Facebooktwitter

Πορεία το μεσημέρι και το απόγευμα σε πολλές πόλεις – Στις 12 και στις 6 οι πορείες από τα Προπύλαια – Κλίμα αστυνομοκρατίας και εκτεταμένα μέτρα της τροχαίας σε όλο το κέντρο της Αθήνας – Διαβάστε το αφιέρωμα του Left: «Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση, ήταν η ερώτηση»

11 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα και την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Το κεντρικό συλλαλητήριο στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στις 12 το μεσημέρι στα Προπύλαια, και ακολουθεί δεύτερη διαδήλωση το απόγευμα (6 μ.μ.) από το ίδιο σημείο. Το βράδυ αναμένεται να λάβει χώρα η καθιερωμένη συγκέντρωση στο σημείο της δολοφονίας. Στις 12 το μεσημέρι θα πραγματοποιηθούν πορείες και σε πολλές άλλες πόλεις.

Διαβάστε ακόμη:

– Η Τζίνα Τσαλικιάν, μητέρα του Αλ. Γρηγορόπουλου, μίλησε στο OpenTV χθες, 5/12/19: Αηδίασα όταν ο Κορκονέας ζήτησε να με δει (βίντεο)

– Το κάλεσμα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για σήμερα, 6/12/2019 – Τομέας Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ: Η αριστερά στο πλευρό της νεολαίας και των αγώνων της

– Όλο το κέντρο της Αθήνας κλείνει η ΕΛ.ΑΣ. – Θηριώδη αστυνομικά μέτρα, ενώ λήγει το «τελεσίγραφο» Χρυσοχοϊδη για τις καταλήψεις

Στιγμιότυπο μιας από τις πρώτες πορείες μετά τη δολοφονία, καθώς ξεκινούσε η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008

Το αφιέρωμα στον Δεκέμβρη

Διαβάστε στα παρακάτω μέρη του αφιερώματος, το κλίμα των ημερών, τις εμπειρίες πρωταγωνιστών, καθώς και το χρονικό της δολοφονίας, της αντίδρασης του κόσμου και τον ύπουλο ρόλο των ΜΜΕ στην υπόθεση της δολοφονία.

Επιμέλεια αφιερώματος: Κωστής Λιερός

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ στο Κόκκινο:

  1. Δεκέμβρης 2008: Ένα αντι-συναινετικό ρεύμα γεννιέται (ηχητικό)
  2. Δεκέμβρης 2008 – Δεκέμβρης 2018: Δέκα χρόνια από τις «Μέρες του Αλέξη» στο Κόκκινο 105.5

«Το όνομά του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος»

Tίτλος ανάρτησης στο Indymedia «σοβαρος τραυματισμος νεου», ώρα 9:18 am, 06/12/2008: «μολις ελαβα ενα τηλεφωνημα απο συντροφο, οπου μου ανεφερε οτι στη Μεσολλογιου εγινα καποιες συγκρουσεις κι ενα παιδι χτυπηθηκε απο πλαστικη σφαιρα μπατσου και ειναι παρα πολυ σοβαρα, εφτασε ασθενοφορο και το πανε στον Ευαγγελισμο.. Διασταυρωστε την πληροφορια εσεις που ειστε αθηνα».

Είκοσι λεπτά αργότερα ξεκινούν συγκρούσεις στα Εξάρχεια κι ανεβαίνει νέο μήνυμα: «να μην αφεθεί η θηριωδια αναπαντητη…». Στις 10 το βράδυ έρχεται η είδηση: «είναι νεκρός. Μάλλον πρόκειται για 15-16χρονο, το όνομα του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος».

«Από εκείνη τη στιγμή όλες οι μέρες θα είναι του Αλέξη. Η σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα που διαπέρασε την καρδιά του χτύπησε μια ολόκληρη γενιά», προλογίζει στο άρθρο της η δημοσιογράφος Ντίνα Δασκαλοπούλου.

Από το ίδιο άρθρο κρατάμε και τα παρακάτω δύο αποσπάσματα:

[Σκίτσο του σκιτσογράφου John Antono για την τρίτη επέτειο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (2011)]

«Είμαστε εικόνα από το μέλλον»

Ο Δεκέμβρης του 2008 υπήρξε μια νεανική κραυγή για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, για μια καλύτερη ζωή χωρίς φόβoΗ οικονομική κρίση έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ, ωστόσο τίποτα δεν προμηνύει τη λαίλαπα που θα ξεκινούσε στην Ελλάδα δύο χρόνια μετά. Ετσι, ο ευρωπαϊκός Τύπος καταγράφει έκπληκτος το «ελληνικό σύνδρομο», ενώ ο πολύς Σαρκοζί παίρνει πίσω την εκπαιδευτική μεταρρύθμισή του, με τον φόβο ότι ο ιός της εξέγερσης μπορεί να περάσει τα ελληνικά σύνορα.

«Η Ελλάδα ανησυχεί την Ευρώπη», γράφει η Liberation.

«Είναι άραγε η έκρηξη αυτή το προοίμιο κι άλλων εκρήξεων; Είναι πιθανόν η οικονομική κρίση να προκαλέσει ξαφνικά την άνοδο της δυσφορίας και του θυμού, που ήδη διαπερνούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες; Οι ρήξεις αυτές φτάνουν τη στιγμή που δεν τις περιμένουμε». Κι όμως, ένας στους πέντε Ελληνες ζούσε ήδη τότε κάτω από το όριο της φτώχειας, η ύφεση έδειχνε τα άγρια δόντια της, ενώ ατελείωτα σκάνδαλα, γενικευμένη διαφθορά και ατιμωρησία δηλητηρίαζαν την πολιτική ζωή. Το κύμα αντικυβερνητικών απεργιών και διαδηλώσεων διογκωνόταν και ο Guardian μιλούσε για «μια χαμένη γενιά χωρίς δουλειά και ελπίδα».

Προμήνυμα κοινωνικών εξεγέρσεων με φόντο την κρίση

«Οι αναταραχές στην Ελλάδα δεν είναι παρά προμήνυμα κοινωνικών εξεγέρσεων που έρχονται και θα ενταθούν όσο οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα γίνονται πιο αισθητές», έγραφε στα «Νέα» ο διεθνούς φήμης κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν.  «Ολοι περπατάμε σε ένα ναρκοπέδιο, το οποίο είμαστε σίγουροι ότι θα εκραγεί, μόνο που δεν ξέρουμε πού και πότε θα σημειωθεί η επόμενη έκρηξη». Οι τοίχοι της Αθήνας το έλεγαν καθαρά: «Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση, ήταν η ερώτηση». Εκτοτε, όχι μόνο δεν έχουμε σταματήσει να γυρεύουμε απαντήσεις, αλλά τα ερωτήματα έχουν πολλαπλασιαστεί.

Ωστόσο, ο δημοσιογράφος Πολ Μέισον στο βιβλίο του «Ο κόσμος σε εξέγερση» επιμένει: «Η αλήθεια είναι πως η απάντηση μας κοιτάζει κατάματα, αλλά είναι αδύνατον να τη χωνέψουμε. Η βασική αιτία απλούστατα είναι η παγκοσμιοποίηση και η επακόλουθη μονοπώληση του πλούτου από μια παγκόσμια ελίτ». Το μόνο βέβαιο είναι πως τα παιδιά του Δεκέμβρη είχαν δίκιο όταν μας φώναζαν «είμαστε εικόνα από το μέλλον».

Γρηγορόπουλος θα μπορούσε να είναι ο καθένας

Ο Πέτρος Μαρκόπουλος, πρωτοετής φοιτητής στο ΕΜΠ τότε, επιχειρεί να μας δώσει μια γεύση του κλίματος που επικρατούσε στις κουβέντες και τις σκέψεις της νεολαίας, μιλώντας 10 χρόνια μετά στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο. Νέοι και νέες, που μπροστά στο μέλλον της επισφάλειας, μοιάζαν με ένα καζάνι που ήδη έβραζε – νέοι και νέες που νιώσαν πως στη θέση του Αλέξανδρου θα μπορούσε να είναι ο καθένας. «Η είδηση της δολοφονίας πέρα από το σοκ που μας προκάλεσε, μας έκανε και να ταυτιστούμε».

«Είχε προηγηθεί το κίνημα των φοιτητών το 2006-2007 ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, ακολούθησαν ένα- δύο χρόνια νηνεμίας και μετά τη δολοφονία του Αλέξη αυτό το δυναμικό ξανασυσπειρώθηκε, κυρίως από μαθητές και πρωτοετείς – δευτεροετείς φοιτητές που το αναζωπύρωσαν. Κι είναι αλήθεια αυτό που λέει ο Μάριος Λώλος, πως τα εργατικά συνδικάτα όπως η ΓΣΕΕ δε στήριξαν αυτή την εξέγερση της νεολαίας.

Τις μέρες της εξέγερσης η δράση είχε πάρει το πάνω χέρι από την οργάνωση. Και μετά, τον Ιανουάριο η δράση συνεχίστηκε. Με καταλήψεις πολύ στοχευμένες. Στη Λυρική, την ΓΣΕΕ και την ΕΣΗΕΑ. Η κατάληψη της Λυρικής έδωσε έναν διαφορετικό τόνο. Έδειξε ότι η Τέχνη δεν ταυτίζεται με το κεφάλαιο και με τους ισχυρούς, αλλά με το λαό.

Αυτή η ένταση, αυτή η έκρηξη που βιώσαμε δε θα μπορούσε να μας αφήσει ίδιους. Ένιωσα σκοτάδι. Όλοι νιώθαμε ότι πνιγόμαστε. Φαινόταν πως θα είμαστε η πρώτη νεολαία που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της. Νομίζω πως αυτό που διάβαζα τότε σε αφίσα της νεολαίας ΣΥΝ ότι ‘η σφαίρα ξεχείλισε το ποτήρι των αδιεξόδων’ αποδίδει ακριβώς αυτό που νιώθαμε.

Και σήμερα 10 χρόνια μετά, έχουμε κι άλλες δολοφονίες. Μιας κοπέλας στη Ρόδο για σεξιστικούς λόγους, του Ζακ Κωστόπουλου στην Ομόνοια, ενός εργάτη γης στην Κέρκυρα με ρατσιστικά κίνητρα κλπ. Χρειάζεται και σήμερα μεγαλύτερη επαγρύπνηση κι ας μην εμπλέκεται το κράτος σ’ αυτές τις δολοφονίες».

Ένα απρόσμενο δώρο

Το Σάββατο 7 Μαρτίου, 3 μήνες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τοποθετήθηκε ο πίνακας δώρο των Ζαπατίστας στους/στις εξεγερμένους/ες της Ελλάδας στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.

Στο «1ο φεστιβάλ της οργής της αξιοπρέπειας» στο Μεξικό ο εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος ξεκινάει την ομιλία του με τίτλο ¨Πρώτος άνεμος: μια οργισμένη αξιοπρεπής νεολαία» κάνοντας τον ακόλουθο χαιρετισμό στα Ελληνικά:

«Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε.
Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι’ αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Ευχαριστούμε».

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ