Facebooktwitter

Ομιλία της βουλεύτρια Αχαΐας ΣΥΡΙΖΑ, Σίας Αναγνωστοπούλου, στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης

Αναλυτικά η ομιλία:

Χθες, είχαμε τη συμπλήρωση των σαράντα πέντε χρόνων από την Κυπριακή Δημοκρατία και θέλω να υπενθυμίσω ότι αυτή η Βουλή, υπό την προεδρία του Νίκου Βούτση, δημοσίευσε επιτέλους τον φάκελο της Κύπρου. Είναι ένας μεγάλος οδοδείκτης στο δρόμο προς τη δημοκρατία, που δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Επίσης , θέλω να υπενθυμίσω έναν άλλον οδοδείκτη στο δύσκολο δρόμο για τη δημοκρατία σε αυτή τη χώρα. Σήμερα είναι η επέτειος από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα στα Ιουλιανά του 1965. Ακούω συνέχεια και σε αυτή την αίθουσα και από συστημικά ΜΜΕ για επιστροφή στην κανονικότητα και ρήξη στο παρελθόν. Σε ποια κανονικότητα και ρήξη με ποιο παρελθόν; Οι εκφράσεις και οι διατυπώσεις «τάξη και ασφάλεια», υποδεικνύουν ένα πράγμα: συνέχεια από ένα παρελθόν το οποίο δεν είναι το καλύτερο δυνατό, που δείχνει ομοιομορφία πάνω από όλα και όχι ισότητα, ομοιομορφία που καλύπτει τις ανισότητες και γι αυτό άλλωστε μας κατηγορούν για διχαστικό λόγο γιατί όποιος αναδεικνύει τις ανισότητες θεωρείται διχαστικός ενώ όποιος βάζει ένα πέπλο ομοιομορφίας είναι ενωτικός. Εμείς θα επιμένουμε σε αυτό: οι ανισότητες θα πρέπει να αναδεικνύονται και η ανομοιομορφία και ο αντιπαραθέσεις είναι στοιχείο της δημοκρατίας, που πληρώθηκε από αυτόν το λαό για να το αφήνουμε έτσι.

Με ποιες συνέχειες λοιπόν προχωράει η νέα κυβέρνηση σε αυτό το φωτεινό μέλλον που μας υπόσχεται; Με ποιες δυνάμεις στην Ευρώπη δίνει αυτή τη μάχη προς το φωτεινό μέλλον; Ακούγοντας τις προγραμματικές δηλώσεις αυτές τις μέρες και κατεξοχήν από τον πρωθυπουργό και από τους υπουργούς της νέας κυβέρνησης, δεν είδα τίποτε άλλο παρά αντανάκλαση των πολιτικών, των πιο νεοφιλελεύθερων, συντηρητικών δυνάμεων με ακροδεξιές απολήξεις της Ευρώπης.

Πρώτο σημείο: άκουσα τον κ. Βαρβιτσιώτη, αναπληρωτή υπουργό για ευρωπαϊκά θέματα, που είπε πάρα πολύ σωστά ότι θα πολεμήσουν για το ταμείο πολιτικής συνοχής και για το ταμείο της κοινής αγροτικής πολιτικής να παραμείνει το ίδιο κλπ. Πρόκειται για τα δύο σημαντικότερα σημεία που φτιάχτηκαν σε μία λαμπρή περίοδο της Ευρώπης και πάνω στα οποία στηρίχθηκε η αλληλεγγύη. Ξέχασε όμως ο κ. Βαρβιτσιώτης να μας πει πως για να επιβιώσουν αυτά τα ταμεία, για να μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη ανάμεσα στα κράτη-μέλη, για να έχουμε κοινωνικό κράτος πρέπει να βρεθούν άλλοι πόροι. Και οι άλλοι πόροι είναι η φορολόγηση των πολυεθνικών στην Ευρώπη γιατί χωρίς τη φορολόγηση δεν μπορούν να υπάρξουν αυτά τα ταμεία.

Ο μεγάλος κίνδυνος, που θα έχει αντανάκλαση στην εθνική πολιτική των μικρομεσαίων κρατών είναι ότι η κλιματική κρίση, όλες οι πολιτικές για την αντιμετώπισή της, των νεοφυών παραγωγικών, πολιτικών για την αγροτική πολιτική και όλα αυτά, αντί να προσπαθήσουν να πάρουν κεφάλαια από τη φορολόγηση μετακυλίονται στα ταμεία πολιτικής συνοχής και ΚΑΠ. Συρρικνώνονται δηλαδή, τα πληρώνουν πάλι οι μικρομεσαίοι.

Για εμάς, κοινωνικό κράτος και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και σε εθνικό, σημαίνει διεύρυνση πάση θυσία των πόρων που πρέπει να βρει ένα κράτος αλλά και η ίδια η Ευρωπαϊκή ένωση , διαφορετικά δεν μπορούν να σταθούν αυτές οι κοινωνικές πολιτικές (διαφορετικά θα έχουμε μείωση της φορολογίας στο μεγάλο πλούτο και επιβάρυνση πάλι των μικρών και των μικρομεσαίων).

Δεύτερο σημείο: σε αυτήν την ευρωπαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, με τη μεταναστευτική πολιτική τι θα γίνει; Άκουσα δύο εκφράσεις του κ. Κουμουτσάκου και πραγματικά ανατρίχιασα: «στιβαρή και ρωμαλέα πολιτική για τις επαναπροωθήσεις των μετανασταστών». Δεν άκουσα στιβαρή και ρωμαλέα πολιτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να εφαρμοστούν οι κανόνες στις χώρες του Visegrad, για να εφαρμοστεί η κοινή πολιτική ασύλου. Ακούσαμε μόνο τάξη και ασφάλεια για τη μεταναστευτική πολιτική.

Τρίτο σημείο η Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν θα αναφερθώ καθόλου στην υποκρισία της Νέας Δημοκρατίας, άλλωστε μεγάλοι πολιτικοί έχουν αποφανθεί γι αυτά τα θέματα. Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Θα πω ένα πράγμα: με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε ένα άλλο στίγμα στην εξωτερική πολιτική. Η ειρήνη και η σταθερότητα στη γειτονία μας και στην ευρύτερη γειτονιά μας, απαιτούν ενεργητική πολιτική. Απαιτούν αλληλεξάρτηση, απαιτούν πάνω από όλα συνύπαρξη και συμβίωση. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα συνεχίσει σε αυτήν την πολιτική; Χωρίς να σέρνεται από μεγάλα συμφέροντα με μία πολιτική αδράνειας όπως ακολουθούσε συνέχεια; (Μακεδονικό, Κυπριακό με το οποίο ξέρουμε πως με ενεργητική πολιτική εμείς προχωρήσαμε βήματα μπροστά). Υπάρχει μεγαλύτερη επένδυση για το μέλλον (αναφέρομαι πάντα στην εξωτερική πολιτική) για τη συνύπαρξη, την ειρήνη και τη σταθερότητα που δίνουν οι διμερείς, τριμερείς συμφωνίες, που φτιάχνουν κοινούς δρόμους ανάμεσα στα κράτη, που φτιάχνουν ευρωπαϊκές αυλές για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους ισχυρούς της Ευρώπης; Γι αυτά λοιπόν δεν ακούσαμε τίποτα, ο δε πρωθυπουργός ήταν πάρα πολύ φειδωλός σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική.

Ένα τελευταίο σημείο όσων αφορά τις γερμανικές αποζημιώσεις. Η δική μας κυβέρνηση, όταν βγήκαμε από το μνημόνιο, γιατί βγήκαμε από το μνημόνιο με αυτήν την κυβέρνηση με την κοινωνία όρθια (γιατί το να βγαίναμε από το μνημόνιο χωρίς την κοινωνία όρθια για εμάς δεν είναι αριστερή πολιτική), ήταν η μόνη μετά το 1995 που επέδωσε Ρηματική Διακοίνωση, μετά τον φάκελο που έφτιαξε η Βουλή, που έχουμε δημιουργήσει ρήξη στη Γερμανία. ‘Οχι γιατί είμαστε εναντίον του γερμανικού λαού αλλά γιατί είναι αυτοί οι οδοδείκτες δημοκρατίας που αναφέρθηκα στην αρχή της ομιλίας μου και στο όνομα αυτών θέλουμε να συνεχίσουμε.