Facebooktwitter

Βασίλης Πάικος

Καθώς έχουν ήδη καταδικαστεί αμετάκλητα τρία μεγαλοστελέχη της Τράπεζας. Για την έλλειψη εξόδου κινδύνου. Επειδή κράτησαν κλειστή την κεντρική είσοδο. Κι επειδή απείλησαν τους υπαλλήλους με απόλυση, αν δεν δούλευαν εκείνη τη μέρα του γενικού χαμού.

Είναι ωστόσο αλήθεια ότι δεν έχουν εντοπιστεί ο φυσικοί αυτουργοί. Οι «φυσικοί εμπρηστές» εν προκειμένω. Τώρα, σήμερα, μας διαβεβαιώνει η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη πως ξανανοίγει τον φάκελο. Πως ξεκινά εκ νέου, δηλαδή, τις έρευνες, για τον εντοπισμό των αυτουργών. Εντάξει, καλοδεχούμενη η πρωτοβουλία, και μακάρι να στεφθεί από επιτυχία. Αν και πρόκειται για την ίδια ακριβώς πολιτική ηγεσία του ίδιου Υπουργείου, με την τότε. Οπότε βαρύνεται τουλάχιστον με ολιγωρία ως προς την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος. Με ό, τι αυτό μπορεί να σημαίνει…

Αξίζει πάντως να θυμηθούμε κάποια μάλλον απλά και ήδη γνωστά πράγματα. Επρόκειτο, τότε, στις 5 Μαΐου του 2010, για το πρώτο μεγάλο αντιμνημονιακό συλλαλητήριο, εν όψει της ψήφισης του πρώτου μνημονίου. Εκείνου που, εκτός όλων των άλλων, έφερνε και το ΔΝΤ πάνω απ’ το κεφάλι μας. Για να «μας μάθει γράμματα». Για να τσαλαπατήσει την Χώρα για σχεδόν 10 χρόνια, και να περιαγάγει την ελληνική κοινωνία στην κατάσταση της έσχατης αθλιότητας.

Και ήταν εκείνο ένα συλλαλητήριο εξαιρετικά μαζικό, το πιο μαζικό των τελευταίων πολλών χρόνων, ιδιαιτέρως δυναμικό αλλά και ειρηνικό. Απολύτως ειρηνικό. Το οποίο δεν ήταν βεβαίως δυνατό να «αστυνομευτεί» από τους ίδιους τους διοργανωτές του. Αν και δεν ξέρω αν υπήρχαν καν διοργανωτές, με δεδομένη την αυθόρμητη δυναμική του κινήματος. Ε λοιπόν εκεί είναι που, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, βρέθηκε μια πολύ μικρή ομάδα εγκληματικά ανεύθυνων κουκουλοφόρων, που με την ρίψη μολότωφ στην Τράπεζα, οδήγησε στην τραγωδία. Και ήταν το σοκ της τέτοιας δραματικής εξέλιξης που ανέκοψε για μεγάλο διάστημα την δυναμική του αντιμνημονιακού κινήματος. Η δε σύλληψη τότε ενός φερόμενου ως φυσικού αυτουργού, οδήγησε στην ομόφωνη δικαστική απαλλαγή του, λόγω έλλειψης επαρκών τεκμηρίων ενοχής. Αυτή είναι η αλήθεια, η αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Ε λοιπόν, από κει και πέρα, και για 10 ολόκληρα χρόνια, ως τα σήμερα, τα περισσότερα στελέχη της ΝΔ, έδειχναν επιμόνως τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον «εμπρηστή» της Marfin. Έτσι, από το πουθενά. Ο ορισμός, μ’ άλλα λόγια της ανίερης κομματικής εκμετάλλευσης. Ένας ισχυρισμός που, ως εκ της επαναλήψεως και της εμμονής, κινήθηκε και εξακολουθεί να κινείται στα όρια της πολιτικής τυμβωρυχίας. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι σε κάθε έγκληση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην πολιτική της ΝΔ, στην όποια της πτυχή, η συνηθέστερη απάντηση ήταν «ναι, αλλά για την Marfin δεν λέτε τίποτα»! Έτσι και τόσο ώστε, σε μερίδα του ελληνικού λαού, ο εξωφρενικός ισχυρισμός πέρασε ως βεβαιότητα. Όπως ακριβώς, για να μην ξεχνιόμαστε, στελέχη της ΝΔ παρ’ ολίγο να εγκαταστήσουν, κάποια χρόνια πριν, στην συνείδηση του λαού την άποψη, πως το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του βρίσκονταν πίσω από την 17Ν. Ακόμη και σήμερα, μόλις προχθές, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος έφτασε το σημείο να ισχυριστεί ψευδέστατα πως ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε καταδίκασε το έγκλημα. Παρά το γεγονός ότι, από την πρώτη κιόλας στιγμή, και κατ’ εξακολούθηση από τότε κι ως τα σήμερα, το έκανε και το ξανάκανε με τον πιο απόλυτα κατηγορηματικό τρόπο.

Έτσι εξηγείται και η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να μην παραστεί στην εκδήλωση που διοργάνωσε προχθές ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για την τοποθέτηση της τιμητικής πλακέτας. Και να καταθέσει μόνος του στεφάνι στον τόπο της θυσίας. Αν τώρα, πέρα από την εξήγηση, δικαιολογείται ή όχι η επιλογή, ε αυτό πια μένει στην κρίση της συνείδησης του καθενός…

πηγή: athina984.gr