Facebooktwitter

melligonis-59http://www.matrix24.gr

Του Γιώργου Μελιγγώνη

Ενόσω η παγκόσμια κοινή γνώμη κρατά την ανάσα της για τις τελικές αποφάσεις περί τη σχεδιαζόμενη επέμβαση στη Συρία και το ενδεχόμενο να πάρει φωτιά –ξανά- η μπαρουταποθήκη της Μέσης Ανατολής, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς η συζήτηση για το δίλημμα «επέμβαση ή μη επέμβαση» διεξάγεται ξανά με όρους προηγούμενης δεκαετίας.

Ιμπεριαλιστές – αντιμπεριαλιστές

Στην Ελλάδα, η συζήτηση διεξάγεται με όρους περίπου «αναγκαστικούς». Και πάντως, χωρίς να προσεγγιστεί η συγκεκριμένη περίπτωση με το βάθος που χρειάζεται. Η Αριστερά προφανώς και δεν μπορεί να στηρίξει τη χρήση όπλων και την επέμβαση σε μία χώρα, ιδιαίτερα αφού αυτή στερείται νομιμότητας, μια και δεν έχει τη «σφραγίδα» των Ηνωμένων Εθνών. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση προφανώς και δεν μπορεί να αρνηθεί τη χρήση των βάσεων στη Σούδα και την Καλαμάτα. Ούτε μπορεί νομικά (πρόκειται για αμερικανικές βάσεις, η Ελλάδα καλείται να εκδώσει τυπικές άδειες διέλευσης…), ούτε θα ρίσκαρε να εξοργίσει την Ουάσινγκτον σε μία φάση που η Αθήνα προσπαθεί να ξαναπιάσει το νήμα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Οι στάσεις αμφοτέρων των πλευρών έχουν λογική. Και, όποια κι αν υποστηρίξει κανείς, είναι φανερό ότι υπάρχουν ορισμένα «αλλά». Η κυβέρνηση λέει ότι θα σεβαστεί τις «διεθνείς τις υποχρεώσεις», ωστόσο αν δεν πρόκειται για ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση και αν δεν υπάρχει το «πράσινο φως» του ΟΗΕ, προφανώς δεν υφίσταται καμία νομική υποχρέωση. Η αντιπολίτευση καλά κάνει και λέει όχι στη χρήση βίας κατά μίας χώρας, αλλά τα χημικά είναι χημικά και το καθεστώς Άσαντ εδώ και δυο χρόνια ουσιαστικά υλοποιεί σχέδιο γενοκτονίας.

Συν τοις άλλοις, οι θέσεις των δυο πλευρών στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι είναι τόσο διαμετρικά αντίθετες, ώστε δεν έχει καν νόημα να μπει κανείς στη συζήτηση πώς και η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να ενισχύσει το διπλωματικό και γεωστρατηγικό της κεφάλαιο, παρότι διαθέτει βάσεις σε θέσεις-κλειδιά για την οποιαδήποτε επιχείρηση σε οποιαδήποτε χώρα της Μέσης Ανατολής…
Οπότε, ας μείνουμε στη σχεδιαζόμενη επέμβαση. Να γίνει ή να μην γίνει;

Επεμβάσεις και αστοχίες

Το δίλημμα δεν είναι ελληνικό, είναι διεθνές. Αφορά όλους τους εμπλεκόμενους και, οπωσδήποτε, τη διεθνή κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη. Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το δόγμα του ΟΗΕ ήταν απλό: «σέβομαι τα σύνορα και δεν επεμβαίνω, ό,τι κι αν γίνεται από μέσα». Κάπως έτσι, οι κυανόκρανοι έβλεπαν στη Ρουάντα τους Χούτου και τους Τούτσι να αλληλοσκοτώνονται και το ιστορικό βάρος ακόμη στέκεται με επονείδιστο τρόπο πάνω από την έδρα του Οργανισμού, στην Νέα Υόρκη.

Και στη συνέχεια, ήρθε η Γιουγκοσλαβία. Στη διεθνή κοινότητα πήρε πολύ χρόνο ώσπου να καταλάβει ότι ο Μιλόσεβιτς δεν μπορούσε να αφεθεί να βυθίζει στο χάος τα Βαλκάνια και να πραγματοποιεί γενοκτονία. Και τότε, όμως, που άλλαξε το δόγμα της «ουδετερότητας» και του «σεβασμού των συνόρων», όσοι ευλόγως υποστήριξαν την ανάγκη επέμβασης κατά του τυράννου βρέθηκαν εκτεθειμένοι. Για μερικά «χειρουργικά χτυπήματα» ήταν ο προγραμματισμός, αλλά ώσπου να πέσει ο Μιλόσεβιτς, είχε ισοπεδωθεί όλη η χώρα…

Και μετά, το 2003, ήρθε το Ιράκ. Με πρόσχημα τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, η συμμαχία των «προθύμων», χωρίς να επιζητήσει καν ένα επίχρισμα διεθνούς νομιμότητας για τα σχέδιά της, συναντήθηκε στις Αζόρες και αποφάσισε το χτύπημα. Για την Ιστορία, «οικοδεσπότης» στις Αζόρες ήταν ο επίσης «πρόθυμος» και νυν πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο –έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Ανάγκη για νέο δόγμα

Η υπόθεση της Συρίας, λοιπόν, περιπλέκει τα πράγματα και φέρνει τη διεθνή κοινότητα ξανά αντιμέτωπη με τις ευθύνες της. Μπορεί ο Άσαντ να αφεθεί να σκοτώνει το λαό του; Προφανώς όχι. Μπορεί η διεθνής κοινότητα –ακόμη και η Αριστερά- να στρουθοκαμηλίζει, να επικαλείται την «ιερότητα» των συνόρων και να αφήσει το «λαό της Συρίας» να λύσει μόνος του το πρόβλημα; Μάλλον όχι, απλώς θα πολλαπλασιαστούν οι εκατόμβες των νεκρών και η χώρα θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο χάος.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να πει «ναι» σε μία επέμβαση ελαφρά τη καρδία. Μπορεί να γίνει ανεκτό δύο, τρεις, πέντε «χωροφύλακες του πλανήτη» να αποφασίζουν μόνοι τους, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την ασυμφωνία στους κόλπους του ΟΗΕ; Προφανώς όχι. Ουδείς όρισε τις ΗΠΑ, τη Βρετανία ή τη Γαλλία «χωροφύλακες» της Δημοκρατίας ανά τον πλανήτη. Ωστόσο, επίσης δεν μπορεί κάθε γενοκτονία να συνεχίζεται, επειδή το μωσαϊκό των συμφερόντων στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι πολύπλοκο και πάντα θα βρίσκεται μία  Ρωσία να βάζει βέτο.

Η διεθνής κοινότητα, λοιπόν, οφείλει να βρει ένα νέο δόγμα. Ένα δόγμα που είτε θα  ξεπερνά τις αγκυλώσεις του ΟΗΕ, είτε θα νομιμοποιεί τα δέοντα με άλλον τρόπο. Και, πάνω από όλα, η χρήση βίας θα πρέπει να είναι η ύστατη «λύση», γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι λύση. Κι όσοι υποσχέθηκαν ως σήμερα «χειρουργικά χτυπήματα», σκόρπισαν πολύ αίμα στο διάβα τους.

Και, μαζί με το νέο δόγμα, η κάθε υπόθεση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά, με τις ιδιαιτερότητές της. Στην υπόθεση της Συρίας, για παράδειγμα: Έχουν εξαντληθεί όλες οι δυνατότητες ενίσχυσης των αντιπολιτευόμενων δημοκρατικών δυνάμεων στην περιοχή; Έχουν εξαντληθεί όλες οι προβλεπόμενες κυρώσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ασφυξία στο καθεστώς Άσαντ; Έχει γίνει προσπάθεια για ορισμένα χειρουργικά χτυπήματα από μυστικές υπηρεσίες που θα προκαλούσαν καίρια πλήγματα στο καθεστώς και θα το αποδυνάμωναν; Αλλά, ακόμη και στην περίπτωση της επέμβασης, έχει υπολογιστεί το ενδεχόμενο να χυθεί αίμα για να πέσει ένας τύραννος και μετά η Συρία να γίνει «λάφυρο» της Αλ Κάιντα;

Κοντολογίς, τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα. Και πολλές φορές, το τραγούδι των όπλων φέρνει περισσότερα δεινά απ’ αυτά που υποτίθεται ότι θα έλυνε. Ένα διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο δεν είναι πια αρκετό. Μερικές βόμβες δεν λύνουν το πρόβλημα. Όπως επίσης δεν λύνει το πρόβλημα να αντιμετωπίζουν διάφοροι το συριακό με το σύνθημα «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι».

Ενόσω η παγκόσμια κοινή γνώμη κρατά την ανάσα της για τις τελικές αποφάσεις περί τη σχεδιαζόμενη επέμβαση στη Συρία και το ενδεχόμενο να πάρει φωτιά –ξανά- η μπαρουταποθήκη της Μέσης Ανατολής, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς η συζήτηση για το δίλημμα «επέμβαση ή μη επέμβαση» διεξάγεται ξανά με όρους προηγούμενης δεκαετίας.

Ιμπεριαλιστές – αντιμπεριαλιστές

Στην Ελλάδα, η συζήτηση διεξάγεται με όρους περίπου «αναγκαστικούς». Και πάντως, χωρίς να προσεγγιστεί η συγκεκριμένη περίπτωση με το βάθος που χρειάζεται. Η Αριστερά προφανώς και δεν μπορεί να στηρίξει τη χρήση όπλων και την επέμβαση σε μία χώρα, ιδιαίτερα αφού αυτή στερείται νομιμότητας, μια και δεν έχει τη «σφραγίδα» των Ηνωμένων Εθνών. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση προφανώς και δεν μπορεί να αρνηθεί τη χρήση των βάσεων στη Σούδα και την Καλαμάτα. Ούτε μπορεί νομικά (πρόκειται για αμερικανικές βάσεις, η Ελλάδα καλείται να εκδώσει τυπικές άδειες διέλευσης…), ούτε θα ρίσκαρε να εξοργίσει την Ουάσινγκτον σε μία φάση που η Αθήνα προσπαθεί να ξαναπιάσει το νήμα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Οι στάσεις αμφοτέρων των πλευρών έχουν λογική. Και, όποια κι αν υποστηρίξει κανείς, είναι φανερό ότι υπάρχουν ορισμένα «αλλά». Η κυβέρνηση λέει ότι θα σεβαστεί τις «διεθνείς τις υποχρεώσεις», ωστόσο αν δεν πρόκειται για ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση και αν δεν υπάρχει το «πράσινο φως» του ΟΗΕ, προφανώς δεν υφίσταται καμία νομική υποχρέωση. Η αντιπολίτευση καλά κάνει και λέει όχι στη χρήση βίας κατά μίας χώρας, αλλά τα χημικά είναι χημικά και το καθεστώς Άσαντ εδώ και δυο χρόνια ουσιαστικά υλοποιεί σχέδιο γενοκτονίας.

Συν τοις άλλοις, οι θέσεις των δυο πλευρών στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι είναι τόσο διαμετρικά αντίθετες, ώστε δεν έχει καν νόημα να μπει κανείς στη συζήτηση πώς και η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να ενισχύσει το διπλωματικό και γεωστρατηγικό της κεφάλαιο, παρότι διαθέτει βάσεις σε θέσεις-κλειδιά για την οποιαδήποτε επιχείρηση σε οποιαδήποτε χώρα της Μέσης Ανατολής…
Οπότε, ας μείνουμε στη σχεδιαζόμενη επέμβαση. Να γίνει ή να μην γίνει;

Επεμβάσεις και αστοχίες

Το δίλημμα δεν είναι ελληνικό, είναι διεθνές. Αφορά όλους τους εμπλεκόμενους και, οπωσδήποτε, τη διεθνή κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη. Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το δόγμα του ΟΗΕ ήταν απλό: «σέβομαι τα σύνορα και δεν επεμβαίνω, ό,τι κι αν γίνεται από μέσα». Κάπως έτσι, οι κυανόκρανοι έβλεπαν στη Ρουάντα τους Χούτου και τους Τούτσι να αλληλοσκοτώνονται και το ιστορικό βάρος ακόμη στέκεται με επονείδιστο τρόπο πάνω από την έδρα του Οργανισμού, στην Νέα Υόρκη.

Και στη συνέχεια, ήρθε η Γιουγκοσλαβία. Στη διεθνή κοινότητα πήρε πολύ χρόνο ώσπου να καταλάβει ότι ο Μιλόσεβιτς δεν μπορούσε να αφεθεί να βυθίζει στο χάος τα Βαλκάνια και να πραγματοποιεί γενοκτονία. Και τότε, όμως, που άλλαξε το δόγμα της «ουδετερότητας» και του «σεβασμού των συνόρων», όσοι ευλόγως υποστήριξαν την ανάγκη επέμβασης κατά του τυράννου βρέθηκαν εκτεθειμένοι. Για μερικά «χειρουργικά χτυπήματα» ήταν ο προγραμματισμός, αλλά ώσπου να πέσει ο Μιλόσεβιτς, είχε ισοπεδωθεί όλη η χώρα…

Και μετά, το 2003, ήρθε το Ιράκ. Με πρόσχημα τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, η συμμαχία των «προθύμων», χωρίς να επιζητήσει καν ένα επίχρισμα διεθνούς νομιμότητας για τα σχέδιά της, συναντήθηκε στις Αζόρες και αποφάσισε το χτύπημα. Για την Ιστορία, «οικοδεσπότης» στις Αζόρες ήταν ο επίσης «πρόθυμος» και νυν πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο –έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Ανάγκη για νέο δόγμα

Η υπόθεση της Συρίας, λοιπόν, περιπλέκει τα πράγματα και φέρνει τη διεθνή κοινότητα ξανά αντιμέτωπη με τις ευθύνες της. Μπορεί ο Άσαντ να αφεθεί να σκοτώνει το λαό του; Προφανώς όχι. Μπορεί η διεθνής κοινότητα –ακόμη και η Αριστερά- να στρουθοκαμηλίζει, να επικαλείται την «ιερότητα» των συνόρων και να αφήσει το «λαό της Συρίας» να λύσει μόνος του το πρόβλημα; Μάλλον όχι, απλώς θα πολλαπλασιαστούν οι εκατόμβες των νεκρών και η χώρα θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο χάος.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να πει «ναι» σε μία επέμβαση ελαφρά τη καρδία. Μπορεί να γίνει ανεκτό δύο, τρεις, πέντε «χωροφύλακες του πλανήτη» να αποφασίζουν μόνοι τους, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την ασυμφωνία στους κόλπους του ΟΗΕ; Προφανώς όχι. Ουδείς όρισε τις ΗΠΑ, τη Βρετανία ή τη Γαλλία «χωροφύλακες» της Δημοκρατίας ανά τον πλανήτη. Ωστόσο, επίσης δεν μπορεί κάθε γενοκτονία να συνεχίζεται, επειδή το μωσαϊκό των συμφερόντων στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι πολύπλοκο και πάντα θα βρίσκεται μία  Ρωσία να βάζει βέτο.

Η διεθνής κοινότητα, λοιπόν, οφείλει να βρει ένα νέο δόγμα. Ένα δόγμα που είτε θα  ξεπερνά τις αγκυλώσεις του ΟΗΕ, είτε θα νομιμοποιεί τα δέοντα με άλλον τρόπο. Και, πάνω από όλα, η χρήση βίας θα πρέπει να είναι η ύστατη «λύση», γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι λύση. Κι όσοι υποσχέθηκαν ως σήμερα «χειρουργικά χτυπήματα», σκόρπισαν πολύ αίμα στο διάβα τους.

Και, μαζί με το νέο δόγμα, η κάθε υπόθεση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά, με τις ιδιαιτερότητές της. Στην υπόθεση της Συρίας, για παράδειγμα: Έχουν εξαντληθεί όλες οι δυνατότητες ενίσχυσης των αντιπολιτευόμενων δημοκρατικών δυνάμεων στην περιοχή; Έχουν εξαντληθεί όλες οι προβλεπόμενες κυρώσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ασφυξία στο καθεστώς Άσαντ; Έχει γίνει προσπάθεια για ορισμένα χειρουργικά χτυπήματα από μυστικές υπηρεσίες που θα προκαλούσαν καίρια πλήγματα στο καθεστώς και θα το αποδυνάμωναν; Αλλά, ακόμη και στην περίπτωση της επέμβασης, έχει υπολογιστεί το ενδεχόμενο να χυθεί αίμα για να πέσει ένας τύραννος και μετά η Συρία να γίνει «λάφυρο» της Αλ Κάιντα;

Κοντολογίς, τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα. Και πολλές φορές, το τραγούδι των όπλων φέρνει περισσότερα δεινά απ’ αυτά που υποτίθεται ότι θα έλυνε. Ένα διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο δεν είναι πια αρκετό. Μερικές βόμβες δεν λύνουν το πρόβλημα. Όπως επίσης δεν λύνει το πρόβλημα να αντιμετωπίζουν διάφοροι το συριακό με το σύνθημα «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι».

– See more at: http://www.matrix24.gr/2013/09/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/#sthash.E7g4i4MS.dpuf

Ενόσω η παγκόσμια κοινή γνώμη κρατά την ανάσα της για τις τελικές αποφάσεις περί τη σχεδιαζόμενη επέμβαση στη Συρία και το ενδεχόμενο να πάρει φωτιά –ξανά- η μπαρουταποθήκη της Μέσης Ανατολής, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς η συζήτηση για το δίλημμα «επέμβαση ή μη επέμβαση» διεξάγεται ξανά με όρους προηγούμενης δεκαετίας.

Ιμπεριαλιστές – αντιμπεριαλιστές

Στην Ελλάδα, η συζήτηση διεξάγεται με όρους περίπου «αναγκαστικούς». Και πάντως, χωρίς να προσεγγιστεί η συγκεκριμένη περίπτωση με το βάθος που χρειάζεται. Η Αριστερά προφανώς και δεν μπορεί να στηρίξει τη χρήση όπλων και την επέμβαση σε μία χώρα, ιδιαίτερα αφού αυτή στερείται νομιμότητας, μια και δεν έχει τη «σφραγίδα» των Ηνωμένων Εθνών. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση προφανώς και δεν μπορεί να αρνηθεί τη χρήση των βάσεων στη Σούδα και την Καλαμάτα. Ούτε μπορεί νομικά (πρόκειται για αμερικανικές βάσεις, η Ελλάδα καλείται να εκδώσει τυπικές άδειες διέλευσης…), ούτε θα ρίσκαρε να εξοργίσει την Ουάσινγκτον σε μία φάση που η Αθήνα προσπαθεί να ξαναπιάσει το νήμα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Οι στάσεις αμφοτέρων των πλευρών έχουν λογική. Και, όποια κι αν υποστηρίξει κανείς, είναι φανερό ότι υπάρχουν ορισμένα «αλλά». Η κυβέρνηση λέει ότι θα σεβαστεί τις «διεθνείς τις υποχρεώσεις», ωστόσο αν δεν πρόκειται για ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση και αν δεν υπάρχει το «πράσινο φως» του ΟΗΕ, προφανώς δεν υφίσταται καμία νομική υποχρέωση. Η αντιπολίτευση καλά κάνει και λέει όχι στη χρήση βίας κατά μίας χώρας, αλλά τα χημικά είναι χημικά και το καθεστώς Άσαντ εδώ και δυο χρόνια ουσιαστικά υλοποιεί σχέδιο γενοκτονίας.

Συν τοις άλλοις, οι θέσεις των δυο πλευρών στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι είναι τόσο διαμετρικά αντίθετες, ώστε δεν έχει καν νόημα να μπει κανείς στη συζήτηση πώς και η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να ενισχύσει το διπλωματικό και γεωστρατηγικό της κεφάλαιο, παρότι διαθέτει βάσεις σε θέσεις-κλειδιά για την οποιαδήποτε επιχείρηση σε οποιαδήποτε χώρα της Μέσης Ανατολής…
Οπότε, ας μείνουμε στη σχεδιαζόμενη επέμβαση. Να γίνει ή να μην γίνει;

Επεμβάσεις και αστοχίες

Το δίλημμα δεν είναι ελληνικό, είναι διεθνές. Αφορά όλους τους εμπλεκόμενους και, οπωσδήποτε, τη διεθνή κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη. Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το δόγμα του ΟΗΕ ήταν απλό: «σέβομαι τα σύνορα και δεν επεμβαίνω, ό,τι κι αν γίνεται από μέσα». Κάπως έτσι, οι κυανόκρανοι έβλεπαν στη Ρουάντα τους Χούτου και τους Τούτσι να αλληλοσκοτώνονται και το ιστορικό βάρος ακόμη στέκεται με επονείδιστο τρόπο πάνω από την έδρα του Οργανισμού, στην Νέα Υόρκη.

Και στη συνέχεια, ήρθε η Γιουγκοσλαβία. Στη διεθνή κοινότητα πήρε πολύ χρόνο ώσπου να καταλάβει ότι ο Μιλόσεβιτς δεν μπορούσε να αφεθεί να βυθίζει στο χάος τα Βαλκάνια και να πραγματοποιεί γενοκτονία. Και τότε, όμως, που άλλαξε το δόγμα της «ουδετερότητας» και του «σεβασμού των συνόρων», όσοι ευλόγως υποστήριξαν την ανάγκη επέμβασης κατά του τυράννου βρέθηκαν εκτεθειμένοι. Για μερικά «χειρουργικά χτυπήματα» ήταν ο προγραμματισμός, αλλά ώσπου να πέσει ο Μιλόσεβιτς, είχε ισοπεδωθεί όλη η χώρα…

Και μετά, το 2003, ήρθε το Ιράκ. Με πρόσχημα τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, η συμμαχία των «προθύμων», χωρίς να επιζητήσει καν ένα επίχρισμα διεθνούς νομιμότητας για τα σχέδιά της, συναντήθηκε στις Αζόρες και αποφάσισε το χτύπημα. Για την Ιστορία, «οικοδεσπότης» στις Αζόρες ήταν ο επίσης «πρόθυμος» και νυν πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο –έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Ανάγκη για νέο δόγμα

Η υπόθεση της Συρίας, λοιπόν, περιπλέκει τα πράγματα και φέρνει τη διεθνή κοινότητα ξανά αντιμέτωπη με τις ευθύνες της. Μπορεί ο Άσαντ να αφεθεί να σκοτώνει το λαό του; Προφανώς όχι. Μπορεί η διεθνής κοινότητα –ακόμη και η Αριστερά- να στρουθοκαμηλίζει, να επικαλείται την «ιερότητα» των συνόρων και να αφήσει το «λαό της Συρίας» να λύσει μόνος του το πρόβλημα; Μάλλον όχι, απλώς θα πολλαπλασιαστούν οι εκατόμβες των νεκρών και η χώρα θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο χάος.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να πει «ναι» σε μία επέμβαση ελαφρά τη καρδία. Μπορεί να γίνει ανεκτό δύο, τρεις, πέντε «χωροφύλακες του πλανήτη» να αποφασίζουν μόνοι τους, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την ασυμφωνία στους κόλπους του ΟΗΕ; Προφανώς όχι. Ουδείς όρισε τις ΗΠΑ, τη Βρετανία ή τη Γαλλία «χωροφύλακες» της Δημοκρατίας ανά τον πλανήτη. Ωστόσο, επίσης δεν μπορεί κάθε γενοκτονία να συνεχίζεται, επειδή το μωσαϊκό των συμφερόντων στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι πολύπλοκο και πάντα θα βρίσκεται μία  Ρωσία να βάζει βέτο.

Η διεθνής κοινότητα, λοιπόν, οφείλει να βρει ένα νέο δόγμα. Ένα δόγμα που είτε θα  ξεπερνά τις αγκυλώσεις του ΟΗΕ, είτε θα νομιμοποιεί τα δέοντα με άλλον τρόπο. Και, πάνω από όλα, η χρήση βίας θα πρέπει να είναι η ύστατη «λύση», γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι λύση. Κι όσοι υποσχέθηκαν ως σήμερα «χειρουργικά χτυπήματα», σκόρπισαν πολύ αίμα στο διάβα τους.

Και, μαζί με το νέο δόγμα, η κάθε υπόθεση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά, με τις ιδιαιτερότητές της. Στην υπόθεση της Συρίας, για παράδειγμα: Έχουν εξαντληθεί όλες οι δυνατότητες ενίσχυσης των αντιπολιτευόμενων δημοκρατικών δυνάμεων στην περιοχή; Έχουν εξαντληθεί όλες οι προβλεπόμενες κυρώσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ασφυξία στο καθεστώς Άσαντ; Έχει γίνει προσπάθεια για ορισμένα χειρουργικά χτυπήματα από μυστικές υπηρεσίες που θα προκαλούσαν καίρια πλήγματα στο καθεστώς και θα το αποδυνάμωναν; Αλλά, ακόμη και στην περίπτωση της επέμβασης, έχει υπολογιστεί το ενδεχόμενο να χυθεί αίμα για να πέσει ένας τύραννος και μετά η Συρία να γίνει «λάφυρο» της Αλ Κάιντα;

Κοντολογίς, τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα. Και πολλές φορές, το τραγούδι των όπλων φέρνει περισσότερα δεινά απ’ αυτά που υποτίθεται ότι θα έλυνε. Ένα διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο δεν είναι πια αρκετό. Μερικές βόμβες δεν λύνουν το πρόβλημα. Όπως επίσης δεν λύνει το πρόβλημα να αντιμετωπίζουν διάφοροι το συριακό με το σύνθημα «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι».

– See more at: http://www.matrix24.gr/2013/09/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/#sthash.E7g4i4MS.dpuf