι­κή βοή­θεια των 2 δισ., και τέ­λος πα­νη­γύ­ρι­σε για την α­πο­δο­χή της δεύ­τε­ρης α­πό­φα­σης του Eurogroup. Λαν­θα­σμέ­να η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θεώ­ρη­σε ό­τι στην Κύ­προ δο­κι­μά­ζε­ται η πο­λι­τι­κή γραμ­μή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και χαι­ρέ­κα­κα πε­ρί­με­νε να κα­τα­στρα­φεί η Κύ­προς, για να ε­πι­βε­βαιω­θεί η υ­πο­τα­κτι­κή πο­λι­τι­κή της.
Όμως βιά­ζο­νται να βγά­λουν συ­μπε­ρά­σμα­τα, και ό­ποιος βιά­ζε­ται σκο­ντά­φτει. Θα πρέ­πει να ξέ­ρουν ό­τι την ι­στο­ρία τη γρά­φουν οι λα­οί με τα «ό­χι», πο­τέ με τα συμ­βι­βα­στι­κά «ναι». Το «ό­χι» που θα πει μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, θα το πι­στεύει, θα εί­ναι α­πο­φα­σι­σμέ­νη να το στη­ρί­ξει και που θα θε­με­λιώ­νε­ται στη νω­πή ε­ντο­λή των πο­λι­τών. Η έ­ξο­δος α­πό την κρί­ση ό­χι μό­νο της Ελλά­δος αλ­λά και της Κύ­πρου και ο­λό­κλη­ρης της Ευ­ρώ­πης περ­νά­ει α­πό τη διεύ­ρυν­ση και την εμ­βά­θυν­ση της δη­μο­κρα­τίας.

Αντιευ­ρω­παϊκές εν ο­νό­μα­τι της Ευ­ρώ­πης

Τε­λι­κά αυ­τή η πο­λι­τι­κή της ΕΕ που ε­πι­βάλ­λει η Γερ­μα­νία και οι σύμ­μα­χοί της ο­δη­γεί στη διά­λυ­ση της ΕΕ; Εάν εί­ναι έ­τσι, πώς μπο­ρεί κα­νείς να ερ­μη­νεύ­σει την πο­λι­τι­κή Μέρ­κε­λ;
Οι ε­ξε­λί­ξεις στην Ευ­ρώ­πη δεί­χνουν ό­τι η πο­λι­τι­κή της α­κραίας λι­τό­τη­τας, ό­πως και να βα­φτί­ζε­ται σε κά­θε χώ­ρα, έ­φτα­σε στα ό­ριά της και α­πο­δο­κι­μά­ζε­ται με κά­θε ευ­και­ρία α­πό τους λα­ούς. Η Ευ­ρώ­πη ό­πως την ξέ­ρα­με δεν υ­φί­στα­ται. Η Ευ­ρώ­πη των λαών, της αλ­λη­λεγ­γύης, της δη­μο­κρα­τίας, της ευη­με­ρίας, της α­σφά­λειας και των κοι­νω­νι­κών α­να­γκών. Έχει πά­ρει την πιο ά­γρια μορ­φή της. Η Ευ­ρώ­πη των α­γο­ρών συμ­βα­δί­ζει με το φό­βο, την α­να­σφά­λεια και με τον κα­θη­με­ρι­νό κίν­δυ­νο της χρε­ο­κο­πίας. Η κ. Μέρ­κε­λ, αλ­λά και ό­σοι την α­κο­λου­θούν στην πο­λι­τι­κή της, εν ο­νό­μα­τι της Ευ­ρώ­πης πραγ­μα­το­ποιούν την πιο α­ντιευ­ρω­παϊκή πο­λι­τι­κή. Η διά­λυ­ση της ΕΕ μπο­ρεί να πραγ­μα­το­ποιη­θεί με ευ­θύ­νη της κυ­ρίαρ­χης νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής. Η δι­κή μας Ευ­ρώ­πη βρί­σκε­ται στον α­ντί­πο­δα της Ευ­ρώ­πης του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και των αυ­το­κρα­το­ρι­κών βλέ­ψεων που βιώ­νου­με.

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα α­να­πτύσ­σε­ται έ­νας πιο έ­ντο­νος ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμός, σύμ­φω­να με τις δη­μο­σκο­πή­σεις. Πώς το σχο­λιά­ζεις;
Έχε­τε δί­κιο. Θα ή­ταν πα­ρά­λο­γο με ό­σα βιώ­νου­με, με ό­σα σας α­νέ­φε­ρα προ­η­γου­μέ­νως να μη φού­ντω­νε ο ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμός. Οι τε­λευ­ταίες έ­ρευ­νες που δη­μο­σιεύ­τη­καν έ­χουν συ­γκλο­νι­στι­κά στοι­χεία. Το 90% των πο­λι­τών θεω­ρούν ό­τι ή­ταν αρ­νη­τι­κή η στά­ση των ε­ταί­ρων στην Κύ­προ, 79% πι­στεύουν ό­τι οι α­πο­φά­σεις για την Κύ­προ εί­χαν το στοι­χείο της τι­μω­ρίας, 84% θεω­ρούν ό­τι οι α­πο­φά­σεις που λαμ­βά­νουν α­πο­δυ­να­μώ­νουν την ί­δια την ΕΕ, 71% πι­στεύουν ό­τι οι α­πο­φά­σεις της ΕΕ εί­ναι αρ­νη­τι­κές για τους πο­λί­τες και το 74% των πο­λι­τών θεω­ρεί ό­τι οι α­πο­φά­σεις για την Κύ­προ θα έ­χουν αρ­νη­τι­κές ε­πι­πτώ­σεις στην Ελλά­δα.
Δεν χρειά­ζε­ται να σας κου­ρά­σω με πε­ρισ­σό­τε­ρα στοι­χεία και νού­με­ρα, για να κα­τα­λά­βου­με ό­τι ο ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμός φου­σκώ­νει με­τα­ξύ των πο­λι­τών που δια­τη­ρούν στο α­κέ­ραιο της σκέ­ψης τους τον α­λη­θι­νό ευ­ρω­παϊσμό. Όλη αυ­τή η ορ­γή και α­γα­νά­κτη­ση για την πο­λι­τι­κή στρα­τη­γι­κή της ΕΕ, να εί­στε βέ­βαιος ό­τι θα πλη­ρω­θεί α­κρι­βά α­πό τα τρία κόμ­μα­τα της μνη­μο­νια­κής κυ­βέρ­νη­σης. Άλλω­στε, στις ί­διες δη­μο­σκο­πή­σεις εί­δα­με και την κα­τα­δί­κη της τρι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης για τον τρό­πο που χει­ρί­στη­κε το θέ­μα της Κύ­πρου. Τέ­λος, θα ή­θε­λα να α­να­φέ­ρω ό­τι σε ε­ρώ­τη­ση ποια εί­ναι η προο­πτι­κή για την έ­ξο­δο α­πό την κρί­ση, με 54%, οι πο­λί­τες α­να­ζη­τούν τη διέ­ξο­δο με μια πο­λι­τι­κή που σχη­μα­το­ποιεί­ται στο ε­ντός της ευ­ρω­ζώ­νης και ε­κτός της τρόι­κας. Πο­λι­τι­κή στην ο­ποία κο­λυ­μπά­ει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ/ΕΚΜ. Το φυ­τί­λι της α­να­τρο­πής έ­χει α­νά­ψει, το μή­κος του δεν γνω­ρί­ζου­με.

Τα ποιο­τι­κά στοι­χεία των δη­μο­σκο­πή­σεω­ν

Στην ει­κό­να που πε­ρι­γρά­φεις, η ΝΔ δια­τη­ρεί­ται σε στα­θε­ρό ε­πί­πε­δο και πε­ρί­που ι­σο­δύ­να­μη με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Δεν φαί­νε­ται να πλήτ­τε­ται ι­διαί­τε­ρα α­πό την πο­λι­τι­κή που α­κο­λου­θεί;
Σε μια πο­λι­τι­κά ρευ­στή πε­ρίο­δο, σαν κι αυ­τή που βιώ­νου­με, δεν ε­ξά­γου­με σω­στά συ­μπε­ρά­σμα­τα, αν α­πο­κλει­στι­κά πα­ρα­τη­ρού­με την έ­τσι κι αλ­λιώς εν­δια­φέ­ρου­σα πρό­θε­ση ψή­φου. Θα πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με ό­τι τις υ­πό­γειες με­τα­βο­λές που συ­ντε­λού­νται τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, προ­σπα­θού­με να τις α­νι­χνεύ­σου­με α­πό μια σει­ρά ποιο­τι­κών ε­ρω­τη­μά­των. Για αυ­τό άλ­λω­στε προ­η­γου­μέ­νως έ­δω­σα με­γα­λύ­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα σε μια σει­ρά ε­ρω­τή­σεων που εί­χαν οι έ­ρευ­νες που δη­μο­σιεύ­θη­καν. Όταν ω­ρι­μά­σουν ο­ρι­σμέ­να πο­λι­τι­κά δε­δο­μέ­να που ε­πη­ρεά­ζουν και α­πα­σχο­λούν την κοι­νή γνώ­μη, κα­τα­γρά­φο­νται στην πρό­θε­ση ψή­φου και τε­λι­κά στην κάλ­πη. Αλή­θεια ποιος θα πε­ρί­με­νε στις ε­κλο­γές του πε­ρα­σμέ­νου Μαΐου το ε­κλο­γι­κό πο­σο­στό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ/ΕΚ­Μ, που λί­γο πριν ξε­κι­νή­σει ε­πί­ση­μα η προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρίο­δος, με το ζό­ρι ξε­περ­νού­σε το 7%, αν πα­ρα­κο­λου­θού­σε μό­νο την πρό­θε­ση ψή­φου.
Όμως θα ή­θε­λα να ση­μειώ­σω και κά­τι α­κό­μα. Η συ­σπεί­ρω­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ/ΕΚ­Μ, εί­ναι πε­ρί­που στο 75%, και αυ­τό για έ­ναν πο­λι­τι­κό φο­ρέα που για μια πε­ρί­που ει­κο­σα­ε­τία τα ε­κλο­γι­κά του ό­ρια ή­ταν α­πό 3% έως 5%, και ε­κτο­ξεύ­θη­κε α­πό­το­μα στο 27%, έ­χει ι­διαί­τε­ρη α­ξία. Οι πο­λί­τες που τον ε­μπι­στεύ­θη­καν για πρώ­τη φο­ρά, δεν του έ­δω­σαν ού­τε ευ­και­ρια­κή ού­τε δα­νει­κή ψή­φο. Σή­με­ρα έ­χου­με σύ­γκρου­ση δύο δια­φο­ρε­τι­κών πο­λι­τι­κών προ­τά­σεων, δύο δια­φο­ρε­τι­κών κό­σμων. Σή­με­ρα συ­γκρούε­ται η πο­λι­τι­κή του μνη­μο­νίου με την α­ντι­μνη­μο­νια­κή πρό­τα­ση, σή­με­ρα συ­γκρούο­νται το πα­λιό σα­θρό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα με το νέο και ελ­πι­δο­φό­ρο που γεν­νιέ­ται. Στις μέ­ρες μας γί­νε­ται η σύ­γκρου­ση α­νά­με­σα στην πιο δε­ξιά πο­λι­τι­κή και στη ρι­ζο­σπα­στι­κή α­ρι­στε­ρά, μια σύ­γκρου­ση που δεν έ­χει κα­μιά σχέ­ση με τον ε­ναλ­λασ­σό­με­νο δι­κομ­μα­τι­σμό που ζή­σα­με τις δύο τε­λευ­ταίες δε­κα­ε­τίες. Τό­τε οι με­τα­κι­νή­σεις α­νά­με­σα στη ΝΔ και το ΠΑ­ΣΟΚ εί­χαν το στοι­χείο της κα­λύ­τε­ρης δια­χεί­ρι­σης, ά­ρα ή­ταν ευ­κο­λό­τε­ρες, τώ­ρα έ­χουν το στοι­χείο της α­να­τρο­πής, ά­ρα εί­ναι δυ­σκο­λό­τε­ρες, α­φού έ­χουν το στοι­χείο της ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποίη­σης. Εί­ναι, ό­μως, ου­σια­στι­κό­τε­ρες. Να εί­στε σί­γου­ρος ό­τι εί­μα­στε έ­τοι­μοι να εκ­φρά­σου­με τις α­γω­νίες και τη θέ­λη­ση της πλειο­ψη­φίας του Ελλη­νι­κού λα­ού, και οι πο­λί­τες το νοιώ­θουν.

Οι πο­λι­τι­κές συμ­μα­χίες σπα­νί­ζου­ν

Δια­κρί­νει κα­νείς μια α­δυ­να­μία στο ε­πί­πε­δο των πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών α­πό την πλευ­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.
Θα ή­θε­λα αρ­χι­κά να πω ό­τι βα­σι­κό στοι­χείο, χά­ρη στο ο­ποίο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ/ΕΚΜ τε­τρα­πλα­σία­σε τον Μάιο και ε­ξα­πλα­σία­σε τον Ιού­νιο τις δυ­νά­μεις του, ή­ταν η πο­λι­τι­κή μας πρό­τα­ση για τις συμ­μα­χίες. Εμείς θέ­σα­με με πει­στι­κό τρό­πο την α­νά­γκη της ε­κλο­γι­κής συ­νερ­γα­σίας ό­λων των α­ρι­στε­ρών και προο­δευ­τι­κών δυ­νά­μεων για την α­να­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής. Οι πο­λί­τες την εί­χαν α­νά­γκη αυ­τή την πρό­τα­ση, γι’ αυ­τό μας ε­πι­βρά­βευ­σαν, ε­νώ συγ­χρό­νως τι­μώ­ρη­σαν τους αρ­νη­τές της.
Σή­με­ρα, δυ­στυ­χώς, τα πράγ­μα­τα στο θέ­μα των συμ­μα­χιών ε­ξα­κο­λου­θούν να εί­ναι προ­βλη­μα­τι­κά. Η η­γε­σία της ΔΗ­ΜΑΡ χώ­θη­κε στην μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση και η η­γε­σία του ΚΚΕ ε­ξα­κο­λου­θεί να εί­ναι κλει­σμέ­νη και α­πο­μο­νω­μέ­νη στο κτή­ριο του Πε­ρισ­σού. Φυ­σι­κά, ε­ξα­κο­λου­θώ να πα­ρα­κο­λου­θώ και τον προ­συ­νε­δρια­κό διά­λο­γο του ΚΚΕ και τα τε­κται­νό­με­να στο ε­σω­τε­ρι­κό της ΔΗ­ΜΑΡ με με­γά­λο εν­δια­φέ­ρον και κρυ­φές ελ­πί­δες. Θα συ­νε­χί­σου­με την α­να­ζή­τη­ση των α­να­γκαίων συμ­μα­χιών για την α­να­τρο­πή των μνη­μο­νίων, χω­ρίς ό­μως να χά­σου­με το ρι­ζο­σπα­στι­σμό μας σε αυ­τή την α­να­ζή­τη­ση.
Να εί­στε σί­γου­ρος ό­τι οι πο­λί­τες πά­λι θα τι­μή­σουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ/ΕΚΜ που ει­λι­κρι­νά τις α­να­ζη­τά­ει, διό­τι Αρι­στε­ρά στην ε­πο­χή του μνη­μο­νίου εί­ναι ό­χι μό­νο ό,τι ε­νώ­νει, αλ­λά και ό,τι σώ­ζει. Άρα, ό­ποιος κά­νει πο­λι­τι­κή α­ριθ­μη­τι­κή σή­με­ρα να γνω­ρί­ζει ό­τι μπο­ρεί να εί­ναι ά­χρη­στη.

Ανα­τρο­πές στις αυ­το­διοι­κη­τι­κές ε­κλο­γές

Σε έ­να χρό­νο α­πό τώ­ρα θα έ­χου­με αυ­το­διοι­κη­τι­κές ε­κλο­γές. Πώς προ­ε­τοι­μά­ζε­ται ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για αυ­τές;
Οι αυ­το­διοι­κη­τι­κές ε­κλο­γές θα πρέ­πει να γί­νουν τον Ιού­νιο του 2014, στην ώ­ρα τους. Τα παι­χνί­δια που προ­σπα­θούν να παί­ξουν οι ε­ταί­ροι της τρι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης, και οι διαρ­ροές που γί­νο­νται για πα­ρά­τα­ση της θη­τείας, μας βρί­σκουν ρι­ζι­κά α­ντί­θε­τους ό­ποια πρό­φα­ση και να ε­πι­κα­λε­στούν. Με­τά τη με­τα­πο­λί­τευ­ση δεν έ­χει ξα­να­συμ­βεί να α­να­βλη­θούν αυ­το­διοι­κη­τι­κές ε­κλο­γές, πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο αν πρό­κει­ται αυ­τό να γί­νει, προ­κει­μέ­νου να α­πο­φύ­γουν τη βού­λη­ση των πο­λι­τών.
Όπως εί­ναι γνω­στό, για την Αρι­στε­ρά η Αυ­το­διοί­κη­ση – για την ο­ποία έ­χω την ευ­θύ­νη εκ μέ­ρους της Γραμ­μα­τείας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – α­πο­τέ­λε­σε πά­ντα πε­δίο ση­μα­ντι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος και προ­νο­μια­κό χώ­ρο δρά­σης, α­φού α­πο­τε­λεί τον εγ­γύ­τε­ρο προς τους πο­λί­τες θε­σμό. Και στην ι­διαί­τε­ρα δύ­σκο­λη πε­ρίο­δο που δια­νύου­με ό­λες οι αυ­το­διοι­κη­τι­κές δυ­νά­μεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βρέ­θη­καν το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα και βρί­σκο­νται κα­θη­με­ρι­νά στην πρώ­τη γραμ­μή των α­γώ­νων για την υ­πε­ρά­σπι­ση της Αυ­το­διοί­κη­σης, τη δια­φύ­λα­ξη του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα των κοι­νω­νι­κών α­γα­θών και των δη­μο­τι­κών και πε­ρι­φε­ρεια­κών υ­πη­ρε­σιών, κα­θώς και την οι­κο­δό­μη­ση δο­μών αλ­λη­λεγ­γύης υ­πό την αι­γί­δα των δή­μων και των πε­ρι­φε­ρειών. Πα­ράλ­λη­λα, αυ­τές τις μέ­ρες ο­λο­κλη­ρώ­νε­ται μία με­γά­λη δια­δι­κα­σία αυ­το­διοι­κη­τι­κών συ­σκέ­ψεων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­νά πε­ρι­φέ­ρεια σε ό­λη την Ελλά­δα, στις ο­ποίες συ­ζη­τή­θη­καν οι θέ­σεις μας για κε­ντρι­κά αυ­το­διοι­κη­τι­κά ζη­τή­μα­τα (θε­σμι­κά, οι­κο­νο­μι­κά, α­να­πτυ­ξια­κά, πε­ρι­βάλ­λον, α­πορ­ρίμ­μα­τα, κοι­νω­νι­κές δο­μές και αλ­λη­λεγ­γύη), στην προ­σπά­θεια να γί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο ο­μοιο­γε­νής και κα­λύ­τε­ρα ε­πε­ξερ­γα­σμέ­νος ο αυ­το­διοι­κη­τι­κός μας λό­γος. Η δια­δι­κα­σία αυ­τή θα κο­ρυ­φω­θεί το ε­πό­με­νο διά­στη­μα με την κα­τάρ­τι­ση και την πα­ρου­σία­ση και στις δε­κα­τρείς πε­ρι­φέ­ρειες του προ­γράμ­μα­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ/ΕΚΜ α­νά πε­ριο­χή.
Θεω­ρώ λοι­πόν, για να α­πα­ντή­σω ευ­θέως στο ε­ρώ­τη­μα, ό­τι η προ­ε­τοι­μα­σία μας για τις δη­μο­τι­κές και τις πε­ρι­φε­ρεια­κές ε­κλο­γές προ­χω­ρά­ει με πο­λύ θε­τι­κούς ρυθ­μούς, α­φού σε λί­γες ε­βδο­μά­δες θα έ­χου­με κα­τα­κτή­σει το πρώ­το και α­πο­φα­σι­στι­κό προ­α­παι­τού­με­νο, για να μπο­ρέ­σου­με στη συ­νέ­χεια να κα­ταρ­τί­σου­με τους συν­δυα­σμούς μας και να έρ­θου­με σε ε­πα­φή με τους πο­λί­τες. Και αυ­τό δεν εί­ναι άλ­λο α­πό μια συ­νο­λι­κή αυ­το­διοι­κη­τι­κή πρό­τα­ση, για έ­ναν ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κό δή­μο και πε­ρι­φέ­ρεια, και έ­να άρ­τιο και συλ­λο­γι­κά δια­μορ­φω­μέ­νο πρό­γραμ­μα για κά­θε πε­ριο­χή. Έχου­με λοι­πόν κά­θε λό­γο να εί­μα­στε αι­σιό­δο­ξοι ό­τι οι δη­μο­τι­κές και πε­ρι­φε­ρεια­κές ε­κλο­γές θα α­πο­τε­λέ­σουν το «τε­λειω­τι­κό χτύ­πη­μα» στο πα­λιό, στο σά­πιο, στο ξε­πε­ρα­σμέ­νο σύ­στη­μα που ή­δη πα­ρα­παίει και θα ε­γκαι­νιά­σουν μια νέα ε­πο­χή, στην ο­ποία οι το­πι­κές κοι­νω­νίες, με μπρο­στά­ρη­δες τις δυ­νά­μεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, θα οι­κο­δο­μή­σουν σε κά­θε γω­νιά της χώ­ρας έ­να μέλ­λον ι­σό­τη­τας, ε­λευ­θε­ρίας, δι­καιο­σύ­νης και προ­κο­πής.

* Ο Κ. Που­λά­κης εί­ναι μέ­λος της Γραμ­μα­τείας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, υ­πεύ­θυ­νος για την Αυ­το­διοί­κη­ση.

(Η συνέντευξη βρίσκεται αναρτημένη και στο site της “Εποχής” :http://www.epohi.gr/portal/politiki/13978-sss—s-ss)