Αρθρογραφία

Μια Κατερίνα στο Προεδρικό Μέγαρο

Θανάσης Καρτερός Ζήτησε, όπως διαβάσαμε, στις προσκλήσεις για τη σημερινή επίσημη ανάληψη των καθηκόντων της να αναφέρεται ως Κατερίνα, και όχι ως Αικατερίνη Σακελλαροπούλου η νέα Πρόεδρος. Καλό αυτό, γιατί παραείναι αριστοκρατικό -Αικατερίνη η μεγάλη, Αικατερίνη των Μεδίκων!- το λόγιο του πρωτοκόλλου. Στο κάτω – κάτω, ακόμα και η πρωτεύουσα της μακεδονικής Πιερίας, ως Αικατερίνη ξεκίνησε, αλλά ως Κατερίνη σταδιοδρόμησε από τις αρχές του εικοστού αιώνα. Αφήστε που με όλα αυτά κάποιοι θυμήθηκαν με νοσταλγία το παλιό σουξέ του Πυθαγόρα: “Πάμε για ύπνο Κατερίνα, πάμε

Από την περιορισμένη στην πλήρη κατάσταση ανάγκης

Κώστα Δουζίνας Βρισκόμαστε σε πραγματικό «πόλεμο» με τον κορωνοϊό. Βρισκόμαστε σε πραγματικό «πόλεμο» με τον κορωνοϊό. Η προσωρινή έγινε πλήρης «κατάσταση ανάγκης» αορίστου χρόνου και πολύ σκληρότερη από τις επιβολές ενός απολυταρχικού καθεστώτος. Το ανοσοποιητικό σύστημα του έθνους πρέπει να δραστηριοποιηθεί για να αποκρούσει την απειλή στην υγεία και να αποβάλει τον επικίνδυνο εισβολέα. Η ρητορική που χρησιμοποιήθηκε για τους πρόσφυγες μεταφορικά παίρνει τώρα την κυριολεκτική της αναφορά. Ο αποκλεισμός του μετανάστη αποτελεί στρατηγική υπεράσπισης του «κοινωνικού σώματος» ανάλογη με την αντιμετώπιση της αρρώστιας. Βασικές μεταφορές των

Δύο ιδεολογίες, δύο αντιλήψεις για το προσφυγικό

Άγγελος Μανταδάκης Η κυβέρνηση της Δεξιάς – Ακροδεξιάς ευνοεί την ακροδεξιά, ρατσιστική πρακτική – Η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ ευνοεί τη λογική της αλληλεγγύης Οι εξελίξεις στον Έβρο και τα νησιά του βορείου Αιγαίου, αναδεικνύουν τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα όμως επιβεβαιώνει ότι το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό. Η εβδομάδα που πέρασε ήταν ίσως η πιο δραματική των τελευταίων δεκαετιών. Στα νησιά ζήσαμε ό,τι δεν έχουμε ζήσει τα προηγούμενα χρόνια. Η ελληνική κυβέρνηση με τις επιλογές της οδήγησε στην αντιμετώπιση του προσφυγικού με τα ΜΑΤ.

Ασθένειες – ζόμπι

Ρένα Δούρου Η περίπτωση του κορωνοϊού φέρνει στο προσκήνιο την κλιματική κρίση ως παράγοντα δημιουργίας και επιτάχυνσης ενός νέου σύμπαντος ασθενειών που συνδέονται άμεσα με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Είτε πρόκειται για παλιές ασθένειες, όπως η ελονοσία είτε για καινούργιες, όπως η βορρελίωση. Ή ακόμη ενδεχομένως και κάποιες άλλες ξεχασμένες ασθένειες, τις λεγόμενες “ασθένειες – ζόμπι της κλιματικής αλλαγής”. Πρόκειται συγκεκριμένα για κάποιους ξεχασμένους σήμερα ιούς του παρελθόντος της ανθρωπότητας, που βρίσκονται “παγωμένοι” στην Αρκτική και που κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι, εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας, μπορούν να… ξαναζωντανέψουν! Φέρνουν μάλιστα το παράδειγμα ότι πριν από λίγα χρόνια επιστήμονες

Τα λοξά της Καθαροδευτέρας

Βρίσκαμε πάντα τον τρόπο να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα σ’ αυτόν τον τόπο. Η περίοδος της Αποκριάς που κλείνει με την Καθαρή Δευτέρα, έδινε την ευκαιρία για παρεκκλίσεις, κρυφές διαμαρτυρίες, συμβολικές αντιστάσεις. Του Πάνου Σκουρολιάκου*  Εκτός από τα πανελλήνια έθιμα της ημέρας που εστιάζονται στα εδέσματα και την προ του Πάσχα νηστεία, σε πολλές περιοχές της χώρας μας, οργανώθηκαν κάποια έθιμα υπό μορφήν δρώμενων, με έντονο το θεατρικό στοιχείο δηλαδή, που δήλωναν το δέσιμο της κοινότητας, την διαμαρτυρία για τα δεινά από τους κατακτητές, κ.ο.κ. Ένα από τα γνωστότερα έθιμα είναι και το «Γαϊτανάκι» που έφτασε στον Ελλαδικό χώρο

Ο χρόνος- επτά μήνες- έτρεξε αργά για την κυβέρνηση της ΝΔ

Κώστας Ζαχαριάδης Ήρθε η ώρα η Κυβέρνηση να αναμετρηθεί με τα προβλήματα της χώρας. Στο προσφυγικό η κατάσταση είναι απερίγραπτη. Η Ν.Δ. χάιδεψε τα αφτιά των ακραίων. Έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ για το προσφυγικό που δεν ήθελε να φυλάξει τα εξωτερικά μας σύνορα. Μέχρι το τέλος Αυγούστου υποσχόταν ο ταχυδακτυλουργός Πρωθυπουργός ότι θα έχουν τελειώσει όλα: η παροχή ή όχι Ασύλου στους 50.000 πρόσφυγες και μετανάστες και από εκεί και πέρα με τάχιστες διαδικασίες ο καθένας που δεν δικαιούται Άσυλο θα γύριζε στη χώρα του, παράλληλα με δρακόντεια μέτρα θα φυλάσσονταν τα σύνορα μας. Δεν θα περνάει κουνούπι κραύγαζε στα

Των Ελλήνων οι κοινότητες

Παμπάλαια η ανάγκη να βρισκόμαστε. Να συζητούμε τρώγοντας, να διασκεδάζουμε και βέβαια να πίνουμε παρέα. Αυτό το «συν – πίνειν» γέννησε το συμπόσιο. Τη σύναξη φίλων, γειτόνων συντοπιτών, ομότεχνων, ομοϊδεατών, ανθρώπων που έχουν τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες αγάπες, τα ίδια πάθη. Του Πάνου Σκουρολιάκου* Από τους αρχαίους χρόνους οι Έλληνες αγαπούσαν ιδιαίτερα αυτές τις συναθροίσεις ανθρώπων που τρώγουν, πίνουν και διασκεδάζουν. Συμμετείχαν μάλιστα συνεισφέροντας όλοι σε είδος. Φαγητό, πιοτό, κι ότι ο καθείς είχε να προσφέρει. Στην αρχαιότητα, η όλη διαδικασία ξεκινούσε με τα εδέσματα. Στη συνέχεια ερχόταν το κρασί και οι σπονδές. Μετά σειρά είχαν τα

Ο (Εθνικός) κήπος που έχει τη δική του ιστορία

Άγγελος Μανταδάκης Ο Εθνικός κήπος (μέχρι το 1974 λεγόταν Βασιλικός Κήπος), αποτελεί ένα ιστορικό τοπίο, μια όαση και ταυτόχρονα έναν από τους λίγους ελεύθερους χώρους στη στερημένη πρωτεύουσα της Αθήνας. Ποιος απ’ όλους και όλες εμάς που μεγαλώσαμε σ’ αυτή την πόλη, δεν θυμάται σαν παιδί τις κυριακάτικες βόλτες με τους γονείς μας στα υπέροχα δρομάκια του Εθνικού κήπου, με την απίστευτη χλωρίδα και πανίδα που φιλοξενούσε. Το σύνολο της έκτασης του κήπου μαζί με τον διπλανό χώρο του Ζαππείου ανέρχεται σε τριάντα περίπου εκτάρια. Με βάση τα στατιστικά στοιχεία του αρμόδιου τμήματος του Δήμου Αθηναίων πρόκειται για μια

Εργατική τάξη, εργαζόμενοι και τεχνητή νοημοσύνη

Κώστας Αρβανίτης Πέρα από τα ηθικά διλήμματα που τίθενται με την αναπόφευκτη αντικατάσταση πολλών ανθρώπινων επιλογών από μηχανές ασύλληπτης υπολογιστικής ισχύος, τα ζητήματα που προκύπτουν από τη νέα πραγματικότητα και αφορούν το μέλλον της εργασίας δεν παίρνουν αναβολή Όσοι πιστεύετε ότι ο τίτλος που μόλις διαβάσατε είναι μια σύγχρονη εκδοχή του “Φάντη με το ρετσινόλαδο” (το αυθαίρετο πάντρεμα άσχετων εννοιών), μοιράζεστε, κατά πάσα πιθανότητα, δύο κοινά χαρακτηριστικά: ανήκετε στις γενιές που αναγνωρίζουν το νόημά της (μετά τα τελευταία -άντα έως μέχρι πολύ βαθιά στα -ήντα) και ανησυχείτε. Ανησυχείτε για τον

«Ενήλικες στο κόμμα»

Του Δημήτρη Μπίρμπα – Πορεία προς ένα συνέδριο της σύγχρονης μεγάλης Αριστεράς Κατά την περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης της Αριστεράς, την on going αξιολόγησή της από κορυφαία στελέχη της σημάδεψαν δύο φράσεις: “βίαιη ωρίμανση” και “είχαμε αυταπάτες”. Φράσεις που εκτιμήθηκαν, επικροτήθηκαν, προβλημάτισαν, λοιδορήθηκαν, απαξιώθηκαν από πολλούς και πολλές, αλλά περιγράφουν με ειλικρίνεια τη (μη) σχέση της ελληνικής Αριστεράς με τη διαχείριση της εξουσίας πριν από τον Γενάρη του 2015. Η επιτυχής, παρά τις ανεπάρκειές της, διακυβέρνηση της χώρας με λογική “να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται” από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα δεν αμφισβητείται. Οι δύο διατυπώσεις όμως εμπεριέχουν στη μετάφρασή τους