Facebooktwitter

Κατεβαίνοντας από την Ομόνοια την οδό Πειραιώς είναι εύκολο να βρεθεί κανείς στην αθηναϊκή γειτονιά του 19ου αιώνα

Είναι εύκολο να βρεθεί κανείς στην αθηναϊκή γειτονιά του 19ου αιώνα. Κατεβαίνοντας από την Ομόνοια την οδό Πειραιώς στρίβουμε δεξιά στην Κολωνού, αριστερά στην Κεραμεικού και να που βρισκόμαστε στον παράξενο πεζόδρομο της οδού Ιάσωνος.

Εικόνα εγκατάλειψης

Η αρχική μας εικόνα είναι απογοητευτική. Το πρώτο κομμάτι αυτού του ατμοσφαιρικού δρόμου είναι εντελώς εγκαταλειμμένο, στην κακιά του μοίρα, την απαράδεκτη δημοτική αρχή της Αθήνας, και όσους εν πάση περιπτώσει λένε ότι ενδιαφέρονται γι’ αυτή την πόλη. Εξαρτημένα άτομα που αγωνιούν για να τρυπήσουν άλλη μια φορά το κορμί τους, ακαθαρσίες και χτισμένες πόρτες με τούβλα στα παλιά τα σπίτια για να μη χρησιμοποιούνται σαν καταφύγια των ναρκομανών.

Συχνά πυκνά καταφτάνουν στο κομμάτι αυτό της Ιάσωνος οικογένειες τουρκόγυφτων. Για λίγες ημέρες ή εβδομάδες κουβαλούν ό,τι έχουν και δεν έχουν στο βίος τους πουλάνε μέχρι και τις κόρες τους και μετά αποχωρούν για άλλη γειτονιά της Αθήνας. Αυτή είναι η εισαγωγή της οδού Ιάσωνος για όσους θέλουν να την επισκεφτούν, δηλαδή το κομμάτι από Αγησιλάου μέχρι Κεραμεικού.

Πεδίο μάχης το ’44

Κατά σύμπτωση οι δυο αυτοί δρόμοι αποτέλεσαν το πεδίο μάχης στις άγριες συγκρούσεις του Δεκέμβρη του ’44. Στην Κεραμεικού οι Ελασίτες στην Αγησιλάου οι Εγγλέζοι και οι χίτες. Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας στον υπόλοιπο δρόμο. Είναι εκπληκτικό αυτό που αντικρίζουμε: κτήρια του 19ου αιώνα καταλαμβάνουν όλη την Ιάσωνος μέχρι το τέλος της στην οδό Αχιλλέως. Λαμπρή αρχιτεκτονική μνήμη μιας πόλης σαν την Αθήνα που είναι το κέντρο της να υποβαθμίζεται μέχρις εσχάτων όταν άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης το αναβάθμιζαν και το μετέτρεπαν σε ατραξιόν για τους επισκέπτες. Αν έρθεις εδώ αργά το βράδυ θα θαυμάσεις την Ιάσωνος by night: δεκάδες φωτάκια αναμμένα καλούν τους πελάτες στους ναούς της Αφροδίτης, δηλαδή στα εγκαταλελειμμένα σπίτια από την Ιστορία.

Παιδικές αναμνήσεις

Σε όλη τη διαδρομή δεν υπάρχει στοιχείο του 20ού αιώνα μόνο οι αναμνήσεις όλων εμάς που ζήσαμε την Ιάσωνος στα παιδικά μας χρόνια. Περπατώ με συγκίνηση ανάμεσα στους βιαστικούς Έλληνες και αλλοδαπούς που μπαινοβγαίνουν για τον πληρωμένο έρωτα. Η ματιά μου πέφτει κάθε φορά σε κάτι που με πληγώνει: το σπίτι με τη σιδερένια πόρτα και τον μακρύ διάδρομο στην Ιάσωνος τριάντα που έμενε η αγαπημένη συμμαθήτρια η Αννούλα, ο παιδικός μου έρωτας, πιο κάτω αριστερά σε ένα ημιυπόγειο το σπίτι του Λάμπρου του τσαγκάρη από τη Ζάκυνθο, φίλου του πατέρα μου με μια ανιψούλα στην ηλικία μου που την πείραζα. Πιο πάνω επίσης του αγαπημένου συμμαθητή του Θοδωρή που ήταν από τους λίγους συμμαθητές μου που είχαν μπάλα τρίφυλλη. Συχνά λοιπόν την οδό Ιάσωνος την κάναμε γήπεδο και παίζαμε με φανατισμό γιατί αυτό ήταν Ολυμπιακός και εγώ Παναθηναϊκός και πιο πίσω ακόμα το σπίτι του δασκάλου μου του κ. Γιώργου. Όλα οίκοι ανοχής. Έμαθα ότι ο κ. Καμίνης επισκέφθηκε την Ιάσωνος σε κάποια εκδήλωση εθελοντών. Ε όχι κ. δήμαρχε οι δρόμοι της Αθήνας δεν θέλουν επισκέπτες της ώρας, θέλουν να ξαναγεννηθούν και να πάρουν τη θέση τους στην ιστορία της πόλης.

Πάμε μια βόλτα στην Ιάσωνος; Αξίζει τον κόπο.

πηγή: Αυγή