Απόψεις

«Ει δε Σύρος, τι το θαύμα;»

Πάνε χρόνια τώρα. Σε ταξί. Από το ραδιόφωνο, ανάμεσα στις υπόλοιπες ειδήσεις, ακούγεται κάτι για την Αραβική Ανοιξη. «Μόνο εμείς δεν κάνουμε τίποτα», ακούω τον ταξιτζή, μεσογειακή θωριά, μάλλον να μονολογεί παρά μου απευθύνεται. Τα ελληνικά του, χωρίς τίποτε το ξενικό στην προφορά τους, υπαγόρευσαν το ερώτημά μου: «Εμείς; Εδώ; Στην Ελλάδα;». «Οχι. Εμείς εκεί. Στη Συρία. Στην πατρίδα μου», απαντά, δίνοντας με λίγες λέξεις τη γεωγραφία της πίκρας του. Προσπάθησα να τον πείσω, ξένος εγώ και μακρινός, πως η Ιστορία δεν έχει αφήσει απέξω τη Συρία και πως η τυραννία του Ασαντ θα βρει τους τιμωρούς της. Επέμενε. «Οχι.

Όταν ο «παλιός» δεν είναι αλλιώς…

Αναρωτιέται η Νέα Δημοκρατία και ο πρόεδρος Ευάγγελος Μεϊμαράκης : «Γιατί δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο και εμείς το παλιό; Εμείς είμαστε μαζί και το νέο και το παλιό» δήλωσε με τη γνωστή του «σαφήνεια»… Να μην αφήσουμε τη Νέα Δημοκρατία με την “αθώα” αυτή απορία!  Να το κάνουμε σαφές ή «να το κάνουμε πεντάρες», όπως θα έλεγε και ο Ευάγγελος όταν μεταμορφώνεται σε Βαγγέλα. Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν δεν είναι μόνο το παλιό. Είναι ταυτοχρόνως το αναχρονιστικό, το μπαγιάτικο, το επικίνδυνο, το διαπλεκόμενο και το υποκριτικό. Σε όποια συγκεκριμένη υπόθεση και αν διερευνήσεις τη συμπεριφορά και

Για μια συνεκτική μεταναστευτική πολιτική

Το μεταναστευτικό / προσφυγικό θέμα έχει πλέον υπερβεί τα ελληνικά σύνορα και έχει επιβληθεί ως άμεση προτεραιότητα στην ευρωπαϊκή ατζέντα, με τους ηγετικούς κύκλους της Ε.Ε. να επιχειρούν να αντιδράσουν με καθυστέρηση, επιφανειακά, χωρίς να επικεντρώνονται στις ρίζες του προβλήματος. Καθυστέρηση που καθίσταται ακόμη πια ασύγγνωστη από τη στιγμή που, ήδη από το 2008, το «Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο», υπογράμμιζε τη συμβολή της διεθνούς μετανάστευσης στην οικονομία και τη δημογραφία της Γηραιάς Ηπείρου: «Η διεθνής μετανάστευση μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία γιατί συνιστά παράγοντα ανθρώπινων και οικονομικών ανταλλαγών», «μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής

Αδιέξοδη λογική

Οι εικόνες των νεκρών παιδιών από ναυάγια με πρόσφυγες, που ξεβράστηκαν στις τουρκικές ακτές της Αλικαρνασσού ενώ λίγες ώρες αργότερα επικρατούσε χάος στο σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης λόγω της παρουσίας χιλιάδων ξεριζωμένων ανθρώπων, σηματοδοτούν, με τον πιο αδιάψευστο τρόπο, την παταγώδη αποτυχία των ηγετικών κύκλων της ΕΕ να αντιμετωπίσουν μια προδιαγεγραμμένη, εν πολλοίς, τραγωδία. Μια τραγωδία που τούτες τις μέρες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Μια τραγωδία για την οποία ευθύνονται οι ηγετικοί κύκλοι της ΕΕ, τόσο εξαιτίας των παραλείψεων και των ανεπαρκειών των πολιτικών τους όσο και εξαιτίας των επιλογών και των αποφάσεών τους έναντι των βαθιών κρίσεων στην ευρύτερη

Τι θα κάνουμε από την 21η Σεπτεμβρίου!

Ας μιλήσουμε για την 21η Σεπτεμβρίου. Την επομένη των εκλογών η νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (ή μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ), θα πρέπει επιτέλους να κυβερνήσει. Οι πολίτες θα έχουν μιλήσει, το μήνυμα της κάλπης θα έχει “αποκωδικοποιηθεί”, οι νέες συμμαχίες θα έχουν προκύψει και όλοι θα περιμένουν να αρχίσει η υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων. Είναι απολύτως σαφές ότι η οικονομία είναι η μέγιστη προτεραιότητα, είναι το πεδίο στο οποίο όλοι θα κριθούμε, είναι το γήπεδο στο οποίο θα βρεθούμε απέναντι στα προβλήματα και όχι απέναντι σε υπαρκτούς ή φανταστικούς εχθρούς. Ας μιλήσουμε για το σημείο εκκίνησης:

Ζωή Κωνσταντοπούλου και άλλοι παράγοντες

Τρεισήμισι ώρες συνέντευξη, για να μάθουμε ότι οι εκλογές γίνονται προκειμένου να εκδιωχθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου από την προεδρία της Βουλής. Η Ραχήλ Μακρήλ, το alter ego της ΠτΔ, πήγε πιο μακριά, αποκάλυψε ότι οι εκλογές έγιναν με εντολή Σόιμπλε, για να εκδιωχθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο Αλέξης Μητρόπουλος ήταν πιο φειδωλός. Μίλησε μιάμιση ώρα για να μας πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δικαίωμα να τον βγάλει από τα ψηφοδέλτια, διότι έχει δώσει στον Τσίπρα δημοσκόπηση που τον παρουσιάζει -τον Μητρόπουλο- ως τον δημοφιλέστερο βουλευτή. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, τέλος, ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις θλιβερές ελληνικές εκλογές κι

Με χωρίς Πρόεδρο

Μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και το ηχηρό 62% του Ελληνικού Λαού υπέρ του “ΟΧΙ” ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του Προέδρου του κόμματός του διορίζοντας ως Αντιπρόεδρο και προσωρινό Πρόεδρο του κόμματος (αν και δεν προβλέπεται η θέση “προσωρινού Προέδρου” από το καταστατικό της ΝΔ) τον εκλεκτό του, Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Συγκεκριμένα, το καταστατικό της ΝΔ (άρθρο 9, παρ. 2.8) ορίζει ότι ο Πρόεδρος του κόμματος “Μπορεί να ορίζει έναν ή περισσότερους Αντιπροέδρους του Κόμματος, στους οποίους μπορεί να αναθέτει την προσωρινή αναπλήρωσή του όταν κωλύεται,

Γιατί δεν γινόταν αλλιώς

Πράγματι, δεν γινόταν αλλιώς. Με τίποτα. Δεν γινόταν να συνεχίσει ο Τσίπρας με κυβέρνηση μειοψηφίας. Δεν γινόταν να σταθεί κυβέρνηση δίχως τη δεδηλωμένη και με πλειοψηφίες α λα καρτ. Με τις δυνάμεις τής αντιπολίτευσης στα ζητούμενα της συμφωνίας, και με την εσωκομματική αντιπολίτευση στα άλλα. Στα όποια άλλα. Δεν γινόταν να συνεχίζει να παριστάνει πως ηγείται ενός ενιαίου πλειοψηφικού κόμματος και δι’ αυτού να ασκεί την εξουσία όπως – όπως. Δεν γινόταν να συνεχίζει να αποδέχεται εκείνο το τραγελαφικό «καταψηφίζουμε τις κεντρικές επιλογές, αλλά στηρίζουμε την κυβέρνηση». Το οποίο, στο κάτω – κάτω, υποτιμούσε κραυγαλέα τη νοημοσύνη του λαού. Δεν

Η «Πετρωμένη Γοργόνα» ο δημόσιος χώρος και το κράτος

Μια ιδιαίτερη είδηση κάνει τον γύρο των μέσων ενημέρωσης και των κοινωνικών δικτύων, τις τελευταίες μέρες: ως ένδειξη διαμαρτυρίας σε πρόστιμο, που του επιβλήθηκε για ελεύθερη κατασκήνωση, ο καλλιτέχνης Διονύσης Καρυπίδης κατέστρεψε με βαριοπούλα τη γοργόνα, που είχε φιλοτεχνήσει στην παραλία Καβουρότρυπες της Χαλκιδικής. Από το 1997 η «πετρωμένη γοργόνα» κοσμούσε την ακτή Πορτοκάλι της πανέμορφης αυτής παραλίας, που κάθε καλοκαίρι κατακλύζεται από πολυάριθμους λουόμενους αλλά και κοινότητα ελεύθερων κατασκηνωτών. Όντας μέλος αυτής της κοινότητας, σε μια στιγμή έμπνευσης, πρόσφερε απλόχερα την τέχνη του στους άλλους, παντρεύοντας τη φυσική ομορφιά του τόπου με την ανθρώπινη δημιουργία. Ζήτησε λοιπόν τη διαγραφή

Ο Τσιγγάνος και ο τσάμικος

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη μουσική των αρχαίων μας. Τα λίγα γραπτά δείγματα της, δεν μας φωτίζουν ιδιαίτερα. Δεν έφτασαν ως εμάς οι μουσικές των τραγωδιών, οι δελφικοί ύμνοι, τα τραγούδια των συμποσίων, γιατί δεν υπήρχε για πολλούς ιστορικούς λόγους, η συνέχεια στο ανθρώπινο καλλιτεχνικό δυναμικό που θα αναλάμβανε τη «μεταφορά» τους μέσα από τους αιώνες. Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος* Αντίθετα, από τα μεσαιωνικά χρόνια και μετά, το δημοτικό τραγούδι, είχε καλύτερη τύχη. Το τραγούδι αυτό που ζυμώθηκε με την καθημερινότητα, τους αγώνες, τις αγωνίες, τα καλά και τα δύσκολα του λαού και του τόπου, ευτύχησε