Facebooktwitter

Τασιόπουλος Σταύρος, Δικηγόρος, ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης

Καλοκαίρι του 2013, και η κατάσταση παραμένει στην ίδια σταθερή ρευστότητα κρίσης των τελευταίων ετών – όμως όχι το ίδιο για όλους.

Αυτό το καλοκαίρι δεν έχει να δείξει καμιά ένταση όπως τα προηγούμενα τρία όπου είχαμε ψήφιση Μνημονίου (1ου), κίνημα ”αγανακτισμένων”, διπλές εκλογές. Είναι σαν μια παύση μιας 3ετούς διάρκειας κατάστασης εντάσεων, ενδοκυβερνητικών συγκρούσεων, κοινωνικών και πολιτικών αντιμαχιών, είναι σαν να έχει περάσει στη συλλογική συνείδηση η σκέψη για την Μετά Μνημονίου εποχή, άσχετα αν μέχρι και το 2016 θα είμαστε εντός του προγράμματος των Μνημονίων. 

Μέχρι σήμερα από το 2009 έχουν αλλάξει 3 κυβερνήσεις και μια υπηρεσιακή και κατά την κρίση μου θα αλλάξει κι άλλη σύντομα. Αυτό συμβαίνει μιας και βρισκόμαστε σε φάση αναδιάταξης του κομματικού χάρτη http://www.ethemis.gr/4-rithmistes-tis-kommatikis-anadiataxis/, προς την προσαρμογή του πολιτικού συστήματος στα νέα δεδομένα της υπερεθνικής διακυβέρνησης και του μετασχηματισμού του καπιταλιστικού συστήματος, ως προς τις παραγωγικές δομές και στην υφή των χρηματοπιστωτικών φορέων.

Η αναπροσαρμογή αυτή, που αποτελεί μια παγκόσμια διαδικασία, εφαρμόζεται και στην χώρα μας, αλλά με τα εντόπια δεδομένα που είχαν οδηγήσει τη χώρα να ζει κυριολεκτικά σε άλλο κόσμο τα τελευταία χρόνια και να μην αντιλαμβάνεται τις παγκόσμιες εξελίξεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η διάλυση της ΕΣΣΔ, η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και ο πρώτος Πόλεμος του Κόλπου, όταν την ίδια περίοδο το πολιτικό κλίμα και σύστημα ασχολούνταν με την Ανδρέα, τη Μιμή και το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Δηλαδή το πολιτικό προσωπικό της χώρας – που αποτελεί αντιπροσωπευτική εικόνα των ψηφοφόρων του – είτε δεν διέγνωσε τις καταστάσεις, είτε δεν ήθελε να τις αντιληφθεί. Όπως και να έχει, εμείς βρισκόμαστε στο τώρα όπου είναι ευκαιρία να κοιτάξουμε ως κοινωνικό σύνολο και ως άτομα όλα τα ζητήματα, με λογική και διάθεση επίλυσης. Είναι ευκαιρία διότι πλέον όλο το επίπλαστο πλαίσιο διακυβέρνησης έχει απογυμνωθεί, όμως αυτό δεν είναι από όλους ορατό και όχι με τον ίδιο τρόπο. Για αυτό φταίνε πολλά, κυρίως όμως το έλλειμμα μιας ουσιαστικής παιδείας με πρόσημο τις αξίες και τα ιδανικά για την εξύψωση και την πρόοδο της κοινωνίας και του ατόμου.

Σημαντικό ρόλο έχει και η επικράτηση της αντίληψης ‘καταναλώνω, άρα υπάρχω’ μεταφρασμένη στην ελληνική της απόδοση. Εξίσου όμως σημαντικό ρόλο έχει και η διαχρονική αντίληψη ζηλοφθονίας εμπλουτισμένη με τις ταξικές της αναφορές, και του οπαδικού χαρακτήρα διαχωρισμούς. Αυτή η αντίληψη είναι που δίνει στο ‘Σκαϊ-δράση-κάνε κάτι’ υπόσταση ενώ παράλληλα το πρόταγμα για κοινωνικό κράτος, σύγχρονο και λειτουργικό, παραμένει μια διατύπωση στο Σύνταγμα. Δηλαδή αντί της πραγματικής ανταπόδοσης των φόρων σε κοινωνικές παροχές, υφίσταται μια κρατική λογική καθαρά φοροεισπρακτική.

Όλο αυτό το κλίμα, περιγράφει πολύ συνοπτικά γιατί είμαστε εδώ που είμαστε και κυρίως γιατί δεν ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε. Διότι οι εκάστοτε κυβερνώντες, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν περιγράψει την αντικειμενική αλήθεια προς τους πολίτες-ψηφοφόρους, κυρίως προς όφελος της πελατειακής πρακτικής, ένεκα της απουσίας δομημένου πολιτικού λόγου. Στο βασικό ερώτημα της περιόδου, αν τα φάγαμε όλοι μαζί, η απάντηση είναι σαφής και απλούστατη. Όσοι δε συμμετείχαν στη διαφθορά, δεν τα έφαγαν, όσοι έλαβαν μέρος είτε έδειξαν ανοχή σαφώς και ευθύνονται. Όμως η κυρίαρχη ευθύνη ανήκει στους κυβερνώντες λόγω της βαρύνουσας θέσης ευθύνης, να λαμβάνουν αποφάσεις καθώς και στους πραγματικά αστούς και πλούσιους της χώρας, που δεν αποδέχονται ότι ο πλούτος τους προέρχεται από την κοινωνία ως σύνολο. Αντίθετα λόγω ενός χρηματικού ελιτισμού ενδιαφέρονται μόνον για το κέρδος και διάγουν ”φιλανθρωπίες”.

Άρα, μέχρι να ρθει ο χειμώνας υπάρχει χρόνος για αλλαγές ουσίας, κυρίως στο τί επιζητούμε από το πολιτικό σύστημα, ώστε αυτό να αποτυπωθεί σε πιθανές πρόωρες εκλογές. Κανένα κόμμα από μόνο του και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση αν δεν υπάρχει παράλληλα η συλλογική απαίτηση για κάτι τέτοιο. Πλέον η επόμενη κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει άμεσα και καθημερινά ζητήματα όπως της φτώχειας και της ανεργίας και βασικά θέματα όπως το δημόσιο χρέος και το παραγωγικό μοντέλο, μαζί με τις έξωθεν επενδύσεις και τον ενεργειακό σχεδιασμό.

Πλέον όμως έχει ωριμάσει το θέμα της κατάργησης των Μνημονίων και η προοπτική μιας επιτήρησης ανάλογης με αυτή του 2006 είναι πιο λειτουργική, επίσης ο δανεισμός της χώρας μπορεί να γίνει με άλλους όρους όπως η άμεση διαγραφή χρέους, κυρίως ομολόγων της επόμενης διετίας. Ως προς την εσωτερική οικονομία, η διττή εφαρμογή δικαιοσύνης στις οικονομικές δραστηριότητες μαζί με ένα ευνοϊκό εργασιακό περιβάλλον σύμφωνα με τις ανάγκες των πολιτών και όχι με τις ”δυνατότητες” της οικονομίας, είναι πλέον αναγκαία κίνηση για τη διάσωση μιας γενιάς νέων ανθρώπων.

Πολύ απλά, αναδιανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και αλλαγή των δομικών θεσμών της εργασίας και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με εμπιστοσύνη στην τεχνολογική πρόοδο, μοιάζει να είναι η συνταγή για τη διέξοδο και για το μέλλον.

Κάθε άλλη κατεύθυνση θα οδηγήσει τη χώρα στην κατηγορία των ”αναπτυσσόμενων’‘ κρατών και την εμφάνιση ξανά, δυο κατηγοριών πολιτών, των αρκετά φτωχών και των αρκετά πλουσίων. Οι τελευταίοι αν δεν συνηγορήσουν στις απαιτούμενες αλλαγέςhttp://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_4_20/08/2011_453231,καμία αλλαγή δεν είναι δυνατή, ιδίως στη χώρα μας με την ισχυρή σύνδεση πολιτικού συστήματος και χρηματοδοτών του.

Η στασιμότητα αυτής της περιόδου ίσως να είναι χρήσιμη ώστε μέσα από την αντίφαση των επιδιωκόμενων κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων στο δημόσιο τομέα, να φανεί επιτέλους πως η ”αξιοκρατία” που πρεσβεύουν κολλάει στη δομική διαφθορά των επικαλούντων αυτές. Τέλος όσοι δεν μπορούν να περιμένουν ας αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλες χώρες, αυτό δε σημαίνει επ ουδενί παραίτηση, αλλά ρεαλισμό κατά την άποψή μου.

Ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, η πρόοδος του καθενός δεν συνδέεται απαραίτητα με την πρόοδο της χώρας, αν και η δημιουργία ενός διαφορετικού κράτους – από αυτό που βιώνουμε – είναι που θα κρατήσει και τους νέους εδώ. Μιας και οι πραγματικά άνετοι ως προς τις μετακινήσεις ποτέ δεν περίμεναν μέχρι να έρθει ο χειμώνας, ούτε και τώρα, απλά δρουν. Το καινούριο όμως δεν ταιριάζει με παλιά υλικά.