Facebooktwitter

Δημάκης Θανάσης   ΑΥΓΗ 4.7.2013

–       35 χρονάκια καμιά εκατοστή διασπάσεις, όλων.

–       35 χρονάκια μιας διαρκούς δικαίωσης επίσης όλων.

–       35 χρονάκια σε επαναστατική εγρήγορση.

–       35 χρονάκια στους δρόμους για το κόμμα και το δίκιο του εργάτη.

–       35 χρονάκια και το μυαλό τεμαχισμένο από την εντρύφηση στους κλασικούς.

–       35 χρονάκια με προέδρους, αντιπρόεδρους, αρχηγούς και βουλευτάδες, γενικούς γραμματείς και ειδικούς φαρισαίους, ιδιοκτήτες καταστημάτων εδώδιμα αποικιακά, αρχισυνδικαλιστές του ευρύτερου τομέα της κατάντιας μας, άλλοι εδώ, άλλοι εκεί και άλλοι παραπέρα, τους ψάχνουμε με το κιάλι και αυτοί πουθενά.

–       35 χρονάκια φίλοι και εχθροί αντάμα και δώσ’ του και ξαναμαλώσαμε και ξανανταμώσαμε, διότι μας έπνιξε το διαρκές μας δίκιο, όλων και ταυτοχρόνως.

–       35 χρονάκια με υποκύψεις και πιρουέτες πολλών, στην 3η του Σεπτέμβρη με τσικουδιά στους καφενέδες… Και να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα.

–       35 χρονάκια από ρεβάνς σε ρεβάνς.

–       35 χρονάκια κλειδοκράτορες της παρθενίας μας και του αμόλυντου της ηθικής μας.

–       35 χρονάκια τυφεκιοφόροι, με τους γκράδες ανά χείρας, την τι βι στο διαπασών, και επ’ ώμου το δίφραγκο, εντελώς προσφάτως.

–       35 χρονάκια με ένσημα επανάστασης εντός γραφείων πολυτελών, με αντοχή ατσαλιού και κόκκινα μεροκάματα άφθονα, προς τιμήν του αλάθητου, έναντι του οποίου κάποιοι εσχάτως αναζητούν παρηγοριά και εισπράττουν σίελο.

–       Τελικά 35 χρονάκια πέρασαν -αυτά θυμάμαι- και αλλά τόσα με τις διηγήσεις του πατέρα μου από τον Παρνασσό.

Δεν λέω, σύντροφοι, σκληρή η ταξική πάλη, αλλά 35 χρονάκια σαν πολλά μου φαίνονται.

Και στο φινάλε, αυτοί οι αδιάντροποι αστοί και οι αγορές τους να μας κάνουν και τη μάπα κρέας, παίρνοντας πίσω εν μια νυκτί ό,τι ο κοσμάκης με κόπο απέκτησε, αν και όχι όλος με τον ίδιο κόπο, και αυτό επίσης υπερβολικό φαντάζει.

Όχι, σύντροφοι, δεν ξεχνώ ούτε τους αγώνες, ούτε τις θυσίες, ούτε τις ζωές, ούτε την ιστορία. Είναι άλλωστε όλων μας και κανενός ξεχωριστά.

Συνεχίζουν όμως να μην ξεχνούν και αυτοί οι αδιάντροποι.

Ενθυμούνται διαρκώς και εντελώς προσφάτως λόγου χάριν, την αριστεροσύνη, τη δεξιοσύνη, την ανημποριά, τη μη πειστικότητα, την εσωστρέφεια, τη λάθος ανάλυση, τη λάθος σύνθεση, τη στασιμότητα, την ευρωλαγνεία, τη δραχμοστροφή, τα στραβοπατήματα, τον συντεχνιασμό, την αντικοινωνικότητα, την τρομοκρατία και άλλα τινά, κατά περίπτωση ώριμα… κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ.

Και ιδίως του Τσίπρα… Ιδίως.

Αλλά και αυτός ο νεαρός, άκου να προτείνει κατάργηση των λιστών, και να εκλέγεται ο επικεφαλής από το συνέδριο. Σφαγιασμός της δημοκρατίας, την οποία ευλαβικά 35 χρονάκια αντάμα και ξεχωριστά στις συνιστώσες και τα κόμματά μας ακολουθήσαμε, πετυχαίνοντας νίκες περιφανείς και κατορθώματα σπουδαία.

Όπως σαφώς και ο σ. Στάλιν, που εκλέχτηκε με συναίνεση συνιστωσών από την κεντρική επιτροπή. Άγιος άνθρωπος, απολύτως ελεγχόμενος και προσφάτως αποκατασταθείς.

Αλλά και ο σ. Κουτσούμπας επίσης, μετά από 5-6 όργανα που το ένα “βογκάει” στο άλλο, σε ένα όργιο πλουραλισμού απόψεων, πρότυπο συνεργασίας και κοινωνίας για το μέλλον.

Τελικά για πολύ σοσιαλδημοκράτη τον “κόβω” αυτόν τον νεαρό, για να μη πω τίποτα βαρύτερο, όπως τον κόβουν και πολλοί άλλοι, τρομερά αριστεροί και εγγυητές της πορείας μας.

Μιλήστε ανοιχτά σύντροφοι, άλλωστε αυτό σέρνεται από μόνο του, από ‘δώ, από ‘κεί, από στόμα σε στόμα, από τουίτερ σε φέισμπουκ και τούμπαλιν.

Άκου λέει να πάει στην Αμερική και τη Γερμανία ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς να ρωτήσει τουλάχιστον εκατόν πενήντα.

Ας όψεται ο Αλέκος (και πολλοί άλλοι), που τον κατάλαβε εγκαίρως, μαζί με τις τεράστιες ευθύνες του ευρώ και μας φώτισαν, εγκαίρως επίσης.

Και άρχισαν οι τρικλοποδιές και οι κριτικές από την τρίτη μέρα, επίσης παγκοσμίου ενδιαφέροντος γεγονός, αμεσοδημοκρατικής συντροφικότητας.

Και όμως αυτός ο μπαγάσας όχι μόνο αντέχει ακόμη, μα πάει και για άλλα.

Λέω να του κόψουμε ακόμη λιγάκι τον αέρα γιατί τελικά μου φαίνεται ότι απ’ αυτούς τους άπειρους πιτσιρικάδες διαχειριστές της εξουσίας κινδυνεύει αφόρητα ο σοσιαλισμός μας, που δεν τον ξέρω βέβαια, μα τον κατέχετε άριστα εσείς, οι τρομερά αριστεροί, ώστε μετά από 35 χρονάκια βεβαιωμένων επιτυχιών σάς έχω τυφλή εμπιστοσύνη.

Και για να τελειώνω με τις θέσεις. Μια μόνο θέση (έχω και άλλες πολλές). Το μικρό κόκκινο φωτάκι που αναβοσβήνει για πρώτη φορά μετά από πενήντα και βάλε χρόνια στην άκρη του δάσους, θα τολμήσουμε να το δούμε από κοντά, βαδίζοντας μες από δυσπρόσιτα μονοπάτια;

Ή αλλιώς. Έχουμε αντοχές, σύντροφοι, και κότσια για αναλάβουμε την ευθύνη; Και με ποιους; Και μη μου πείτε μέτωπο με την ηγεσία εκ του Περισσού, γιατί δεν θα σας πιστέψω.

Ομολογώ ότι αδυνατώ να περιμένω αλλά 35 χρόνια, μπας και συμπέσουν οι πλατφόρμες μας. Θα εξατμιστώ. Εκτός αν ψάχνω δικαιολογίες. Εκτός αν…

Αν ναι, λοιπόν, μια είναι η απάντηση και αφήστε τις μικρόψυχες κριτικές και τις αναμασημένες πλατφόρμες.

Ενιαίο συνέδριο, ενιαίο κόμμα, ενιαία άποψη, ενιαίο πρόγραμμα, ενιαία θέληση, ενιαία γραμμή, ενιαίος λόγος, ενιαία λίστα, ενιαίες πορείες, ενιαίες γροθιές, ενιαίες σημαίες μέσα στη διαφορετικότητα, αλλά (επιτρέψτε μου) και μέσα στους ανολοκλήρωτους πόθους.

Για την κυβέρνηση της ανατροπής τους. Αύριο το πρωί… ούτε μια μέρα αργότερα. Με τον κόσμο στους δρόμους, τα μυαλά στη θέση τους και τις κατσαρόλες ήσυχες. Πριν μας “φάνε” όλους λάχανο… μεταφορικά και κυριολεκτικά το ζαρζαβατικό. Και άντε μετά να ξαναδούμε το φωτάκι.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά, μαζί με όποιον και όποια θέλουμε, θέλει και μπορεί και ο νεοέλληνας ας κρίνει. Για την εργασία και τη δίκαιη αμοιβή, τη ζωή, και την ελευθερία. Και αν αυτό δεν είναι σοσιαλισμός, για τον σοσιαλισμό μας καθ’ εαυτό εδώ θα είμαστε. Θα τα λέμε καθ’ εκάστην. Δεν θα χαθούμε σύντροφοι. Άλλωστε, εκατό χρονάκια το συζητάμε το πράγμα. Σε ακόμη λίγα θα κολλήσουμε;

Θανάσης Δημάκης είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Πεντέλης και της γραμματείας του Τμήματος Αγροτικής Πολιτικής