Facebooktwitter

πηγή: news247.gr

Η ανακάλυψη επιστημόνων από τις ΗΠΑ επιτρέπει να ελπίζουμε πως ό,τι και αν γίνει, θα υπάρχει ζωή στον πλανήτη. Παρεμπιπτόντως, ενημέρωσαν πως δεν ήταν δεινόσαυρος το μεγαλύτερο πλάσμα που έζησε ποτέ στη γη.

Η Τριασική Περίοδος -λέγεται και Τριαδική- ήταν η πρώτη του μεσοζωικού αιώνα, προ 242 και 244 χρόνων. Προς το τέλος της εμφανίστηκαν πολλά νέα είδη. Όπως οι δεινόσαυροι. Όπως ενημερώνουν τη σήμερον ημέρα παλαιοντολόγοι, υπάρχουν ευρήματα που δείχνουν πως δεν άνηκε σε αυτό το είδος το μεγαλύτερο πλάσμα που έζησε ποτέ στη γη. Πού άνηκε;

Πρώτα δείτε το.

Το cymbospondylus youngorum ονομάστηκε τέρας του Τριασικού βυθού. Πρόκειται για γιγάντιο θαλάσσιο πλάσμα της πρώιμης εποχής των δεινοσαύρων, με την πιο πρόσφατη μελέτη απολιθώματος να αναφέρει ότι το είδος ιχθυόσαυρου εξελίχθηκε και έφτασε σε τεράστιες αναλογίες πολύ πιο γρήγορα από ό,τι οι σημερινοί ‘βασιλιάδες’ των ωκεανών. Σημείωση: το απολίθωμα βρέθηκε στα βουνά της Νεβάδα το 1998, εν τούτοις η ανασκαφή τελείωσε το 2015 (βρέθηκε το κρανίο, ώμος και κάτι που μοιάζει με πτερύγιο) και ακολούθως έγινε η μεταφορά στο Natural History Museum του Λος Άντζελες, για επεξεργασία και μελέτη.

Το μέγεθος του κρανίου του ήταν 2 μέτρα και το εκτιμώμενο μέγεθος του σώματος του έφτανε στα 17 μέτρα.

Η ομάδα θαλάσσιων ερπετών, σε σχήμα ψαριού, ζούσε στις θάλασσες την εποχή των δεινοσαύρων σε μεγάλη ποικιλία και ποσότητα και η εξέλιξη τους έγινε τεράστια μόλις σε 2.5 εκατομμύρια χρόνια. Το ‘μόλις’ έχει να κάνει και με το γεγονός ότι οι φάλαινες χρειάστηκαν 55 εκατομμύρια χρόνια για να φτάσουν στο 90% της εξέλιξης τους. Αυτό αντιστοιχεί στο 1% εκείνης των ιχθυοσαύρων στην εξέλιξη τους σε 150 εκατομμύρια χρόνια. Ο εκ των μελετητών και αναπληρωτής καθηγητής βιολογίας στο Scripps College του Κλερμόντ (στην Καλιφόρνια),  Lars Schmitz εξήγησε στο Live Science ότι “οι ιχθυόσαυροι εξέλιξαν το γιγαντισμό πολύ πιο γρήγορα από τις φάλαινες, σε εποχή που ο κόσμος ανάρρωνε από την καταστροφική εξαφάνιση ουκ ολίγων ειδών της Πέρμιας περιόδου”.

“Αυτό μας επιτρέπει να ελπίζουμε ότι η ζωή μπορεί να είναι ανθεκτική, εάν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είναι κατάλληλες. Τότε η εξέλιξη μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα και η ζωή να ανακάμψει”.