Facebooktwitter

Ως δενδροκαλλιεργητής , συζητώντας με γεωπόνους και ψάχνοντας στο διαδικτυο σχετικά με τις ασθένειες της καρυδιάς , διαπίστωσα οτι το σκουλήκι της καρυδιάς εχει πολλές ομοιότητες με τον εθνικισμό. Ως γνωστον η ψίχα του καρυδιού εχει το σχήμα του ανθρώπινου εγκεφάλου και φαίνεται οτι η φυση η ο θεος (όπως προτιμά ο καθένας ) μαζί με τον παραδειγματικό κύκλο ζωής του σκουληκιού αυτού , μας περιγράφει κατά κάποιο τρόπο τον εθνικισμό . Κάθε σκουλήκι καρυδιάς λοιπόν κι ἐνας εθνικιστής .

Όταν υπαρχει πρόσφορο πολιτικο έδαφος και διεγείρονται τα πρωτόγονα συναισθήματα του ανθρώπου με την χρήση της εθνικιστικής ρητορικής , ο ανθρώπινος εγκέφαλος αρχίζει να τρέφεται από το σκουλήκι του εθνικισμού. Η καλύτερα το σκουλήκι του εθνικισμού , αρχίζει να τρέφεται από τον ανθρωπινο εγκέφαλο. Το ιδιο ακριβως συμβαίνει και με το σκουλήκι της καρυδιάς . Όταν το επιτρέψουν οι κλιματολογικές συνθήκες , πηγαίνει στο καρύδι που βρίσκεται στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του , και μπαίνει μέσα. Μεγαλώνοντας το καρύδι προσφέρει ολο και περισσότερη τροφή στο σκουλήκι που μένει μόνιμα πλέον μέσα στο καρύδι. Οσο πιο πολλοί ανθρώπινοι εγκέφαλοι προσφέρονται ως τροφή στο σκουλήκι του εθνικισμού , τόσο πολύ μεγαλώνει και ο εθνικισμός .

Το ιδιο γίνεται κα με το καρύδι . Οσο μεγαλώνει η καρυδιά , άλλο τόσο μεγαλώνει και το σκουλήκι μέσα της.Επειδή όμως , όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος , έτσι κι ο συγκεκριμένος κύκλος ζωής εχει ένα τέλος. Μεγαλώνει τόσο πολύ το σκουλήκι μέσα στο καρύδι που αρχίζει να μη χωρα πλεον . Το σκουλήκι αφού καταλαβαίνει οτι τελειώνει και η τροφή , κανει μια προσπάθεια να βγει εξω. Ειναι όμως αργά πια. Ο καιρος εχει περάσει . Το καρύδι εχει σκληρύνει εξωτερικά και το σκουλήκι δεν μπορει να ανοίξει τρύπα για να βγει . Υποχρεωτικά αρχίζει δίαιτα . Αφού λοιπόν δεν υπαρχει τροφή , το σκουλήκι θα αδυνατήσει τόσο πολύ που θα φτιάσει στο αρχικο μέγεθος που είχε όταν άνοιξε την τρυπα για να μπει. Πιστεύοντας οτι θα βγει εξω και θα βρει τροφή , βγαίνει εξω. Παλι όμως είναι αργα.

Ο καιρος εχει περάσει και εχει έρθει το φθινόπωρο . Δεν υπαρχει τροφή πουθενά για το σκουλήκι , και πεθαίνει . Την ιδια κατάληξη εχει και ο εθνικισμός . Ειδικά ο ακραίος . Μεγαλώνει τόσο πολύ που αρχίζει να μην χωράει στη κοινωνια που δρα. Οταν τελειώνει η τροφή (οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι) και μη μπορώντας να βρει νεα τροφή , στρέφεται με εχθρικο τρόπο προς τα εξω . Σε άλλες και διαφορετικές κοινωνίες ανθρωπων (οπως ο χουντικος εθνικισμος στην Ελλαδα και η Χρυση Αυγη αλλά και αλλου ειδους εθνικισμοί ) . Επειδή όμως κι εκει βρίσκει εμπόδια που είναι αδύνατο να ξεπεράσει ,για να μπορέσει να επιβιώσει στο τέλος , στρέφεται στην ιδια την κοινωνια οπου δραστηριοποιείται . Όταν όμως στραφεί εναντίων διαφορετικών ανθρώπινων εγκεφάλων της ιδιας κοινωνιας που δρα , ερχεται το τέλος του και πεθαίνει .

Όχι οριστικά βεβαια . Το σκουλήκι της καρυδιάς και του εθνικισμού , θα ξαναεμφανιστούν , όταν το επιτρέψουν οι κλιματολογικές συνθήκες και το πρόσφορο πολιτικο έδαφος. Για να μην καταστρέφεται η ψίχα της καρυδιάς , η γεωπονική επιστήμη εχει εφεύρει φάρμακα που αντιμετωπίζουν το σκουλήκι της καρυδιάς.Ενώ για να μην καταστρέφονται οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι , η πολιτικη επιστήμη εχει εφεύρει τον αλληλοσεβασμο , την ανοχή στη διαφορετικότητα , την αλληλεγγύη , την αγάπη για τον συνάνθρωπο , την δημοκρατία. (Στην πράξη όχι στα λογια) Ο ψεκασμός του εθνικισμού με πολλές δόσεις και με πολλή δημοκρατία είναι η μονη λύση .

Ειδικά στις μέρες μας ο “ψεκασμός ” του εθνικισμού με δημοκρατία είναι αναγκαίος , και μάλιστα σε καθημερνή βάση.

 

Kamil Sıcakemin