Facebooktwitter
4C08746DF2BC4D5B680B55377E8A66E6Μετάφραση: LEFTeria-news
The death of a “freeloader”: When will we accept the results of austerity?
As an eighteen year old dies trying to flee a ticket inspector in Athens, police in Britain boast of apprehending a mother shoplifting to feed her two children. All across Europe, people are struggling to survive.

By Yiannis Baboulias Published 14 August 2013

Ένας άστεγος άντρας κοιμάται επάνω σε έναν εξαερισμό, έξω από εναν κλειστά σταθμό του μετρό στο κέντρο της Αθήνας. 
Ο θάνατος ενός «τζαμπατζή»: Πότε θα αποδεχθούμε τα αποτελέσματα της λιτότητας;
Καθώς ένας δεκαοκτάχρονος πέθανε προσπαθώντας να ξεφύγει από εναν ελεγκτή εισιτηρίων στην Αθήνα, η αστυνομία στην Βρετανία καυχιόταν για την σύλληψη μιαςμητέρας που έκλεβε από καταστήματα για να ταΐσει τα δύο παιδιά της. Σε όλη την Ευρώπη, οι άνθρωποι αγωνίζονται να επιβιώσουν.
“Ας μην συνηθίσουμε τον θάνατο” διαβάζεις σε μια αφίσα που βλέπεις στους τοίχους γύρω στην Αθήνα. Είναι ένα απλό μήνυμα: δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να είμαστε σοκαρισμένοι από το θάνατο και τη δυστυχία που προκαλείται από τις επιλογές των ευρωπαίων ηγετών και της Ελληνικής κυβέρνησης. Από αυτοκτονίες εως «ατυχήματα», ο κατάλογος των θυμάτων έχειονόματα που προστίθενται σε αυτόν καθημερινά.
Από τον Δημήτρη Χριστούλας, τον 77χρονο ο οποίος, τον Απρίλιο του περασμένου έτους,αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος, έως τον Babakar Diaye, τον 39χρονο από τηνΣενεγάλη, ο οποίος έπεσε στις γραμμές του τρένου από μεγάλο ύψος και πέθανε κυνηγημένοςαπό τη δημοτική αστυνομία στο κέντρο της Αθήνας, το τελικό αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: η απώλεια ανθρώπινων ζωών.
Αλλά μερικές φορές τα πράγματα ξεφεύγουν. Μερικές φορές οι πρωινές ειδήσεις  διαβάζονται σαν να έχουν βγει από τους Άθλιους.
Χθες το βράδυ, ένας 18χρονος  έχασε τη ζωή τους στους δρόμους της Αθήνας. Παγιδευμένοςχωρίς εισιτήριο σε ένα τρόλεϊ, προσπάθησε να ξεφύγει από τον ελεγκτή, ο οποίος είχε μόλιςεπιβιβαστεί, πιέζοντας το κουμπί έκτακτης ανάγκης και να πηδώντας έξω από την πόρτα. Έχασετην ισορροπία του και χτύπησε το κεφάλι του στο πεζοδρόμιο. Αφού μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, οι γιατροί διέγνωσαν τον θάνατό του.
Οι σκηνές που περιγράφονται από έναν αυτόπτη μάρτυρα κάνουν την υπόθεση να ηχείπραγματικά τρομακτική. Λέει για το πώς το αγόρι προσπαθούσε να εξηγήσει ότι τόσο ο ίδιος όσοκαι οι γονείς του ήταν άνεργοι, και ότι απλά δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά το εισιτήριο ή το πρόστιμο. Λέει οτι ο ελεγκτής του επιτέθηκε σωματικά και του έσκισε την μπλόυζα του, και ο οδηγός του λεωφορείου συμμετείχε και αυτός,  πριν από το θύμα κάνει μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεφύγει.
Και μιλάει για συγκλονιστικές σκηνές όπου οι άλλοι επιβάτες σχεδόν περικύκλωσαν τον ελεγκτή,φωνάζοντας του: “μόλις πήρες την ζωή ενός παιδιού για ένα ευρώ».
Πιο συγκλονιστική είναι η αντίδραση από κάποιους που χρησιμοποιούν τα Ελληνικά social media- σχολιαστές, συγγραφείς, πολιτικοί. «Ο ελεγκτής έκανε μόνο τη δουλειά του», λένε. «Δεν είναιδικό του λάθος αν ένας τζαμπατζής αποφάσισε να πηδήξει από το λεωφορείο». Αυτό ήταν ο θάνατος ενός «τζαμπατζή». Όχι ενός άνεργου παιδιού χωρίς μέλλον, αλλά ενός τύπου που απλά δεν γούσταρε να πληρώσει το εισιτήριο του.
Αυτό αντικατοπτρίζει τη στάση που ορισμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν επιδείξει στο παρελθόν, όπως τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους ο νεοδιορισθείς υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης. «Όσοι δεν προσαρμόζονται πεθαίνουν», έχει πει.
Σε έναν τραγικό παράλληλισμό που αψηφά τα σύνορα, σχεδόν την ίδια στιγμή που γινόταν είδηση το περιστατικό στην Ελλάδα​​, το αστυνομικό τμήμα του Cheetham & Crumpsall(Μάντσεστερ) έγραφε στο τουίτερ:«Μόλις ασχοληθήκαμε με μια κλέφτρα καταστημάτων στα σούπερμάρκετ Tesco. Η κυρίαπροσπάθησε να φύγει χωρίς να πληρώσει για ορισμένα βαζάκια με παιδικές τροφές, είχε μαζί τηςτα δύο μικρά παιδιά της».

Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, αλλά το ύφος είναι αυτό που με πληγώνει. Τοφαινομενικά ασύνδετο γεγονός ότι προσπαθούσε να κλέψει παιδικά τρόφιμα με δύο παιδιά στην αγκαλιά της. Ακριβώς όπως στην περίπτωση του 18χρονου, το θέμα έχει αποσυνδεθεί από την αιτία. Η φτώχεια και η αδυναμία να πληρώσεις για τη μεταφορά ή για την τροφή, δεν περνάει απ την μεριά του νόμου.
Οι πλούσιοι δεν πρέπει να συμπάσχουν με τους μη έχοντες. Έτσι, ο κατάλογος των θυμάτωνμεγαλώνει.
Στη Βρετανία, η ποινικοποίηση των καταλήψεων κοστίσε ζωές τον περασμένο χειμώνα. Η φτηνήστέγαση είναι ανύπαρκτη στο Λονδίνο, και τα αχρησιμοποίητα ακίνητα ασφαλίστηκαν με ξύλινες σανίδες για να κρατήσουν τους ανεπιθύμητους άχρηστους απέξω, ενώ οι ιδιοκτήτες σχεδίαζαν πώς να ρουφήξουν κάθε δεκάρα από τους φτωχούς.
Από τον επόμενο χειμώνα, τα εισιτήρια των τρένων, αναμένεται να αυξηθούν κατά 4%περισσότερο, κάνοντας την μετακίνηση για εργασία ακόμη πιο δύσκολη για εκείνους που έχουν εκτοπιστεί στα προάστια. Αυτό το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, κάνοντας την αναζήτηση εργασίας αδύνατη για πολλούς, ακόμη και αν υπήρχαν θέσεις εργασίας στην ερειπωμένη αγορά εργασίας της χώρας. Τι θα συμβεί στην Βρετανία;
Είναι γελοίο.
Οι ανισότητες που πυροδότησαν την Αραβική Άνοιξη – της οποίας το ξήλωμα βλέπουμε σήμεραστην Αίγυπτο – επαναλαμβάνονται στη λιτότητα της Ευρώπης. Ο κοινωνικός ιστός, που το κράτος πρόνοιας τον κρατούσε ενωμένο, έχει κατεδαφιστεί. Εάν μείνεις άνεργος, οι πιθανότητες ναγυρίσεις πίσω στη δουλειά γίνονται λιγότερες και περισσότερο λιγότερες, αν δεν έχεις κάποιου είδους υποστήριξη.Σε μέρη όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και τώρα η Βρετανία, αυτή είναι η νέο, ακραίαπραγματικότητα. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, θα μπορούσαμε όλοι να καταλήξουμε απόβλητοι ως “τζαμπατζήδες”. Και στους θανάτους μας, είτε πρόκειται για το αποτέλεσμα του κρύου, δίωξης ή απελπισίας, θα μας επισημαίνουν ότι «απέτυχαν να προσαρμοστούν».