Facebooktwitter

Ίσως να με σημάδεψε ανεξίτηλα. Ίσως, πάλι, να παραείμαι ρομαντικός, ίσως να είναι και η νοσταλγία της νιότης.

Ο λόγος για εκείνον τον Νοέμβρη, του 1973, το τριήμερο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Στον 6ο χρόνο της δικτατορίας.

Με τους φοιτητές μέσα και τον λαό απέξω. Με τον ραδιοφωνικό σταθμό των «ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών», με τον κόσμο να φέρνει τρόφιμα και φαρμακευτικό υλικό. Την δεύτερη μέρα, Πέμπτη, τη νύχτα, με τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, των εργατών και με το κεντρικό σύνθημα γραμμένο στο αίθριο της Αρχιτεκτονικής: «Η χούντα θα πέσει από το λαό».

Και η Παρασκευή 17 Νοέμβρη. Η κορύφωση. Κοσμοπλημμύρα. Συνθήματα. Αέρας ανάτασης και ελευθερίας σε όλο το κέντρο της Αθήνας. Με τη συγκέντρωση συμπαράστασης των μηχανικών στο Σύλλογο Αρχιτεκτόνων και μετά, από το απόγευμα, τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν.

Πυροβολισμοί από χουντικούς ελεύθερους σκοπευτές.

Διαδηλωτές, πολλοί διαδηλωτές στην Πατησίων. Και κάποια στιγμή, τα τανκς, να κατεβαίνουν μ’ εκείνον τον ανατριχιαστικό ήχο την Αλεξάνδρας με πορεία προς το Πολυτεχνείο.

Η επέμβαση της χουντικής μηχανής. Και από την άλλη μέρα στην παρανομία………..

Πολυτεχνείο ’73! Η αρχή του τέλους της δικτατορίας. Μέρες ηρωικές…. τα Ελληνικά νιάτα στην πρώτη γραμμή…. για ελευθερία και ισότητα……

Όπως τότε….. όπως και τώρα…. όπως πάντα !