Facebooktwitter

Συμπεράσματα για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝ.ΑΛ.

Αλλαγή συσχετισμών υπέρ των προοδευτικών δυνάμεων καταγράφεται τελευταία. Από την «μικρή» Νορβηγία ως τη  Γερμανία. Ας μείνουμε στη Γερμανία που με το μεγάλο ειδικό βάρος της επηρεάζει οικονομικά και πολιτικά ούτως ή άλλως πολλές χώρες της Ε.Ε, αλλά και το ίδιο το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα.

Η άνοδος του SPD δεν οφείλεται ούτε στην προσωπικότητα του Ολαφ Σολτς ούτε στο χαμηλό προφίλ  του διαδόχου της Μέρκελ. Η αλλαγή πολιτικής της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για την αλλαγή των συσχετισμών που καταγράφηκε στις πρόσφατες εκλογές. Ήταν κυρίως ο απεγκλωβισμός των Σοσιαλδημοκρατών από την συμμαχία που είχαν για χρόνια με τους Χριστιανοδημοκράτες και τους είχε οδηγήσει στα τάρταρα. Η προοδευτική αυτή στροφή μένει βεβαίως να αποδειχτεί στη πράξη αν σχηματιστεί προοδευτική κυβέρνηση. Κυρίως με την κατάργηση ή τουλάχιστον άμβλυνση του συμφώνου σταθερότητας, την ουσιαστική συμβολή στην κλιματική κρίση, την ενίσχυση των εργαζομένων.

Παράλληλα έχουμε τη σημαντική μείωση της γερμανικής Αριστεράς όπου το Die Linke έχασε το μισό της εκλογικής του δύναμης. 700.000 ψήφοι διέρρευσαν είτε προς το SPD είτε προς τους Πράσινους. Φυσικά το δίλημμα να φύγει η Δεξιά ήταν καταλυτικό σε αυτή τη μεγάλη διαρροή. Όμως ρόλο έπαιξε η αδυναμία πειστικής απάντησης στις επιθέσεις της Δεξιάς αλλά και του SPD, αλλά και  η εμμονή σε ιδεολογικές αγκυλώσεις όπως επισημαίνει η πρώην πρόεδρος του κόμματος Γκάμπι Ζίμμερ.

Σε κάθε περίπτωση η ευρωπαϊκή Αριστερά κάθε άλλο παρά στα καλύτερά της είναι. Στην Ισπανία υποχωρεί, στη Γαλλία το ίδιο, στην Γερμανία επίσης. Με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που κρατά όρθια τη σημαία της Αριστεράς, η κατάσταση είναι άσχημη. Αλλά η σημαντική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαία ούτε συγκυριακή. Οφείλεται στη στρατηγική που έχει χαραχθεί από την αρχή της προεδρίας του Αλ. Τσίπρα. Στις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που έκανε ως κυβέρνηση μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της τρόικα και των μνημονίων. Έχουμε αφήσει πλέον πίσω τα βαρίδια μας. Το ριζοσπαστικό παντρεύτηκε με το ρεαλιστικό. Το “όχι σε όλα” διαδέχθηκε η πρόταση εξουσίας και το κυβερνητικό πρόγραμμα. Το «αριστερόμετρο» έδωσε τη θέση του στο γενναίο άνοιγμα στο προοδευτικό κέντρο, στους δημοκράτες, στην αριστερή σοσιολδημοκρατία.

Η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε ένα κόμμα της σύγχρονης   Αριστεράς, προχωρά. Το κόμμα ως κόμμα διαμαρτυρίας είναι πλέον παρελθόν. Μακριά από  αγκυλώσεις για μετάλλαξη του κόμματος σε συστημικό και σε  ενσωμάτωση στη σοσιαλδημοκρατία ή φόβους για απώλεια του ριζοσπαστικού χαρακτήρα του, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ απλώνεται σε όλη τη δημοκρατική κοινωνία. Αυτή η στρατηγική είναι η αιτία που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς στην Ευρώπη και διεκδικεί με μεγάλες αξιώσεις την επάνοδο στην εξουσία. Μία επάνοδος που θα είναι σίγουρη απόλυτα αν η μετεξέλιξη του κόμματος ολοκληρωθεί. Αυτή η στρατηγική είναι που πρέπει να ακολουθήσουν άλλες ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις για να αντισταθούν στην επέλαση των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων και να βρεθούν στο προσκήνιο.

Ομως ορισμένα κρίσιμα συμπεράσματα προκύπτουν και για το ΚΙΝ.ΑΛ. Η στρατηγική που ακολουθεί να γίνει ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ  και να γίνει μετά συνεργασία είναι χωρίς καμία βάση. Άλλωστε είναι μία στρατηγική που ευνοεί την ΝΔ να παραμείνει στην εξουσία. Το ερώτημα Τσίπρας ή Μητσοτάκης θα είναι καταλυτικό στις εκλογές. Η πίεση να φύγει η Δεξιά θα είναι άνευ προηγουμένου.

Αν η ηγεσία του δεν θέλει να χάσει τους ψηφοφόρους της – που ένα σημαντικό τμήμα τους θα ακολουθήσουν τη “χρήσιμη” ψήφο για να φύγει η  Δεξιά – θα πρέπει να αλλάξει στρατηγική και να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μέσα από προγραμματική βάση. Μία επιλογή που θα της επιτρέψει να παίξει ουσιαστικό ρόλο  και να αποτελέσει παράγοντα για προοδευτικές εξελίξεις.