Facebooktwitter

Μπορεί μια  σάτιρα να συμπυκνώσει όλα τα διλήμματα της εποχής, τo υπαρξιακό αδιέξοδο, την πολιτική και μιντιακή παρακμή, την μονοκρατορία της ελίτ, την κοινωνική αφασία και ταυτόχρονα να προσφέρει  γέλιο; Η απάντηση είναι ναι. Και έρχεται από τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναρίου Άνταμ ΜακΚέι.

Η ταινία που σκηνοθετεί έχει τίτλο Don’t look up (Μην κοιτάζετε πάνω), προβάλλεται από το Netflix και έχει προκαλέσει ήδη συζητήσεις στα social media. Δεν είναι λίγοι οι κριτικοί που μιλούν για την κωμωδία της δεκαετίας, παρά το γεγονός ότι μερικοί λένε πώς ο σκηνοθέτης δεν απέφυγε εντελώς τον χολυγουντιανό μελοδραματισμό.

H ταινία αφηγείται την ιστορία δύο χαμηλόβαθμων αστρονόμων, του  Leonardo DiCaprio (απόλυτα πειστικός στον ρόλο του επαρχιακού καθηγητή)  και της φοιτήτριας του (Jennifer Lawrence,)  που προσπαθούν να προειδοποιήσουν την ανθρωπότητα για την έλευση ενός κομήτη που θα καταστρέψει τον πλανήτη Γη. Αλλά η πρόεδρος της Αμερικής που υποδύεται η Meryl Streep (μια καρικατούρα ανάμεσα σε Τραμπ και Χίλαρυ Κλίντον) αρνείται να λάβει μέτρα. Τα δημοφιλή τηλεοπτικά πρωινάδικα υποβαθμίζουν τον κίνδυνο ή  διακωμωδούν το θέμα που «δεν πουλάει»(εξαιρετικοί οι Cate Blanchett και Tyler Perry στο ρόλο των τηλεπαρουσιαστών)

Τελικώς  ο Λευκός Οίκος επιλέγει να ασχοληθεί  προκειμένου να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από τα σκάνδαλα της προέδρου. Αλλά αναθέτει την προστασία της ανθρωπότητας σε έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη, μια προσωπικότητα  που θυμίζει τον διευθύνοντα σύμβουλο της Apple, τον Ελον Μάσκ και τον Τζεφ Μπέζος μαζί, κινείται στον Λευκό Οίκο σαν το σπίτι του και καθοδηγεί την πρόεδρο.

Οι ήρωες παλεύουν με τον παραλογισμό της εξουσίας, συλλαμβάνονται από τις μυστικές υπηρεσίες, εξευτελίζονται από ΜΜΕ και social media, γιατί προτρέπουν  τους πολίτες να κοιτάξουν ψηλά. Η κυβέρνηση και η οικονομική ελίτ ξεκινούν αντίπαλη καμπάνια: «Don’t look up». Εύστοχος συμβολισμός για την χειραγώγηση των πολιτών, ώστε να μείνουν παγιδευμένοι στην προπαγάνδα, τον φόβο και τη σύγχυση.

Ο τρόπος που οι ομάδες της ελίτ φιμώνουν τους επιστήμονες που δεν προσδένονται στο άρμα τους ή τους εξαγοράζει, παραπέμπει στα όσα έχουμε ζήσει εν μέσω πανδημίας Βλέπουμε ακόμη τη δυσκολία μιας κοινωνίας να εστιάσει, αφού μετεωρίζεται ανάμεσα στην εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τη δυσπιστία, σε ένα πλαίσιο  συλλογικής αφασίας και βομβαρδισμού διπλών μηνυμάτων.

Όλα αυτά σε μια ξεκαρδιστικά μαύρη κωμωδία που αποδομεί κάθε αξία της σύγχρονης αμερικανικής πραγματικότητας. «Πυροβολεί» την κυβέρνηση διακωμωδεί το στρατό, τα ΜΜΕ αλλά και την ίδια την κοινή γνώμη, υπογραμμίζει την απόλυτη απουσία «επιχειρηματικής ηθικής».

Ο θεατής καλείται να αποφασίσει, αν θα συνεχίσει να έχει το βλέμμα στραμμένο στο έδαφος ή αν θα κοιτάξει ψηλά. Αν θα υποταχτεί σε πολιτικές που, όπως ο κομήτης, κινδυνεύουν  να αφανίσουν την ανθρωπότητα.