Facebooktwitter

http://www.enet.gr

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΛΑΪΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Οργή στο Σαν Φρανσίσκο

Μια επανάσταση κάθε τόσο κάνει καλό ΤΟΜΑΣ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ 3ος πρόεδρος των ΗΠΑ και συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας (1743-1826)

Τα λεωφορεία στο Σαν Φρανσίσκο δεν έρχονται πια στην ώρα τους. Και φταίει γι’ αυτό η επανάσταση. Τουλάχιστον έτσι γράφουν οι mainstream εφημερίδες στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη, που διαπιστώνουν ότι στην αμερικανική μεγαλούπολη μια απλή λαϊκή διαμαρτυρία, που ξεκίνησε στα τέλη του ’13, σήμερα έχει εξελιχθεί σε εξέγερση.

Ολα ξεκίνησαν τον περασμένο Δεκέμβρη όταν τα εταιρικά λεωφορεία της Google δέχθηκαν επίθεση με πέτρες και ακινητοποιήθηκαν με οδοφράγματα, τρομοκρατώντας τους επιβάτες Ολα ξεκίνησαν τον περασμένο Δεκέμβρη όταν τα εταιρικά λεωφορεία της Google δέχθηκαν επίθεση με πέτρες και ακινητοποιήθηκαν με οδοφράγματα, τρομοκρατώντας τους επιβάτες «Η βίαιη διαμαρτυρία κατά των λεωφορείων στο Σαν Φρανσίσκο έγινε πλέον επανάσταση» τιτλοφορεί σχετικό ρεπορτάζ της η βρετανική «Guardian», που δεν διστάζει να διηγηθεί χωρίς υπονοούμενα τι συμβαίνει σ’ αυτή την πόλη με την πλούσια ιστορία θεαματικών πολιτικών αντιπαραθέσεων, που συχνά αναδίδουν το άρωμα της αντιεξουσιαστικής ανυπακοής.

Ολα ξεκίνησαν τον περασμένο Δεκέμβρη, όταν, εντελώς αναπάντεχα, τα εταιρικά λεωφορεία της γνωστότατης εταιρείας παροχής υπηρεσιών Ιντερνετ, Google, δέχτηκαν επίθεση με πέτρες κι ακινητοποιήθηκαν με οδοφράγματα, τρομοκρατώντας τους επιβάτες αλλά και τις αρχές της πόλης. «Καλά οργανωμένοι διαδηλωτές σήκωσαν οδοφράγματα, ξεδίπλωσαν πανό και μοίρασαν προπαγανδιστικά φυλλάδια στους επιβάτες των λεωφορείων αλλά και στους περαστικούς, που παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, ταραγμένοι ακόμη και τρομοκρατημένοι» μετέδιδαν αργότερα τα ΜΜΕ, σχολιάζοντας ότι όλα εκείνα «δεν ήταν παρά η αρχή». Διότι στη συνέχεια και μέχρι σήμερα, το μητροπολιτικό κέντρο του Σαν Φρανσίσκο, οι δημοτικές αρχές, οι σεκιουριτάδες και οι επιχειρηματικές ελίτ της γειτονικής «Μέκκας της τεχνολογίας», της Σίλικον Βάλεϊ, έχουν μπλεχτεί σε μια υπόθεση μαζικής κοινωνικής ανυπακοής, που με τα αμερικανικά στάνταρντ θεωρείται μέχρι και επανάσταση. Είναι;

Φυσικά, όχι. Είναι όμως, χωρίς αμφιβολία, μια έμπρακτη απόδειξη της πολιτικής επιρροής που μπορεί να ασκήσει μια λαϊκή κινητοποίηση χωρίς κομματική εξάρτηση, αυτοοργανωμένη, δυναμική και με ξεκάθαρους στόχους. Η σπίθα που ανάφλεξε την ανυπακοή ήταν η κοινωνική δυσφορία και η οικονομική ασφυξία που αισθάνεται ο αστικός πληθυσμός εκεί, εξαιτίας της ανάδυσης μιας αυτοκρατορίας των διαπλεκόμενων επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας. Στη γειτονική (30-40 χιλιόμετρα νοτιότερα) Σίλικον Βάλεϊ έχει συγκεντρωθεί η επιχειρηματική ελίτ του τομέα της υψηλής τεχνολογίας στις ΗΠΑ, που τροφοδοτεί με εξελιγμένα μέσα το Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα, και στην οποία εργάζονται αρκετές χιλιάδες υψηλόβαθμα στελέχη του τομέα, με υψηλότατους μισθούς και προνόμια.

Οι άνθρωποι αυτοί μένουν στο Σαν Φρανσίσκο και πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους με εταιρικά λεωφορεία. Φυσική συνέπεια ήταν η κατακόρυφη άνοδος των ενοικίων στην πόλη, η ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών, η γκετοποίηση του ντόπιου πληθυσμού σε υποβαθμισμένες γειτονιές και ο εξοβελισμός όλων των χαμηλόμισθων εργαζομένων που πλέον δεν αντέχουν το υψηλό κόστος ζωής -ακόμη και οι ντόπιοι μπάτσοι εγκατέλειψαν την πόλη και η αστυνόμευση έχει παραδοθεί σταδιακά σε εταιρείες σεκιούριτι μισθωμένες από τις επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας.

Ο αστικός πληθυσμός θύμωσε. Και με την αρχική παρέμβαση των τοπικών αναρχικών ομάδων, θύμισε στους μεγαλοϋπαλλήλους της Σίλικον Βάλεϊ ότι «δεν είναι αθώα θύματα των ταραξιών, καθώς ζουν τις πολυτελείς ζωές τους δίπλα σε αστέγους και φτωχούς, παράγοντας θάνατο και μένοντας προφανώς αδιάφοροι για τις συνέπειες της στρατολογημένης δουλειάς τους, βυθισμένοι στο χοντρό χρήμα και την καριέρα».

Ετσι, πολλαπλασιάστηκαν τα μπλόκα και οι επιθέσεις εναντίον των εταιρικών λεωφορείων, που εκτός από την παρεμπόδιση των δρομολογίων πέτυχαν και την αφύπνιση του αστικού πληθυσμού για την αιτία της μιζέριας του. Μπογιές και φυλλάδια πετάχτηκαν στις εξώπορτες των πολυτελών μονοκατοικιών των μεγαλοϋπαλλήλων της Σίλικον Βάλεϊ, συζητήσεις άνοιξαν στο δημαρχείο και οι απαιτήσεις του πλήθους κατατέθηκαν στο τραπέζι των έκτακτων συνεδρίων των «αρχών». Και ύστερα ήρθε μια κάποια δικαίωση: ήδη οι δημοτικές αρχές επέβαλαν διόδια στα εταιρικά λεωφορεία, ενώ επεξεργάζονται ιδέες για μεταστέγαση των υπαλλήλων σε χωριά κοντύτερα στις εταιρείες τους. Οι διαδηλωτές δεν σταματούν, επειδή ξέρουν ότι τα δύσκολα έπονται, καθώς τα τερτίπια των διαπλεκόμενων πολιτικών και επιχειρηματικών κύκλων τώρα αρχίζουν. Ο,τι και να επιφυλάσσει το μέλλον, όμως, το δίδαγμα βγήκε και κάνει το γύρο του κόσμου: οργή και αυτοοργάνωση. Η επανάσταση είναι μετά.

**

Δικαίωμα στη ζωή

Δεν φάνηκε ιδιαίτερα, αλλά φέτος, την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου, «γιορτάστηκε» η δεύτερη παγκόσμια ημέρα για το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Με πρωτοβουλία των Anonymous και μεμονωμένων ακτιβιστών, διοργανώθηκαν «σε όλο τον κόσμο» διαδηλώσεις με σκοπό την αφύπνιση του κοινού και την προσπάθεια να πάψει επιτέλους η παθητικότητα απέναντι στις παρακολουθήσεις πολιτών μέσω Ιντερνετ και μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Κεντρικό σύνθημα των διαδηλώσεων -που πραγματικά έγιναν κυρίως στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία- ήταν το Stop Watching Us και τα συναφή και αυτονόητα, όπως Stop Prism (το γνωστό πρόγραμμα παρακολουθήσεων των ΗΠΑ) με τη φωτογραφία του Σνόουντεν και φυσικά οι λευκές μάσκες του Γκάι Φοκς στα πρόσωπα των Anonymous διαδηλωτών.

Πάλι φυλακές

Δάσος από κοκκινόμαυρες σημαίες, αλλά και άλλες με το παλιό, καλό σφυροδρέπανο, δημιούργησαν στις 2 Φεβρουαρίου στους κεντρικούς δρόμους της Μόσχας πάνω από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές που ζητούσαν να πάψουν οι διώξεις κατά ομάδας ακτιβιστών που είχαν συλληφθεί το 2012 στη διάρκεια αντικαθεστωτικής διαδήλωσης και κρατούνται ακόμη χωρίς δίκες. Οι διοργανωτές μέτρησαν 15.000 διαδηλωτές, αλλά η αστυνομία του Πούτιν τους έβγαλε 2.000, αλλά όπως και να ‘χει, προκάλεσαν χάος στις μοσχοβίτικες λεωφόρους, που ξαναθυμήθηκαν την υπόθεση Μπολότνογιε -όπως είναι γνωστή η δίωξη των 20 διαδηλωτών του 2012. Μέχρι σήμερα τρεις έχουν καταδικαστεί δηλώνοντας αναρχικοί και ελευθεριακοί κομμουνιστές, ένας κλείστηκε σε ψυχιατρείο και οι υπόλοιποι περιμένουν να τιμωρηθούν με ποινές φυλάκισης 5-6 ετών.

Να μην ξεχνάνε

Ραντεβού με ταυτόχρονες διαδηλώσεις και διακηρύξεις συμπαράστασης δίνουν στις 22 Φεβρουαρίου οι ακτιβιστές των δέκα μεγαλύτερων και γνωστότερων δράσεων πολιτικής ανυπακοής στον κόσμο, που κατορθώνουν να επιβιώνουν παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις των κρατικών δυνάμεων καταστολής. Ανάμεσά τους, οι καταληψίες γης ZAD (στο δρυμό Ροάν, στη Βρετάνη) και οι αντίστοιχοι στη Βαλ Σούσα στη Β. Ιταλία, οι καταληψίες και οι ακτιβιστές της Χαμπάχερ Φορστ και της πλατείας Ταξίμ, ακόμη και οι ακτιβιστές «από το Αμβούργο ώς τα Εξάρχεια», όπως αναφέρει το διαδικτυακό κάλεσμα. «Αντίσταση και ανυπακοή» λέει το κάλεσμα, που θέτει στόχο, όπως πάντα, την αφύπνιση των μαζών, μέσα από το διαρκή αγώνα που δίνουν οι διοργανωτές-ακτιβιστές. Αρκεί να μην τον ξεχνάνε (τον αγώνα) οι απ’ έξω.