Facebooktwitter

Το 2020 σημαδεύτηκε από την πανδημία του κορονοϊού. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατάσταση για όλους μας, για όλη την ανθρωπότητα, που ανέδειξε τα όρια του σημερινού πολιτικοοικονομικού συστήματος, την οργάνωση των κοινωνιών μας, τις πρωτεραιότητες μας αλλά και τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Του Κώστα Ζαχαριάδη

Οι δημόσιες δομές υγείας έφτασαν στα όριά τους και αναδείχθηκε με τρόπο εκκωφαντικό η ανάγκη στήριξης των δημόσιων συστημάτων υγείας. Η εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα δέχθηκαν ένα τεράστιο πλήγμα, εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους λόγω της καραντίνας και των lockdown και εκατομμύρια επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο. Μόλις αρχίσει να ξεπαγώνει η οικονομία μετά τα lock down θα φανούν τα πραγματικά οικονομικά και κοινωνικά συντρίμμια που αφήνει πίσω της η πανδημία.

Η παγκόσμια ύφεση χτύπησε κόκκινο, με τις προβλέψεις για ουσιαστική ανάκαμψη μέσα στο 2021 να απομακρύνονται, όλοι καταλαβαίνουν ότι τα σενάρια τύπου «V» (μεγάλη πτώση το 2020, μεγάλη ανάκαμψη το 2021) δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την χρηματοπιστωτική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, τις συνέπειες των οποίων ακόμα πληρώνουν οι κοινωνίες (και στην Ελλάδα και σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες), έχουμε μπροστά μας ένα εκρηκτικό μείγμα αστάθειας, ανασφάλειας, εισοδηματικών, περιφερειακών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Το 2020 φαίνεται σαν μια χαμένη χρονιά και πράγματι θα είναι έτσι εάν δεν κατανοήσουμε τι οδήγησε στην πανδημία και τι επίσης ανέδειξε η πανδημία. Μπορεί όμως να είναι και μια μεγάλη ευκαιρία αναστοχασμού. Γιατί να μην την αξιοποιήσουμε;

Ας το επιχειρήσουμε λοιπόν…Τι είναι εννοούμε οι προοδευτικές δυνάμεις  όταν αναφερόμαστε στο κράτος και στον δημόσια τομέα και τι εννοούν οι συντηρητικές δυνάμεις; Τι σημαίνει Δημόσιο για την Αριστερά και τι για την Δεξιά; Τι σημαίνει δημόσιο και κράτος σε μια ευρωπαϊκή χώρα;

Για εμάς το κράτος είναι ο πιλότος και ο χαρακτήρας οργάνωσης της κοινωνίας. Για τη δεξιά το κράτος πάντα ήταν ένας μηχανισμός εξυπηρέτησης της αγοράς και για την ελληνική Δεξιά το κράτος και το δημόσιο πάντα ήταν ένας μηχανισμός αναδιανομής πόρων, ισχύος και εξουσίας υπερ. συγκεκριμένων ομάδων και συμφερόντων.

Για εμάς τις Προοδευτικές Δυνάμεις, δεν μας φτάνει να απαντήσουμε όπως οι Φιλελεύθεροι πόσο κράτος χρειαζόμαστε αλλά κυρίως τι κράτος χρειαζόμαστε. Ποιες σχέσεις και ποιες ανάγκες θέλουμε να υπηρετεί.

Σήμερα όλοι εμφανιζόμαστε υπερασπιστές της Δημόσια Υγείας. Ήταν όμως έτσι τα πράγματα έναν χρόνο πριν όταν οι δεξιοί και νεοφιλελεύθεροι κήρυκες έλεγαν ότι η Δημόσια Υγεία είναι ξοφλημένη και το μέλλον είναι στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας; Σήμερα λοιπόν με βιωμένη την εμπειρία της υγειονομικής κρίσης πρέπει να στοχαστούμε ξανά.

Τι εννοούμε στη Δύση όταν μιλάμε για προϊόντα και τι όταν μιλάμε για αγαθά;

Πως τα δημόσια αγαθά γίνονται κτήμα των μαζών;

Ποιοι λειτουργοί τα υπηρετούν;

Τι μας διδάσκει η κρίση για το ρόλο του κράτους και του δημοσίου τομέα;

Πως προετοιμαζόμαστε για ένα ενδεχόμενο κλιματικής κρίσης;

Με Δημόσιες Πολιτικές ή το αφήνουμε στο αόρατο χέρι της αγοράς;

Στην Ελλάδα δυστυχώς με ευθύνη της Δεξιάς άλλα όχι μόνο της Δεξιάς η σχέση Δημόσιου – Ιδιωτικού ενώ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι είτε συμβιωτική είτε ανταγωνιστική στην Ελλάδα ήταν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό παρασιτική και αδιαφανής.

Η διακυβέρνηση του κ.Μητσοτάκη έδειξε μέσα στο 2020 τα όρια της. Σε κάθε κρίση που κλήθηκε να διαχειριστεί πέρασε θεαματικά κάτω από τον πήχη που η ίδια είχε θέσει. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα γίνει το ίδιο και με την προσπάθεια εμβολιασμού.

Η ΝΔ προκαλεί ήδη κρίση δημοκρατίας. Η χωρίς κριτήρια χρηματοδότηση των media, η φίμωση αρθρογράφων, η παραίτηση δημοσιογράφων, τα στοιχεία του ΕΣΡ που δείχνουν ότι η ΝΔ που πήρε στις εκλογές λιγότερο από 40% σήμερα έχει σταθερά τηλεοπτικό χρόνο πάνω από 60% ενώ όλα τα άλλα κόμματα που πήραμε αθροιστικά 60% στραγγαλιζόμαστε και συμπιεζόμαστε στο 40% του τηλεοπτικού χρόνου και σε αυτό δεν προσμετρούνται τα πάντα ή σχεδόν πάντα αμερόληπτα πολιτικά δημοσιογραφικά σχόλια.

Η ΝΔ χειρίζεται με ανευθυνότητα τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Οι κίνδυνοι που έχουμε μπροστά μας το 2021 είναι πολλοί. Η Τουρκία φαίνεται να επιμένει στη στρατηγική αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής προκειμένου να ενισχύσει τον ρόλο της. Ποια είναι η στρατηγική της Ελλάδας; Ποια είναι η συνεννόηση της κυβέρνησης με την αντιπολίτευση σε ζητήματα που προφανώς υπερβαίνουν το χρονικό εύρος μιας κυβερνητικής θητείας.

Η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για την επόμενη μέρα και στην οικονομία. Είναι εγκλωβισμένη σε ιδεοληψίες και εμμονές. Όποιος διαβάσει το σχέδιο Πησσαρίδη καταλαβαίνει. Μνημόνιο εντός ή εκτός εισαγωγικών.

Γι’ αυτούς τους λόγους και για άλλους πολλούς και σημαντικούς η κυβέρνηση θα καταφεύγει σε γνώριμες πρακτικές της δεξιάς που θα περιχαρακώνουν το ακροατήριό της και θα δημιουργούν πολλές φορές και αχρείαστες πολώσεις. Αυταρχισμός, στραγγαλισμός την ενημέρωσης, εξάρτηση από το κομματικό κράτος, φόβος, ενοχικά σύνδρομα στην κοινωνία, κοινωνικός αυτοματισμός, κιτρινισμός θα ενταθούν την ερχόμενη περίοδο.

Η πρόκληση για τις προοδευτικές δυνάμεις είναι μία και είναι ξεκάθαρη: Να πείσουμε τις κοινωνίες ότι η πρότασή μας έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και τη βιώσιμη ανάπτυξη για όλους. Η ανάκτηση της ασφάλειας και η προώθηση πολιτικών συνοχής μέσα από ένα μοντέλο που καταπολεμά τις ανισότητες, διευρύνει τις ευκαιρίες στην εκπαίδευση και την εργασία, την πρόσβαση στην υγεία, που σέβεται το περιβάλλον, βρίσκεται στον πυρήνα των προοδευτικών πολιτικών πάνω στις οποίες δουλεύουμε και θέλουμε να προωθήσουμε και να εφαρμόσουμε.

Για να προχωρήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση χρειάζονται καθαρές κουβέντες, πλατιές κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Σε αυτή την κατεύθυνση χωράνε όλες και όλοι που θέλουν ένα κόσμο διαφορετικό από το σημερινό. Και είναι πολλές και πολλοί.

*Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι τομεάρχης Εσωτερικών, Βουλευτής Β1 βορείου τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

 

Πηγή: https://rosa.gr