Facebooktwitter

assets_LARGE_t_1661_28971537http://www.avgi.gr

Του Β. Παικου

Δηλαδή αν ο Στέλιος Σταυρίδης ήταν πιο «κόσμιος», αν δεν την έκανε την κουτσουκέλα, αν είχε ταξιδέψει στην Κεφαλονιά με το αεροπλάνο της γραμμής, ή αν στη θέση του βρισκόταν ένας άλλος Σταυρίδης πιο συμμαζεμένος στις κινήσεις του, τότε όλα καλά. Τότε δεν θα υπήρχε ζήτημα. Και ο Σταυρίδης, με τις ευλογίες του Σαμαρά και του Στουρνάρα, θα συνέχιζε ακάθεκτος το αγαθοποιό του έργο. Το ξεπούλημα των πάντων, στον κάθε πρόθυμο επιχειρηματία τον όσο κακόφημο. Όπως εξάλλου θα γίνει και τώρα με τον επόμενο Σταυρίδη.

Ε ναι λοιπόν, η υπόθεση της τζαμπατζίδικης πτήσης στην Κεφαλονιά, όπως και οι τωρινές αυθάδεις απέναντι στον ελληνικό λαό δηλώσεις του, απλώς στρέφουν τους προβολείς σε λάθος στόχο. Στενεύουν το ζήτημα. Επικεντρώνουν στο συμπεριφορικό ατόπημα, με συνέπεια να παραβλέπεται το μείζον. Η θεωρία του δέντρου και του δάσους στο βαθύτατα πολιτικό. Μ’ αυτή την έννοια ίσως κάνει και ζημιά η υπερπροβολή της υπόθεσης Σταυρίδη. Δεδομένου ότι αποπροσανατολίζει από την ουσία. Αφού περνάει έτσι (αν δεν προωθείται κιόλας με επιμέλεια) ή αντίληψη πως το θέμα είναι η συμπεριφορά του Σταυρίδη, και πέραν αυτού ουδέν. Του Σταυρίδη ο οποίος υπήρξε, για να μην ξεχνιόμαστε, πολιτευόμενος της ακραία φιλελεύθερης δεξιάς τωνΜάνου – Τζήμερου, για να προσχωρήσει στη συνέχεια στη ζεστή αγκαλιά της Ν.Δ. Και να αξιοποιηθεί δεόντως απ’ αυτήν. Του Σταυρίδη, στον πυρήνα της ιδεολογίας του οποίου, βρίσκεται η θεωρία της αποθέωσης της «επιχειρηματικότητας» της όποιας. Με περιορισμό του κράτους σε ρόλο τροχονόμου. Ή, ακόμη καλύτερα, με την πλήρη παραίτηση του κράτους από κάθε ρόλο κι από κάθε δικαίωμα…

Φταίει άραγε το σαμάρι;

Ο Στέλιος Σταυρίδης θεωρεί, με το δίκιο του, πως δεν έκανε κάτι το μεμπτό. Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέουταξίδευε (ως πρωθυπουργός) με την Γκουανταλαχάρα του Κόκκαλη, όταν πολλά μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιούσαν (εν τη βασιλεία τους) τα καράβια και τα τζετ των ολιγαρχών της κρατικοδίαιτης ελληνικής επιχειρηματικότητας, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Ασχημονούσαν εν πλήρει επιγνώσει. Αντιθέτως ο Σταυρίδης αδυνατεί να αντιληφθεί περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Για κείνον και για τους ομόφρονές του οι Μελισσανίδηδες είναι (πρέπει να είναι) οι κεντρικοί πυλώνες, οι στυλοβάτες της κοινωνίας. Τα απόλυτα αφεντικά. Κι αν οι περισσότεροι απ’ αυτούς βαρύνονται με εγκληματικών διαστάσεων λαμογιές, δεν ευθύνονται ασφαλώς εκείνοι, αλλά το κακό κράτος που μπλέκεται στα πόδια τους. Που δεν αφήνει την «Αγορά» να λειτουργήσει όπως αυτή θέλει κι όπως αυτή ξέρει. Που τους εξωθεί στην παραβατικότητα, θέτοντας εμπόδια στη δραστηριότητά τους. Εν ονόματι εμμονών και αγκυλώσεων οικολογικού ας πούμε χαρακτήρα. Άσε που τους δυσχεραίνει το έργο με «περίεργες» εργασιακού χαρακτήρα δεσμεύσεις. Δεν τους επιτρέπει για παράδειγμα (δεν τους επέτρεπε τουλάχιστον ως πριν από λίγο) να πληρώνουν τους εργαζομένους όσο θέλουν, να απολύουν όσους θέλουν, να ασφαλίζουν ή να μην ασφαλίζουν όποιους θέλουν. Οπότε τι να κάνουν οι άνθρωποι; Αναγκάζονται να παρανομήσουν για να μπορέσουν να υπάρξουν και να λειτουργήσουν. Επ’ αγαθώ της κοινωνίας βεβαίως-βεβαίως…

Και, αν δεν το έχουμε καταλάβει, είναι οι Σταυρίδηδες που σήμερα κάνουν κουμάντο στη χώρα. Είναι αυτοί που καθαρίζουν για λογαριασμό μας. Που καθορίζουν το μέλλον και τις τύχες μας. Οι Σταυρίδηδες, και εκείνοι που ταξιδεύουν με τα τζετ και οι άλλοι. Και εκείνοι που αποκαλούν ηλίθιους τους Έλληνες και οι άλλοι. Οι Σταυρίδηδες και οι αντιλήψεις τους και οι επιλογές τους. Με τις ευλογίες -και την απόλυτη ευθύνη- της πολιτικής ηγεσίας, εννοείται. Του Σαμαρά και τουΒενιζέλου εν προκειμένω.

Αλλά τι μας φταίνε εκείνοι; Οι Σταυρίδηδες. Δεν πρόκειται εν προκειμένω παρά για το σαμάρι της γνωστής παροιμίας. Όσο και να το χτυπάμε δεν βγαίνει τίποτα. Αντιθέτως, τη γλυτώνει το γαϊδούρι…