Facebooktwitter

«Τα 60ά γενέθλια της ΕΕ πέρυσι, σημαδεύτηκαν από μία κηδεία, ένα διαζύγιο και την ανέλιξη ενός κακού παραβατικού παιδιού. Η κηδεία είναι ο πιθανολογούμενος θάνατος της ίδιας της πολιτικής ενοποίησης, το διαζύγιο είναι το Brexit και το κακό παιδί είναι η εκλογική επιτυχία μιας ρατσιστικής ακροδεξιάς σε πολλές χώρες», λέει ο Κώστας Δουζίνας Στο Κόκκινο και τις «ιστορίες που γράφουν Ιστορία» με την Τζούλυ Τσίγκα.

Χαρακτηρίζει την ηγεσία της Ε.Ε. «τελείως ακατάλληλη» να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και ανατρέχει στο παρελθόν στα χρόνια που ακολούθησαν την ίδρυσή της για να εξηγήσει πως φτάσαμε ως εδώ.

«Υπήρξαν από την αρχή δύο μοντέλα που αγωνίζονταν να επικρατήσουν, το Ομοσπονδιακό (κράτη – μέλη σε μια ομοσπονδία τύπου ΗΠΑ) και το Διακρατικό (μιας τελωνειακής ένωσης όπου τα συμφέροντα των ισχυρών καθορίζουν τις αποφάσεις). Επικράτησε το Διακρατικό. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που εκχώρησε με αποφάσεις του, ορισμένες σημαντικές πλευρές της εθνικής κυριαρχίας των κρατών», αναφέρει ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και πρόεδρος του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».

ΕΥΡΩ: Από δημοσιονομική άσκηση σε επιβολή μνημονίων

«Το Ευρωσύνταγμα ήταν η πρώτη προσπάθεια να γίνει μια ομοσπονδιακού τύπου ΕΕ. Απέτυχε κι έτσι είχαμε το Ευρώ, που ξεκίνησε ως οικονομική άσκηση και κατέληξε σε υποχρεωτική δημοσιονομική σύγκλιση με επιβολή μνημονίων. Τα οποία με τη σειρά τους προσπαθούν να επιβάλουν το βόρειο μοντέλο. Τα μεγάλα κράτη αποφασίζουν και επιβάλλουν» τονίζει ο Κώστας Δουζίνας και συνεχίζει: «Από νωρίς φάνηκε ότι η Δημοκρατία θα ήταν ανασταλτικός παράγοντας για την ενοποίηση της ΕΕ. Έτσι ο διαχωρισμός των εξουσιών και η λογοδοσία της εξουσίας έχουν εξαφανιστεί. Έχουμε μια τελείως λειψή δημοκρατία. Όσο για τα δημοψηφίσματα, στους διαδρόμους των Βρυξελλών η λέξη δημοψήφισμα είναι σαν το λιβάνι στον διάολο. Γιατί όποτε κλήθηκαν οι λαοί σε δημοψήφισμα είπαν ΟΧΙ».

Εκστρατεία από κάτω προς τα πάνω

«Ο ‘ευρωπαϊκός Δήμος’ με την έννοια της δημοκρατίας δεν έγινε ποτέ και μάλλον δεν προβλέπεται να γίνει. Για να μπορέσει να ξαναλειτουργήσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από κάτω προς τα πάνω, να διατεθούν πόροι και υποδομή από τις Βρυξέλλες στην περιφέρεια. Είναι μεγάλο στοίχημα για την Αριστερά και τους ανθρώπους των κινημάτων, της οικολογίας, του φεμινισμού να αρχίσουμε μια εκστρατεία από τα κάτω.

Στην Ελλάδα ασχέτως αν κάποιος υποστηρίζει ή όχι τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ευτύχημα ότι μπόρεσε να ενσωματώσει την αντίδραση ένα κόμμα της Αριστεράς. Αντιθέτως σε όλες τις άλλες χώρες, η φτώχεια, το αίτημα για εθνική κυριαρχία κλπ έδωσαν έδαφος μόνο στην ακροδεξιά. Εξαίρεση αποτελεί η Βρετανία με τον Κόρμπιν που κέρδισε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις κόντρα σε όλο τον κομματικό μηχανισμό των Εργατικών. Και το πέτυχε γιατί έδωσε πρόσβαση στον κόσμο. Τον έκανε συμμέτοχο.
Και το Μακεδονικό

Στην Ελλάδα τους αριστερούς τους έλεγαν κομμουνιστοσυμμορίτες. Σήμερα, όλη αυτή η εκμετάλλευση του Μακεδονικού ζητήματος αποτελεί ένα από τα τελευταία απομεινάρια του μετεμφυλιακού δεξιού και ακροδεξιού κράτους. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί μια νέα πολιτική που μπορεί να ενώσει τους λαούς στα Βαλκάνια.