Απόψεις

Εκλογικός νόμος και ιβηρικό παράδειγμα

Νίκος Μπίστης Μετά την συναίνεση στο πρόσωπο της Προέδρου της Δημοκρατίας σειρά έχει η σφοδρή σύγκρουση για τον εκλογικό νόμο. Σύγκρουση αναμενόμενη από την στιγμή που η ΝΔ βλέποντας μόνο το κομματικό της συμφέρον επέλεξε την επαναφορά μιας ακραίας μορφής υπερενισχυμένης αναλογικής ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία επιμένει στην απλή αναλογική και το ΚΙΝΑΛ σε μια μορφή ενισχυμένης – αλλά σε πιο λογική βάση – αναλογικής. Ο τρόπος που χειρίζεται το ζήτημα η ΝΔ και κυρίως η εμμονή της σε κλιμακωτό bonus που δίνει αυτοδυναμία σε κόμμα του 38%

Κατεδαφίζοντας την αγορά εργασίας

Το κύριο άρθρο της Αυγής Μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μην είχε ιδέα πώς να διαχειριστεί το προσφυγικό -όπου έχει χάσει αυγά και καλάθια- ή την εξωτερική πολιτική -όπου έχει καταφέρει να διασυρθεί εντελώς-, στα εργασιακά όμως ήξερε και παραήξερε. Και ήταν και πολύ καλά διαβασμένη. Η ριζική μείωση των προστίμων για απλήρωτες υπερωρίες και αδήλωτη εργασία είναι ένα τεράστιο δώρο στις τράπεζες, τον ΣΕΒ και στις πολυεθνικές εταιρείες. Η υποβάθμιση του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας βοηθάει εξαιρετικά προς αυτή την κατεύθυνση. Και η άρνηση του Γ. Βρούτση να επεκτείνει τη

Γ. Μπαλάφας: Όχι σε εκλογή ΠτΔ με χαρακτηριστικά reality

Το τελευταίο διάστημα διαβάζουμε σε «έγκυρα και καλά πληροφορημένα» ΜΜΕ ονόματα και υποψήφιους για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Του Γιώργου Μπαλάφα* Ορισμένα από αυτά τα ΜΜΕ συμπεριφέρονται σαν να πρόκειται για ένα reality παιχνίδι, το «Greek΄ς Next President», με υποψήφιους να παρελαύνουν και να διαγκωνίζονται μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό… Σε αυτό παιχνίδι, η κυβέρνηση και προσωπικά ο κ.Μητσοτάκης συμμετέχουν (άλλοτε ως «κριτές», άλλοτε ως πανελίστες), προσδίδοντας χαρακτηριστικά κουτσομπολιού και παραφιλολογίας, λες και πρόκειται για μια ακόμη θέση «βολέματος ημετέρων αρίστων» και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Μιλάμε όμως για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Κορυφαίο θεσμικό εκπρόσωπο της χώρας. Πρόσωπο στο οποίο (και

Ας μάθουμε, επιτέλους, να συζητάμε…

Βασίλης Πάικος Ότι, και καλά, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ σκοτώνονται για τον East Med. Όπου άλλοι τον θεωρούν ευλογία Θεού και άλλοι κατάρα. Πρόκειται για την εικόνα που εμφανίστηκε σε διάφορα ΜΜΕ, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, έντυπα, διαδικτυακά. Και μεταδόθηκε με επιμονή, και αναπαράγεται ακόμη, και σχολιάζεται επιμελώς και εμβριθώς. Επειδή υπήρξαν δύο (μονάχα δύο) περιπτώσεις έκφρασης διαφορετικών επί του θέματος απόψεων. Αλλά έτσι είναι, τι να κάνουμε; Ό,τι αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ μεγεθύνεται, διογκώνεται, υπερ-προβάλλεται και, γενικώς, γίνεται η τρίχα τριχιά. Έτσι γινόταν, έτσι γίνεται, έτσι θα εξακολουθήσει να γίνεται. Ας το πάρουμε

Άλλη πολιτική, άλλα αποτελέσματα

Το κύριο άρθρο της Αυγής Το τελευταίο διάστημα τα νέα από την αγορά δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα. Ο εορταστικός τζίρος ήταν πεσμένος, οι προορισμοί εσωτερικού δεν ήταν πλήρεις, έχουν αρχίσει απολύσεις, μειώσεις μισθών, γενικά η οικονομία δεν δείχνει να παίρνει τη σκυτάλη από τις πολύ καλές επιδόσεις του πρώτου εξαμήνου του έτους. Η υπεραισιοδοξία ότι «οι δυνάμεις της αγοράς» στην κυβέρνηση θα τόνωναν την οικονομία, που κρατούσαν καθηλωμένη οι ιδεοληπτικοί μαδούροι, δεν επιβεβαιώθηκε, παρά μόνον στο σκέλος της εξοικονόμησης μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων για τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα και τις

Με την πρώτη νιφάδα του χιονιού…

Νίκος Μπίστης Στο γύρισμα της χρονιάς – με την εξαίρεση των εγκλωβισμένων στα χιόνια που δικαιολογημένα αγανάκτησαν – οι υπόλοιποι έμειναν εμβρόντητοι με το φιάσκο μιας κυβέρνησης που έσπασε τα πόδια της σε πέντε εκατοστά χιόνι Θα θυμάστε το ανέκδοτο. Μέχρι πρότινος υπήρχε σε δύο εκδοχές, η μία με υποδηματοποιείο η άλλη με οίκο ανοχής. Ας περιοριστούμε στην πρώτη επισημαίνοντας ότι προστέθηκε εσχάτως και τρίτη εκδοχή, αυτή με το επιτελικό κράτος. Μπαίνει κάποιος σε ένα υποδηματοποιείο. Ανακαινισμένο, φρεσκοβαμμένο, πολυδιαφημισμένο. Στην είσοδο τον υποδέχεται ο ευγενικός ιδιοκτήτης  και τον ρωτάει τι

Νέα χρονιά, νέα δεκαετία, νέα καθήκοντα

Το κύριο άρθρο της Αυγής Καινούργιος χρόνος και καινούργια δεκαετία ξεκινούν από σήμερα. Η προηγούμενη δεκαετία ήταν από τις πιο σκληρές για τη χώρα. Ένα μεγάλο κομμάτι της οικονομίας καταστράφηκε από τα προγράμματα λιτότητας και ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας γλίστρησε προς το όριο της φτώχειας και της αδυναμίας. Ο λαός επιστράτευσε την Αριστερά για να οδηγήσει τη χώρα έξω από την κρίση -να κάνει δηλαδή αυτό που δεν είχαν καταφέρει επί τέσσερα χρόνια οι κυβερνήσεις του παλιού πολιτικού κατεστημένου. Η Αριστερά έχει έρθει στο προσκήνιο για να μείνει. Το στοίχημα είναι να εδραιωθεί ως ένα νέο κόμμα εξουσίας,

Πέντε μεγάλες προκλήσεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2020

Δημήτρης Ραπίδης Το 2020 αναμένεται να αποτελέσει άλλη μια κρίσιμη χρονιά σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Δώδεκα χρόνια μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη δείχνουν ακόμη σημάδια αστάθειας σε πολλούς κρίσιμους τομείς που απασχολούν τις μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες. Η έξοδος από την πολυεπίπεδη κρίση, που ξεκίνησε ως οικονομική κρίση και στη συνέχεια ανέδειξε με ένταση μια σειρά από βαθιές θεσμικές αδυναμίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, φαίνεται ότι δεν έχει ξεπεραστεί πλήρως και δεν θα ξεπεραστεί όσο τα αίτια που οδήγησαν την Ε.Ε. σ’ αυτήν την ταραγμένη και γεμάτη ανατροπές δεκαετία δεν έχουν ερμηνευτεί και αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Συντηρητική

Άνοιξαν τα στόματα και λαλούν επικίνδυνα!

Η κυβέρνηση της Δεξιάς καλείται σήμερα να διαχειριστεί τη σφοδρή σύγκρουση μεταξύ του Βαγγέλη Μαρινάκη και του Ιβάν Σαββίδη Τα αστικά κόμματα προσπαθούν να τα έχουν καλά με τους πιο επιφανείς εκπροσώπους της τάξης που υπηρετούν. Τους κάνουν τα χατίρια στην οικονομία, τους προστατεύουν όταν ξεπερνούν τα όρια, χρησιμοποιούν τις προσβάσεις τους στη δικαιοσύνη για να πέφτουν στα μαλακά όταν παρανομούν, διαμορφώνουν ευνοϊκό πλαίσιο για να δρουν επιχειρηματικά χωρίς κοινωνικές αντιστάσεις, καθαρίζουν το τοπίο από την ενοχλητική παρουσία των συνδικάτων περιορίζοντας το δικαίωμα της απεργίας και καταργώντας τις συλλογικές συμβάσεις, λειτουργούν ως μεσολαβητές-ειρηνοποιοί όποτε υπάρχει

Γιατί χάσαμε στη Βρετανία

Paul Mason “Οι Εργατικοί έχασαν τις εκλογές, όχι πρωτίστως σαν τον άνθρωπο με το σκουφάκι. Αυτοί είναι μειοψηφία, ακόμα και στις περιοχές που η Δεξιά κυριάρχησε. Οι Εργατικοί έχασαν, γιατί απέτυχαν να κατανοήσουν τον κόσμο που δημιούργησε αυτόν τον άνθρωπο και τις ιδέες του” Πήρε αρκετό καιρό στον άνθρωπο με το σκουφάκι να μιλήσει. Συνέχισε να επιμένει ότι εμείς, μια μικρή ομάδα αγωνιστών Εργατικών σε έναν έρημο αγγλικό δρόμο, προσπαθούσαμε να τον κάνουμε να σιωπήσει. Τελικά, τον κάναμε να εκραγεί και να πει αυτό που θέλει. «Αυτό που θέλω»,