Facebooktwitter

1_0 (1)Του Γιάννη Μπαλάφα*

 Δημοσιεύθηκε στην Αυγή της Κυριακής 8/3/20215

-Έχουν περάσει μόλις 42 ημέρες από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αλλά ο πολιτικός χρόνος μας φαίνεται πολλαπλάσιος. Η πυκνότητα των εξελίξεων, οι πιέσεις, οι ανατροπές, οι ελπίδες, οι λαϊκές κινητοποιήσεις στήριξης, οι δηλώσεις των ηγετών, όλα αυτά μας κάνουν να νοιώθουμε σα να έχει περάσει πολύ περισσότερος χρόνος.

Όμως εμείς δεν είμαστε οι χρονομετρητές της ιστορίας, αλλά οι διαμορφωτές της.  Δεν είμαστε παρατηρητές σε ότι συμβαίνει, ούτε οι σκληροί  αριστεροί σχολιαστές πλέον. Είμαστε η κυβέρνηση η οποία πρέπει να δώσει λύσεις! Για αυτό μας εξέλεξαν, για αυτό μας στηρίζουν.

Το ξέρουμε ότι ανοίγουμε νέους δρόμους ταξιδεύοντας σε «αχαρτογράφητα νερά».  Γι’ αυτό απαιτείται ψυχραιμία, νηφαλιότητα, αντικειμενική εκτίμηση των συσχετισμών, αποφυγή της εύκολης καταγγελίας. Αυτή την εποχή βλάπτουν οι Κασσάνδρες που προβλέπουν τα δεινά… Όπως επίσης βλάπτει η άγνοια των κινδύνων.

-Αυτό που δε βλάπτει είναι ο γνήσιος προβληματισμός, η δημιουργική συζήτηση, αυτά που πάντα υπήρχαν στην αριστερά «εν αφθονία»…

Υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις, στην παρούσα φάση, για την «συμφωνία – γέφυρα» και για τη συνοδό «λίστα μεταρρυθμίσεων». Οι ενστάσεις αυτές είναι ενταγμένες σε μια συγκεκριμένη πολιτική  θεώρηση που ακολουθεί ένα μέρος του κόμματος (το ίδιο πάντα) για μεγάλο διάστημα. Ουσιαστικά πρόκειται για μια διαχρονική αντιπαράθεση μέσα στην Αριστερά.

-Η μία άποψη (αυτή με τις σημερινές ενστάσεις) – στην ουσία- θεωρεί ότι, μέσα στον καπιταλισμό δεν υπάρχει περιθώριο για ουσιαστικές  βελτιώσεις, ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις ούτε καν για προωθητικούς συμβιβασμούς.  Γι’ αυτό πιστεύει ότι, η Αριστερά πρώτα πρέπει να πάρει την πολιτική εξουσία και μετά να πραγματοποιήσει τις μεγάλες αλλαγές. Στην παρούσα φάση, η ίδια άποψη θεωρεί ότι μέσα στην Ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να προωθηθεί οτιδήποτε θετικό. Επομένως η συμφωνία – γέφυρα που επιτεύχθηκε δεν είναι (σχεδόν εξ ορισμού), δεν μπορεί να είναι ούτε καν ένας έντιμος συμβιβασμός.

Επομένως, οι ίδιοι σύντροφοι και φίλοι που προεκλογικά  πίεζαν αφόρητα για να έχουμε και να ανακοινώσουμε ένα PlanB, οι ίδιοι σύντροφοι και φίλοι σήμερα προτείνουν μια εναλλακτική λύση εκτός Ευρωζώνης, αφού μέσα στην Ευρωζώνη όλα είναι αδύνατα.

Η άποψη αυτή είναι βαθιά ηττοπαθής και μοιρολατρική. Θεωρεί τις σημερινές καταστάσεις αμετακίνητες. Θεωρεί τους ισχυρούς ανίκητους.

Αλήθεια, δεν έχουν επέλθει αλλαγές στο πλαίσιο της Ευρώπης μετά την 25η Ιανουαρίου; Δεν φάνηκαν ήδη οι αυξημένες δυνατότητες; Χωρίς αυταπάτες, χωρίς ανυπομονησίες, χωρίς μαξιμαλισμούς που σε απομονώνουν.

Για το κόμμα μας, η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι η επιλογή μας. Μέσα στην Ευρώπη θέλουμε να σωθεί η χώρα. Γι’ αυτό δεν επιδιώκουμε την ρήξη, αλλά δεν πρόκειται και να υποταχθούμε.

Στην Ευρωζώνη είμαστε συνιδιοκτήτες ισότιμοι και όχι ένοικοι.

-Η δεύτερη άποψη, η άποψη που είναι κυρίαρχη στη κοινωνία αλλά και στο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι η κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση είναι μια μακριά πορεία, συνεχής με βήματα μπρος, ελιγμούς, βήματα πλάγια ακόμη και υποχωρήσεις.  Μια πορεία στην διάρκεια της οποίας προσπαθείς να αμφισβητείς δεδομένα, να δημιουργείς ριζοσπαστικές «ακαμψίες» που δύσκολα οι αντίπαλοι θα μπορέσουν να αναιρέσουν.

Η άποψη αυτή «δανείζεται επιχειρήματα» από τη φιλοσοφίας του Ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, αλλά και από την εφαρμοσμένη πολιτική σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, ακόμα και από το κοινωνικό κράτος των σκανδιναβικών κρατών. Όλα στο πλαίσιο της στρατηγικής για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

Συναφής με τα παραπάνω είναι και η απάντηση στο ερώτημα «με ποια πολιτική, με ποια  γραμμή» φτάσαμε στη νίκη του Γενάρη. Προφανώς με την ίδια που πήγαμε και στην διαπραγμάτευση. Μια «γραμμή» που έλεγε:

-Φεύγουμε από τα Μνημόνια.

-Υλοποιούμε το Πρόγραμμά μας.

-Επαναδιαπραγματευόμαστε τη  δανειακή σύμβαση

-Δεν συζητούμε για PlanB, γιατί παλεύουμε χωρίς ταλαντεύσεις για να πετύχει το ένα και μοναδικό σχέδιο μας.

Επιβεβαιώνοντας το στίχο του Σαίξπηρ «αυτοί μπορούν να είναι οι λύκοι, αν οι άλλοι) συμφωνούν να είναι πρόβατα».

Από την πλευρά των διαφωνούντων η ίδια πρόταση υποστηριζόταν προεκλογικά και η ίδια μετεκλογικά, σαν να μην μεσολάβησε η επιβεβαίωση της ορθότητας της γραμμής του κόμματος. Ίχνος αυτοκριτικής. Ας σκεφτούμε μόνο τι θα γινόταν με «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογική που θα φλερτάριζε με την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στην δραχμή…

-Εντάσεις, διαφωνίες θα έχουμε πάντα. Έχουμε μάθει να ζούμε μ’ αυτές. Είναι δικαίωμα αδιαπραγμάτευτο. Έχουμε μάθει να ζούμε με προωθητικές συνθέσεις. Έτσι φτάσαμε ως εδώ. Έτσι θα συνεχίσουμε.

Κάνω μια έκκληση!

Περισσότερη έγνοια, περισσότερη προστασία αυτού που καταφέραμε, περισσότερη αλληλεγγύη. Ο λαός μας κρίνει.

*Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι βουλευτής Β Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ, β’ Αντιπρόεδρος της Βουλης