Facebooktwitter

Τι μπορούμε να περιμένουμε από τη σημερινή Ευρώπη; Λίγους μήνες πριν τις ευρωεκλογές, που θα διεξαχθούν στις 26 Μαΐου 2019, η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει μια σειρά προκλήσεων και εμποδίων που φαίνονται σχεδόν αξεπέραστα. Αυτά οφείλονται τόσο στην ίδια την αρχιτεκτονική της όσο και στις δομικές της ανεπάρκειες. Δηλαδή, οι ευρωπαϊκοί λαοί σήμερα βρίσκονται μπροστά σε δυσκολίες που εκ κατασκευής αναδύονται στη λειτουργία της Ευρωζώνης. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει η Ευρωζώνη με τέτοιο πλαίσιο δημοσιονομικής πολιτικής όπως το σημερινό. Αυτό ακριβώς είναι που αναπαράγει τεράστιες περιφερειακές και κοινωνικές ανισότητες και αυξάνει την απόσταση ανάμεσα στις περιφέρειες και στον ισχυρό Βορρά.

Είναι προφανές ότι απουσιάζουν οι δημόσιες επενδύσεις, ενώ διατηρούνται οι σφιχτές δημοσιονομικές πολιτικές που δεν επιτρέπουν την προώθηση ενός υγιούς αναπτυξιακού μοντέλου. Τι οδήγησε στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008; Τα αίτια πρέπει να επισημανθούν, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπιστούν. Οι συντηρητικές δυνάμεις που κυριαρχούν στην Ευρωζώνη αρνούνται επιμόνως να ακούσουν και να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες των πολιτών αλλά και να σχεδιάσουν συγκεκριμένα μέτρα. Επομένως, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η Ευρωζώνη ή θα προχωρήσει, ή θα βυθιστεί ακόμη περισσότερο στο σημερινό της τέλμα.

Ορθά η ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει το θέμα της επανεκκίνησης της Ευρωζώνης. Τι σημαίνει αυτό; Κατ’ αρχάς, χρειάζεται εμβάθυνση στην πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης, με ισχυρότερους προϋπολογισμούς και πολιτικές κοινωνικής συνοχής. Όπως έχει πει κατ’ επανάληψη ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης, «να μην ξεχνάμε ότι είμαστε μια ένωση 28 κρατών – μελών (27 μετά το Brexit) που πρέπει να βλέπουμε το κοινό μας μέλλον συλλογικά, με διαφάνεια και δημοκρατία».

Έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων και αναταραχών για το οικοδόμημα της Ευρώπης. Οι ανακατατάξεις και οι προκλήσεις του τελευταίου καιρού οδηγούν σε μια ανησυχητική άνοδο τις ακροδεξιές δυνάμεις, τον λαϊκισμό, τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, ενώ καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για περισσότερη διαφάνεια και δημοκρατική νομιμοποίηση της Ένωσης.

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η ελληνική πλευρά με επίμονη και σταθερή προσπάθεια συνέβαλε ώστε να δημιουργηθεί ένα βιώσιμο αναπτυξιακό μοντέλο, που δεν θα απαντά μόνο στις σημερινές αρνητικές για την κοινωνική πλειοψηφία συνέπειες της λιτότητας, αλλά θα συγκροτήσει και ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς εμείς βλέπουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση τα επόμενα χρόνια.

Τρία σημεία έχουν επισημανθεί από την Ελλάδα: πρώτον, η επαναφορά και ενίσχυση θεσμών που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις. Δεύτερον, η διεκδίκηση περισσότερων κονδυλίων για τα κράτη – μέλη όσο και για τις περιφέρειες και τρίτον, η στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων ώστε να αυξηθούν οι συνέργειες και η μεταξύ τους συνεργασία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Η προοδευτική συμμαχία που ιδρύθηκε εδώ και τρία χρόνια συμβάλλει στην προσπάθεια να ανοίξουν πεδία διαλόγου και προσέγγισης ανάμεσα στις διαφορετικές δυνάμεις, κόμματα, κ.λπ. του αριστερού και οικολογικού χώρου. Σε αυτό τον διάλογο αποσαφηνίζεται η ανάγκη αντιμετώπισης των δύο «δηλητηρίων»: το ένα είναι το «δηλητήριο» του νεοφιλελευθερισμού και το άλλο αυτό του εθνικισμού. Το πρώτο υποστηρίζεται και από μεγάλες συμμαχίες, ενώ το δεύτερο έχει οδηγήσει την Ευρώπη στην κατασκευή του «ξένου».

Τα σύνορα της χώρας μας δεν είναι μόνο ελληνικά αλλά και ευρωπαϊκά. Η προκλητική ρητορική και στρατηγική της ηγεσίας Ερντογάν στο Αιγαίο και στην Κύπρο είναι καταδικασμένες σε αδιέξοδο. Είναι γεγονός ότι η Άγκυρα έχει εγκλωβιστεί σε ένα πολυμετωπικό παιχνίδι που κλιμακώνει την ένταση. Όσο η τουρκική κυβέρνηση θέλει να παίζει τον ρόλο του χωροφύλακα στην ανατολική Μεσόγειο και να παριστάνει τον «τσαμπουκά» τόσο οι επενδύσεις στη χώρα αυτή θα μειώνονται και η εθνική της οικονομία θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Αυτή, λοιπόν, την Ευρώπη δεν τη θέλουμε όπως είναι.

Είμαστε απέναντι!

Θέλουμε μια άλλη Ευρώπη, που να ανταποκρίνεται στη βασική προσδοκία των λαών, που δεν είναι άλλη από την αλληλεγγύη.

πηγή: Αυγή