Facebooktwitter

Η ομιλία της βουλευτού Αχαΐας ΣΥΡΙΖΑ, Σίας Αναγνωστοπούλου, στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά τη συζήτηση του σ/ν του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων «Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις»:

Αναλυτικά η ομιλία:

Κύριε Υπουργέ, κύριοι Υπουργοί, αγαπητοί και αγαπητές συνάδελφοι, ακούσαμε πολλά από το πρωί, κυρίως από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, αλλά και από την άλλη Αντιπολίτευση. Είναι, πραγματικά, σαν να ζούμε σε διαφορετικές χώρες.

Είπε ο Υπουργός το πρωί ότι μ’ αυτό το νομοσχέδιο, όπως και με όλη την προσπάθεια που καταβάλλουμε για την εκπαίδευση από το 2015, έχουμε σκοπό να αλλάξουμε την αρχιτεκτονική στην εκπαίδευση. Αναφέρθηκε σε μερικά εμβληματικά νομοσχέδια και εμβληματικές αλλαγές. Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλές.

Εδώ θα κωδικοποιήσω δύο πράγματα. Τελικά, από το 2015 -που δεν πέρασαν όλα τα νομοσχέδια με τη διαδικασία του επείγοντος, τα περισσότερα πέρασαν κανονικά- συγκρούονται δύο διαφορετικές οπτικές και για την εκπαίδευση, αλλά και για την ίδια την κοινωνία. Αν από τη μία μεριά, η δική σας προσέγγιση είναι ότι έχουμε μία κοινωνία που τα ερωτήματα του καιρού της, τα ερωτήματα που θέτει η σύνθετη πραγματικότητα δεν μας αφορούν, αλλά προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε μία ιδεοληπτική συνέχεια –και την ιδεοληπτική συνέχεια και την ιδεοληψία εσείς την έχετε και θα εξηγήσω παρακάτω- για μας το θέμα είναι ότι πρέπει να απαντήσουμε κατ’ εξοχήν στην εκπαίδευση, σύμφωνα με τα σύνθετα προβλήματα που θέτει η εποχή.

Δεν ακούσαμε τίποτα άλλο εδώ μέσα για την κρίση, ότι είχαμε δέκα χρόνια κρίσης και τι συνέβη σ’ αυτά τα δέκα χρόνια. Είχαμε, πράγματι, πολιτικές ηγεσίες σ’ αυτόν τον τόπο –κι εγώ δεν πρόκειται να μηδενίσω τα πάντα- που άκουγαν τα ερωτήματα που έθετε η κοινωνία, τις ανάγκες που έθετε ο καιρός, ο χρόνος και προσπαθούσαν να απαντήσουμε με περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο. Ένας απ’ αυτούς ήταν και οι σχολικοί σύμβουλοι.

Επί κρίσης –αλλά και πριν από την κρίση, κυρίως όμως στη διάρκεια της κρίσης μέχρι και σήμερα- η απάντηση που έδωσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν ήταν να ακούσει τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετώπιζε η κοινωνία και στον χώρο της εκπαίδευσης. Την βρήκε την κρίση σαν μία ευκαιρία για να περάσει πράγματα, τα οποία όχι απλώς καμία σχέση δεν είχαν με τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά αποπροσανατόλιζαν εντελώς την κοινωνία από τις πραγματικές της ανάγκες.

Σε αυτό το πλαίσιο και οι σχολικοί σύμβουλοι και οι δομές στήριξης τέθηκαν σε μια γενική αρχή: η ελίτ των άριστων, μια διοικητική δομή των άριστων, η οποία πρέπει να ελέγχει, να κατευθύνει και να διευθύνει τους εκπαιδευτικούς, στους οποίους δεν είχατε εμπιστοσύνη.

Ναι, η κατάργηση του Προεδρικού Διατάγματος 152 είναι πάρα πολύ σημαντική. Δεν θα μπω στην αντιδικία αν ήταν για απολύσεις ή όχι. Έχουμε την εμπειρία της διαθεσιμότητας και όλων αυτών. Όμως, το κυριότερο ήταν ο φόβος που ενέπνευσε στους εκπαιδευτικούς. Δεν είσαστε σε τόση επαφή όση διατείνεστε με την εκπαιδευτική κοινότητα. Γιατί δημιούργησε φόβο; Επειδή δημιουργήθηκε μια ιεραρχική δομή των άριστων απέναντι σε κάποιους οι οποίοι είναι μονίμως επιρρεπείς στο να κάνουν άσχημα πράγματα, δηλαδή να μην εξυπηρετούν τον εκπαιδευτικό στόχο. Ποιος είναι ο στόχος αυτός; Κανένας δεν μας εξήγησε μέσα σε αυτή την αίθουσα. Ισόβιοι άριστοι δεν υπάρχουν στην εκπαίδευση. Εκπαιδευτικοί είμαστε πολλοί από εμάς εδώ και το ξέρουμε πάρα πολύ καλά.

Πού δοκιμάζεται ο εκπαιδευτικός; Κατ’ εξοχήν δοκιμάζεται στη σχολική τάξη. Ποια ήταν τα κρίσιμα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι εκπαιδευτικοί; Μιλήστε με όποιον εκπαιδευτικό θέλετε, αν έχετε επαφές. Ήταν ότι είχαν πια ένα πολυσύνθετο σχολείο μέσα στην ίδια την τάξη, παιδιά από διαφορετικές εθνοτικές, από διαφορετικές θρησκευτικές καταγωγές, από διαφορετικές οικογενειακές καταστάσεις. Η κρίση αυτά τα επιδείνωσε πάρα πολύ.

Άρα, ο ένας σχολικός σύμβουλος, ένα μονοπρόσωπο όργανο, όσο σημαντικό και να είναι,μπορεί να απαντήσει στις απαιτήσεις μιας εποχής τόσο δύσκολης όση βίωσε η ελληνική κοινωνία; Και δεν είναι μόνο η κρίση. Στα διάφορα συμβούλια Υπουργών που είχα πάρει μέρος, το μεγάλο ερώτημα που ετίθετο ήταν: Καλά η γνώση, καλά οι δεξιότητες. Έχουμε ένα πρόβλημα εκπαίδευσης πια της νέας γενιάς μετά από τρομοκρατικά χτυπήματα, το πώς ενισχύουμε τους εκπαιδευτικούς μέσα στη τάξη, γιατί υπάρχει το μείζον πρόβλημα.

Ο εκπαιδευτικός, λοιπόν, ειδικά εδώ στην Ελλάδα σήκωσε ένα τεράστιο φορτίο. Χρειάζεται, λοιπόν, μια δομή διεπιστημονική η οποία να μπορεί και να επιμορφώνει και να στηρίζει και κυρίως να αξιοποιεί την εμπειρία αυτών των ανθρώπων μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Αυτό που παράγεται μέσα στη σχολική αίθουσα έχει τεράστια σημασία. Μπορούμε αυτό να το χρησιμοποιήσουμε; Όταν λέει το νομοσχέδιο ότι ο σύλλογος διδασκόντων μπαίνει στον πυρήνα αυτής της επεξεργασίας που γίνεται με το νομοσχέδιο, μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό;

Θέλω, όμως, να πω ένα πράγμα. Φωνάζετε από το πρωί ότι εμείς μιλάμε για κανονικότητα και όλα αυτά. Όλη η προσπάθεια που έγινε από το 2015 ήταν να φέρουμε μια όσο το δυνατόν ισορροπία, η οποία ανατράπηκε και πριν από την κρίση, αλλά κυρίως μέσα στην κρίση, δηλαδή να αναδειχθεί ο ρόλος του δημόσιο σχολείου, άρα και οι υποστηρικτικές δομές, στον βαθμό στον οποίο χρειαζόταν να γίνει.

Εδώ ο κόσμος γκρεμιζόταν όλα αυτά τα χρόνια, ο κόσμος ο δικός μας, της κοινωνίας ο κόσμος και Αριστεία είναι να μπορεί να επιβιώσει ένα δημόσιο σύστημα. Αριστεία είναι να μπορούν οι καθηγητές να κάνουν τη δουλειά τους. Αριστεία είναι να γυρίσουν οι νέοι από το εξωτερικό και να τους δίνονται υποτροφίες. Αριστεία είναι να διατηρηθούν τα Πανεπιστήμια όρθια, όλες οι δομές όρθιες με την αύξηση του Προϋπολογισμού. Αριστεία είναι να μην ουρλιάζετε από το πρωί έως το βράδυ και υπονομεύετε τα δημόσια Πανεπιστήμια ότι υπάρχει βία και ανομία. Έλεος! Και βγαίνουν δικοί σας πρυτάνεις και λένε: «Σταματήστε το αυτό το βιολί, δεν είναι αυτό τα Πανεπιστήμια».

Πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα το νομοσχέδιο. Βεβαίως, ο καθένας μπορεί να έχει τις αντιρρήσεις του, αλλά τις αντιρρήσεις στο πώς απαντάτε σε αυτή τη νέα εποχή, που έχει γίνει πολύ πιο πολύπλοκη και πολύ πιο δύσκολη από ό,τι ήταν πριν.

Τέλος, να αναφέρω ότι φωνάζετε για τα ΠΕΚΕΣ, για το ΚΕΣΥ και όλα αυτά. Εγώ είδα, ότι τα ΚΕΣΥ αυξάνονται, οι συνολικές περιοχές μάλιστα. Και εγώ με πολλή χαρά, επειδή υπάρχουν προβλήματα, στην Πάτρα για παράδειγμα θα έχουμε ένα ΚΕΣΥ επιπλέον. Εσείς μένατε κολλημένοι σε ένα πράγμα, την αριστεία.