Facebooktwitter

Σαν σήμερα, 24 Μαρτίου 1999 μάθαμε τι είναι τα Στελθ, πώς σβήνει μια χώρα, πώς βομβαρδίζονται πρωτεύουσες Ευρωπαϊκές, νοσοκομεία, σχολεία, γέφυρες πάνω απο τον Δούναβη, ΜΜΕ…

 

Μάθαμε πολλά τις 78 ημέρες που διήρκησε ο Πόλεμος στη Γιουγκασλαβία. Ακόμα περισσότερα τις μέρες που ακολούθησαν… Και μαθαίνουμε ακόμα περισσότερα από τα διεθνή δικαστήρια.

Ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε “ανθρωπιστική βοήθεια” να πέφτει με τη μορφή βόμβας απεμπλουτισμένου ουρανίου στην Πρίστινα, στο Βελιγράδι και τόσες άλλες πόλεις. Πόλεις αμάχων. Πόλεις Μικρών παιδιών. Πόλεις αθώων, που δήθεν κάποιος έπρεπε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα τους, ως μειονότητες. 

Μας είπαν ότι αυτή η “χώρα γέφυρα” μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ο κληρονόμος της Αψβουργικής αυτοκρατορίας, έπρεπε να βομβαρδιστεί. Οι πύργοι και τα ιστορικά μνημεία έπρεπε να καταστραφούν, για… ανθρωπιστικούς λόγους.

Ποτέ δεν μάθαμε – ποτέ δεν καταλάβαμε -πώς γίνεται ένας πόλεμος για την υπεράσπιση  των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.

Και πώς, μέσα στα σύνορα της Ευρώπης – της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – οι γειτονικές χώρες και κυβερνήσεις, ενέκριναν αυτούς τους βομβαρδισμούς. Η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση μέσα στην Ευρώπη μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο. Δεν μάθαμε… Ας μην χρειαστούμε και άλλα για να “μάθουμε”….

19 χρόνια μετά. Η Λευκη πανέμορφη πόλη των 7000 χρόνων.

Στο Βελιγράδι ακόμα, οικοδομικά τετράγωνα κατεδαφισμένα και βομβαρδισμένα.

Το κτήριο έχει μείνει έτσι για να θυμίζει…

 

Και οι πληγές ακόμα να κλείσουν και τα γιατί, δύσκολα θα απαντηθούν… αλλά οι Σέρβοι, όπως και οι Έλληνες, αναγεννώνται πάντα μέσα από τις στάχτες τους. Και τη μνήμη, δεν την κάνουν λήθη…