Facebooktwitter

Στον διεθνή Τύπο ο “Guardian” εκτιμά ότι ο Μακρόν αποτελεί «την καλύτερη ελπίδα για μια μεγάλη χώρα που αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα», οι “Financial Times” προειδοποιούν ότι ο 39χρονος κεντρώος θα αναγκαστεί «να διαπραγματευτεί σκληρά» για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του αν εκλεγεί…

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να «διαβάσεις» ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, η «Χρυσή Αυγή» χαρακτηρίζει την είσοδο της κ. Λεπέν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας ως «προάγγελο επικράτησης όλων των «εθνικών» κινημάτων στην Ευρώπη και πρώτα απ’ όλα της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα». Στη δική του «ανάγνωση» ο κ. Μητσοτάκης εκτιμά ότι «η νίκη Μακρόν είναι η απάντηση στην επίθεση του αριστεροδεξιού λαϊκισμού».

Στον διεθνή Τύπο ο «Guardian» εκτιμά ότι ο Μακρόν αποτελεί «την καλύτερη ελπίδα για μια μεγάλη χώρα που αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα», οι «Financial Times» προειδοποιούν ότι ο 39χρονος κεντρώος θα αναγκαστεί «να διαπραγματευτεί σκληρά» για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του αν εκλεγεί, ενώ η συντηρητική «Daily Mail» έχει τίτλο «Η νέα γαλλική επανάσταση», εξηγώντας ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει τώρα το δικό της δημοψήφισμα για την παραμονή της στην Ευρωζώνη. Τέλος, οι «Times» κάνουν λόγο για «την ταπείνωση της γαλλικής ελίτ από τους περιθωριακούς, (που βρίσκονται) στον δρόμο προς τη νίκη» με μια φωτογραφία της Μαρίν Λεπέν χαμογελαστή.

Όλοι διαπιστώνουμε ότι, όπως στις δικές μας φοιτητικές εκλογές, όλοι (ή σχεδόν όλοι, διότι τι να πουν οι σοσιαλιστές…) είναι νικητές!

Ας τα δούμε όμως ψύχραιμα: Οι επίσημοι υποψήφιοι των δυο κομμάτων που κυβέρνησαν τη Γαλλία (Δεξιά και Σοσιαλιστές) έλαβαν αθροιστικά περίπου 25%. Η ακροδεξιά Λεπέν πάει στον δεύτερο γύρο με βασικά της επιχειρήματα το προσφυγικό και την τρομοκρατία (αν και η συντριπτική πλειονότητα των τρομοκρατικών επιθέσεων πραγματοποιήθηκε από γηγενείς Γάλλους ή Βέλγους πολίτες)… Ο Μελανσόν, δυστυχώς, δεν θα μπορέσει να αποδείξει ότι δεν είναι Τσίπρας, αν και ψηφίστηκε από περίπου το 20% των ψηφοφόρων (για να το κάνει, θα έπρεπε να νικήσει σε δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα…).

Η δική μας επιλογή για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στην Γαλλία είναι, αναμφίβολα, ο Μακρόν, διότι απλά η Ακροδεξιά πρέπει να ηττηθεί με όσο γίνεται μεγαλύτερη διαφορά. Η Αριστερά θα πρέπει πρώτα να τον ψηφίσει και στη συνέχεια να αποτελέσει την ουσιαστική κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση στις νεοφιλελεύθερες επιλογές του. Ξέρουμε, σε γενικές γραμμές, την πολιτική που θα ακολουθήσει ο Μακρόν, όμως εμάς δεν μας εκφράζει η πολιτική των «ίσων αποστάσεων» με το επικίνδυνο, σκοτεινό και μισητό πρόσωπο της Ακροδεξιάς.

Η Ευρώπη μπορεί να ανασάνει για λίγο. Δεν ξέρω όμως αν θα χαρακτηριστούμε ρομαντικοί αν ζητήσουμε να αναλογιστούν οι Ευρωπαίοι πολίτες (βεβαίως και οι ευρωπαϊκές ηγεσίες) τι είναι αυτό που οδήγησε τους Βρετανούς να ψηφίζουν Brexit, τους Αυστριακούς να δίνουν 46,4% στον ακροδεξιό Νόρμπερ Χόφερ, τους Γερμανούς να βάζουν το AfD στα 11 από τα 16 τοπικά κοινοβούλια, ακόμα και στη μαρτυρική Κύπρο να εισέρχονται στο κοινοβούλιο οι ακροδεξιοί του ΕΛΑΜ. Υπάρχουν και οι χειρότεροι, οι δικοί μας Χρυσαυγίτες που ονειρεύονται «νίκες», μόνο που αυτοί θα αντιμετωπίσουν και την «ετυμηγορία» του ελληνικού λαού, αλλά και των ελληνικών δικαστηρίων…

Για εμάς, την ευρωπαϊκή Αριστερά, είναι σαφές ότι υπάρχει μεγάλη κρίση αντιπροσώπευσης, καθώς και προβληματικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, που κανείς δεν μπορεί να υποτιμά και να αγνοεί. Η Ευρώπη στροβιλίζεται σε αδιέξοδες πολιτικές, «γεννά» ανεργία, «μεγαλώνει» κυρίαρχες οικονομικά ελίτ, «σκοτώνει» τις ελπίδες της νεολαίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτίζεται από όλο και περισσότερους με μια γραφειοκρατική ελίτ των Βρυξελλών, μια τραπεζική ελίτ της Φραγκφούρτης, ένα σύστημα που απεργάζεται αντιλαϊκά μέτρα και μια μικρή ομάδα που στο όνομα μιας δήθεν προτεσταντικής ηθικής στηρίζει ανήθικες πολιτικές…

Πολλοί ίσως πείτε: «Καλές οι διαπιστώσεις σας, αλλά έχετε κάτι να μας προτείνετε ή και εσείς απλά είστε καθολικώς διαμαρτυρόμενος»;

Ναι, έχουμε μια πρόταση, η οποία προκύπτει απλά από τα ίδια τα αποτελέσματα: Αν στη Γαλλία υπήρχε συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, όπως για παράδειγμα οι δυνάμεις που στήριξαν τους Μελανσόν, Αμόν και τους άλλους εκπροσώπους της Αριστεράς και της Οικολογίας, η κυρία Λεπέν απλά δεν θα βρισκόταν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, αλλά στον καναπέ της… Δυστυχώς στη Γαλλία η Αριστερά δεν κατάφερε να κάνει τη μεγάλη ανατροπή και πλήρωσε τις επιλογές «καθαρότητας». Η μη συνεργασία Μελανσόν – Αμόν και άλλων αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στοίχισε εκλογικά σε όλους, κυρίως όμως στοίχισε στον προοδευτικό – αριστερό κόσμο της χώρας. Ευτυχώς η ευκαιρία των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου στη Γαλλία είναι μπροστά. Προλαβαίνουμε; Αν το θέλουμε, ναι!

Ταυτόχρονα, είναι σαφές ότι χρειάζεται να οικοδομηθεί ένα πανδημοκρατικό μέτωπο απέναντι στις ιδέες που εκπροσωπεί η γαλλική Ακροδεξιά. Κυρίως όμως η Αριστερά πρέπει να είναι αυτή που θα δώσει τις πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα των Γάλλων: Τι θα γίνει με τη φτώχεια και την ανεργία που απασχολούν (σύμφωνα με δημοσκοπήσεις) το 90% των Γάλλων; Τι θα γίνει με τη δίκαιη κοινωνικά οικονομική ανάπτυξη; Τι θα γίνει με το θέμα της ασφάλειας, που αναμφίβολα υπάρχει; Τι θα γίνει με το φθαρμένο – διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα που θέλει να συνεχίσει να ελέγχει τις ζωές μας σε ολόκληρη την Ευρώπη;

Οι φίλοι μας οι Γάλλοι σε αυτή τους την προσπάθεια δεν θα πρέπει να είναι μόνοι ή με μικρή συμπαράσταση, όπως συνέβη με τη χώρα μας το καλοκαίρι του 2015… Η ανάγκη για ευρύτερες συμμαχίες είναι δεδομένη, αν θέλουμε κάποια στιγμή να γίνει η Ευρώπη αυτό που όλοι μας ονειρευόμαστε: Μια ήπειρος δημοκρατίας, ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης ή, για να θυμηθούμε το μακρινό αλλά πάντα ζωντανό 1789, μια ήπειρος «ελευθερίας, ισότητας, αδελφότητας»!

* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας

Πηγή: avgi.gr