Facebooktwitter

papagiannakis (1)Του Άγγελου Μανταδάκη

  Τέσσερα χρόνια! Και τι χρόνια ; Γεμάτα. Πόσες φορές δεν τον σκεφτήκαμε, πόσες φορές δεν νοιώσαμε  την απουσία του. Έφυγε λίγο πριν από το ξέσπασμα της μεγάλης μπόρας. Κι έφυγε όπως  ίδιος είχε διαμηνύσει : κρατώντας τα κλειδιά του κόμματος που τον τίμησε επί τόσες θητείες στο ευρωκοινοβούλιο και που ο ίδιος τίμησε με την λαμπρή του παρουσία.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης  μας λείπει. Όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά. Η συμβολή του – και το πιστεύω απόλυτα – στη σημερινή συγκυρία θα ήταν πολύτιμη για την Αριστερά. Όχι προφανώς για την Αριστερά των προθύμων. Με αυτήν δεν είχε σχέση η σκέψη και η δράση του Μιχάλη.

Τον θυμάμαι στις κινητοποιήσεις του αντιπολεμικού κινήματος  ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Αρκετοί σοσιαλιστές  της Ευρώπης είχαν ενταχθεί στους υποστηριχτές του πολέμου. Κι αυτό χάριν στα αναθρώπινα διακαιώματα που παραβίαζε ο Μλόσεβιτς. (κανένας άλλος δεν είχε διαπράξει κάτι ανάλογο στα Βαλκάνια…). Ο Μιχάλης που του άρεσε να δηλώνει “αριστερός σοσαλδημοκράτης” του ΣΥΝ, βρέθηκε στους δρόμους  και τις πλατείες ……

Κάποιοι τον είχαν χαρακτηρίσει “αριστοτέχνη των επιχειρημάτων”. Φανατικός του είδους ο Μιχάλης συγκροτούσε  πάντα την επιχειρηματολογία του και ενίσχυε τον αριστερό του λόγο, τον έκανε πο πειστικό, πιο  προσβάσιμο σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες.

Ο Μιχάλης έφυγε γρήγορα από κοντά μας. Πρόλαβε ωστόσο και διαμόρφωσε τον δικό τύπο αριστερού πολιτικού, αριστερού ηγέτη, αριστερού πολίτη.