Facebooktwitter

http://left.gr/

Έτσι, με χαμόγελα, με πειράγματα πάνω στο πάτωμα και κάτω από τα τραπέζια, φτιάξανε οι νέοι εκείνης της ανεπανάληπτης εποχής τη σημαντικότερη νεολαιίστικη εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση

 

Στις 23 αυτού του μήνα θα κλείσουν 71 χρόνια από την ίδρυση της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων, της θρυλικής ΕΠΟΝ, μιας οργάνωσης που δέχθηκε στις γραμμές της εκατοντάδες χιλιάδες νέες και νέους απ’ όλη την Ελλάδα κι έπαιξε καθοριστικό ρόλο τόσο στον εθνικοαπελευθερωτικό μας αγώνα όσο και στους κατοπινούς κοινωνικούς αγώνες του λαού μας. Δυστυχώς, αυτή η σημαντική επέτειος δεν θα βρει πια στη ζωή κανέναν από όσους πρωτοστάτησαν στην ίδρυση αυτής της ιστορικής οργάνωσης. Με την ανατολή του καινούργιου χρόνου έφυγαν από τη ζωή και οι δύο τελευταίοι.

Ο ένας ήταν ο Κώστας Φιλίνης (ο Κίμωνας τότε στον αγώνα), γραμματέας της Ενιαίας Μαθητικής Νεολαίας, που πέθανε τη Δευτέρα 20 του Γενάρη και κηδεύτηκε δύο μέρες αργότερα στο Πρώτο Νεκροταφείο με πολιτική κηδεία, κάτω από τα χειροκροτήματα του πλήθους των αγωνιστών και των συντρόφων που τον συνόδευαν. Ο άλλος ήταν ο Πέτρος Διβέρης (ο Παντελής της Αντίστασης), που τον ακολούθησε ύστερα από τρεις εβδομάδες. Έφυγε στις 11 του Φλεβάρη, στα 96 του χρόνια. Και του Πέτρου η κηδεία ήταν πολιτική και έγινε την επομένη του θανάτου του στο Πρώτο Νεκροταφείο, κάτω από τα χειροκροτήματα των συναγωνιστών και των συντρόφων του.

Ο Πέτρος Διβέρης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1916 και εκεί έζησε τα παιδικά και τα νεανικά του χρόνια. Στα 1934 οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και από τότε, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, παρέμεινε πιστός στις γραμμές της Αριστεράς. Στην περίοδο της ξένης Κατοχής οργανώθηκε με τους πρώτους στο ΕΑΜ Νέων, καθοδηγώντας την εργατοϋπαλληλική οργάνωση των νέων του Πειραιά. Μ’ αυτή την ιδιότητα έλαβε μέρος στην ιδρυτική σύσκεψη της ΕΠΟΝ, που έγινε στους Αμπελόκηπους στο σπίτι του παλαίμαχου κομμουνιστή Παναγιώτη Δημητράτου. Να πως περιγράφει αυτή τη σημαντική συνάντηση ο Κώστας Λιναρδάτος, ένας ακόμη από τους συμμετέχοντες που μίσεψε κι αυτός, μαζί με τη συντρόφισσά του τη Ζωή, το φθινόπωρο του περασμένου χρόνου:

«Είχαν έρθει νέοι από πολλές περιοχές της Ελλάδας. Και αυτό ήταν με τις τότε συνθήκες ένα μεγάλο κατόρθωμα. Νεανικά μα βασανισμένα πρόσωπα, που δεν τους έλειπε το χαμόγελο. Αντιπροσώπευαν δέκα εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις νεολαίας που δύο χρόνια ήδη πάλευαν σκληρά για τη ζωή και τη λευτεριά». Και συνεχίζει: «Σε μια γωνιά είδα τον Κίμωνα (Κώστα Φιλίνη), γραμματέα της Ενιαίας Μαθητικής Νεολαίας. Χάρηκα… Ετοιμαζόμαστε για ύπνο, οι περισσότεροι στο πάτωμα! Γελάσαμε με τον Παντελή (Πέτρο Διβέρη), γραμματέα της Εθνικοαπελευθερωτικής Εργατοϋπαλληλικής Νεολαίας. Είχε ξαπλώσει κάτω από ένα τραπέζι και είχε ένα πείραγμα για τον καθένα μας». (περιοδικό ΕΑΜ-Αντίσταση, τχ. 24 Γενάρης-Φλεβάρης-Μάρτης 1993).

Έτσι, με χαμόγελα, με πειράγματα πάνω στο πάτωμα και κάτω από τα τραπέζια, φτιάξανε οι νέοι εκείνης της ανεπανάληπτης εποχής τη σημαντικότερη νεολαιίστικη εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση.

Όταν πια η ΕΠΟΝ έγινε πραγματικότητα, ο Πέτρος Διβέρης μαζί με αρκετά ακόμη νεολαιίστικα στελέχη (Μπάμπης Δρακόπουλος, Λευτέρης Αλεξίου, Κώστας Λιναρδάτος κ.ά.) στάλθηκαν στη Μακεδονία, να συμβάλουν στη δημιουργία οργανώσεων παντού και να ενισχύσουν τις ήδη υπάρχουσες. Εκείνου του έδωσαν εντολή ν’ αναλάβει την ευθύνη της Ανατολικής Μακεδονίας. Εκεί παρέμεινε ως την Απελευθέρωση και εκεί γνώρισε την Ελένη, τη συντρόφισσα της ζωής του, Επονίτισσα κι αυτή.

Στα δύσκολα χρόνια του Εμφύλιου μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα και όντας ακόμη στην καθοδήγηση της ΕΠΟΝ αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία, αφού η οργάνωση κηρύχτηκε παράνομη. Η ζωή του κινδύνευε καθημερινά. Και ο κίνδυνος στάθηκε ακόμη μεγαλύτερος, όταν το ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς τον φόρτωσε με ανυπόστατες κατηγορίες. Ήταν μια μέθοδος αρκετά προσφιλής σε εκείνους τους δύσκολους καιρούς, που βόλευε όλους εκείνους που οδήγησαν το ελληνικό αριστερό κίνημα στην καταστροφή.

Ο Πέτρος βέβαια δεν το ’βαλε κάτω. Αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, επιχείρησε να βγει στο εξωτερικό να συναντήσει την υπεύθυνη καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Με μύριες δυσκολίες και κινδύνους, και με ενδιάμεση στάση στην Κρήτη, έφτασε στη Λιβύη, με σκοπό να περάσει στην Ευρώπη. Τον συλλάβανε όμως οι εκεί αρχές και αφού κρατήθηκε για ένα διάστημα στις φυλακές «Μπενίτο Πόρτα» της  Τρίπολης (της πρωτεύουσας  της Λιβύης), παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές, πέρασε στρατοδικείο και καταδικάστηκε με το Γ΄ Ψήφισμα σε πολύχρονη φυλάκιση. Όταν αποφυλακίστηκε εντάχθηκε στην ΕΔΑ και αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές της ως τις μέρες τις δικτατορίας, οπότε ξαναπιάστηκε και γνώρισε τα στρατόπεδα της Γυάρου και της Λέρου.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τοποθετημένος αταλάντευτα στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΑΡ, τον Συνασπισμό και στη Δημοκρατική Αριστερά, όπου και παρέμεινε ως την τελευταία μέρα της ζωής του. Άνθρωπος με σπάνιες αρετές τρυφερός οικογενειάρχης, έντιμος στις συναλλαγές του με τους συνανθρώπους του, σεμνός, χαμογελαστός, ανυποχώρητος, στα ιδανικά του μα πάντα ανοιχτός στα μηνύματα του καιρού του. Θα παραμένει πάντα στις μνήμες μας και στις καρδιές μας ένας αληθινός Επονίτης.

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε σύντροφε! Οι νέες γενιές θα παραδειγματίζονται πάντα από την αγωνιστική σου συμπεριφορά.

– See more at: http://left.gr/news/petros-diveris-o-eponitis#sthash.rftDqRJm.dpuf