Tag "Βασίλης Πάικος"

Από το εδώλιο στην πλατεία…

Επειδή τα συλλαλητήρια, προπάντων αυτό της Αθήνας, ήρθαν να απενοχοποιήσουν, έως και να «δικαιώσουν» τους χρυσαυγίτες. Να τους ξεπλύνουν. Εντάξει λοιπόν, τα μετρήσαμε τα τετραγωνικά της πλατείας και των γύρω δρόμων. Αφαιρέσαμε κάτι δενδροστοιχίες, κάτι παρτέρια, κάτι σιντριβάνια. Προσθέσαμε τους πέριξ παράδρομους. Λογαριάσαμε την πυκνότητα. Πολλαπλασιάσαμε κατά πώς πρέπει και καταλήξαμε σε συμπεράσματα. Ο καθένας στο δικό του συμπέρασμα βέβαια, αλλά τι σημασία έχει; Λες και δεν θα ήταν αρκετό να συμφωνήσουμε όλοι πως ήταν ένα μεγάλο, ένα πολύ μεγάλο συλλαλητήριο και να ξεμπερδεύουμε. Πάνω – κάτω σαν τις λαοσυνάξεις του Χριστόδουλου.

Καρικατούρα του 1992…

Το όλο περί το Μακεδονικό σημερινό σκηνικό μοιάζει με καρικατούρα του 1992. Το όλο σκηνικό. Τα συλλαλητήρια, οι πατριδοκάπηλες κραυγές, η επανεμφάνιση σε πρώτο πλάνο φαντασμάτων του παρελθόντος, οι θέσεις αλλά και οι μη θέσεις των κομμάτων, τα πάντα. Ευτυχώς μονάχα καρικατούρα και όχι επανάληψη ή αντιγραφή. Γιατί αν ήταν έτσι θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Της κακής μας μοίρας… Ράσα, γαλόνια, πολλά ράσα και πολλά γαλόνια. Κι ακόμη ολόκληρη η –κατά Καρατζαφέρη– δεξιά πολυκατοικία, με όλους της τους ορόφους. Με πληθωρική την παρουσία της ΧΑ, και τη ΝΔ κατά μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο μέρος της, έως και κάποιους περίεργους

Το «καλύτερο» 2018 δεν θα πέσει απ’ τον ουρανό…

Δεν ξέρω πόσο «αίσιον, ευτυχές και σωτήριον» θα είναι τελικά το 2018… Δεν ξέρω πόσο «αίσιον, ευτυχές και σωτήριον» θα είναι τελικά το 2018. Όλ’ αυτά που στην καθιερωμένη υπερβολή τους καλά είναι για πρωτοχρονιάτικες ευχές. Στην πράξη στραβώνει το πράμα. Μπορούμε ωστόσο να περιμένουμε, με σχετική βεβαιότητα, πως το 2018 θα είναι καλύτερο για τη χώρα και τον λαό μας. Τουλάχιστον από τα οχτώ προηγούμενα χρόνια της μιζέριας. Όλες οι ενδείξεις, εκτός συγκλονιστικού αρνητικού απροόπτου φυσικά, προς τα εκεί οδηγούν. Για έναν καλύτερο, ίσως και πολύ καλύτερο καινούργιο χρόνο… Το «καλύτερο»

Μπερλουσκονισμός… α λα γκρέκα

Είναι λοιπόν τώρα ακριβώς η ώρα του υπέρ πάντων αγώνα. Πολύ περισσότερο που αρχίζει να διαφαίνεται δημοσκοπική αναστροφή υπέρ του Τσίπρα Στόχος και στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα είναι να βγει η χώρα από τα Μνημόνια και από την επιτροπεία τον Αύγουστο του 2018. Στόχος και στοίχημα των αντιπάλων του είναι να μην φτάσει ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, στον Αύγουστο του 2018. Γιατί ξέρουν καλά ότι, αν φτάσει, εκεί τελειώνουν όλα για κείνους. Και είναι, προπάντων, κάποιοι βαρόνοι της ενημέρωσης επισπεύδοντες και επειγόμενοι ως προς αυτό τον στόχο. Δυο – τρεις πολύ συγκεκριμένοι. Οι πολιτικοί τους «εκπρόσωποι»,

Αχός βαρύς ακούγεται…

«Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν» λοιπόν. Όχι στο βρόντο, «μηδέ σε γάμο ρίχνονται, μηδέ σε χαροκόπι». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει πόλεμο. Εδώ που τα λέμε, τα κατάφερε μια χαρά ο Μητσοτάκης. Πέτυχε το στόχο του. Έστω έναν από τους στόχους του, τον πιο άμεσο. Κατάφερε να αλλάξει την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Να την μεταθέσει από τα πολλά ιδιαιτέρως ενοχλητικά για ‘κείνον. Κι έτσι για κανα δεκαήμερο ζήσαμε στους ρυθμούς της Σαουδαραβικής Καμμενιάδας. Και πώς να μην τα καταφέρει; Αφού τον πήρε στις πλάτες του το άπαν σύμπαν της «μιντιοκρατίας». Και λειτουργεί επ’ ονόματί του.

Η Ελλάδα επιστρέφει;

Σήμερα ασφαλώς όλοι το ακούν, όλοι το βλέπουν. Πως όλο και περισσότερος κόσμος πιστεύει τώρα στην εξάντληση της τετραετίας. Κι ακόμη πως, σε πείσμα των -μουδιασμένων πάντως- δημοσκόπων, όλο και λιγότεροι πλέον παίρνουν όρκο για νίκη του Μητσοτάκη στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν… Κοίτα να δεις λοιπόν που ετούτος εδώ ο τύπος, ο αντάρτης, ο παρείσακτος, ακόμη αντέχει. Και κοίτα να δεις που, τελικά, δεν αποκλείεται και να τα καταφέρει. Ακόμη αντέχει παρ’ ότι, εδώ και δυόμισι χρόνια, χτυπιέται, «διώκεται» αμείλικτα, υφίσταται ανηλεές πολιτικό bullying από θεούς και δαίμονες. Έτσι και τόσο ώστε να τονε λογαριάζουν

«Μενουμευρωπαίοι» a la carte;

Κάποιοι των «μενουμευρωπαίων» αρνήθηκαν ψήφο στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Εφευρίσκοντας το τέχνασμα της κατάθεσης αντιπρότασης Ευρωπαίοι τόσο όσο. Ευρωπαϊστές ακόμη λιγότερο. Κάποιοι από κείνους που, στο δημοψήφισμα του 2015, κατέβηκαν στις διαδηλώσεις με σημαίες και με ταμπούρλα. Με τη λάμψη της αγριάδας στο μάτι και με το κατηγορηματικά καταφατικό σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη». Οι «μενουμευρωπαίοι», λοιπόν, οι έτοιμοι να προτάξουν στα στήθη τους προκειμένου να υπερασπιστούν τα όσια και τα ιερά. Εκείνα που ο Τσίπρας επιχειρούσε να τινάξει στον αέρα. Ο Τσίπρας ο αντιευρωπαίος… Ναι, αυτοί είναι. Εκείνοι που τις αξίες της Ευρώπης τις λογαριάζουν

Fake αντιπολίτευση

Το φαινόμενο τείνει να προσλάβει, τελευταία, επιδημική μορφή. Καθώς η Ν.Δ. κατά την κεντρική της διάσταση ή κορυφαία της στελέχη αλιεύουν ψεύτικες, εντελώς κατασκευασμένες «ειδήσεις» από τον προσκείμενο Τύπο προκειμένου να τις αξιοποιήσουν στον επίσημο αντιπολιτευτικό τους λόγο Το πρόβλημα το μεγάλο δεν είναι τα fake news. Το πρόβλημα είναι η fake αντιπολίτευση. Προπάντων όταν διαμορφώνει την πολιτική της στο όνομα και στη βάση των fake news. Όπως συμβαίνει τελευταία, όλο και συχνότερα, όλο και περισσότερο. Με κύρια ευθύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα fake news, βλέπεις, οι ψεύτικες, οι κατασκευασμένες ειδήσεις, μπερδεύουν και θολώνουν την ενημέρωση

Τι σημαίνει Δεξιά; Αυτό ακριβώς…

Η κοινωνική ανισότητα ως φυσικό φαινόμενο. Απέναντι στο οποίο οφείλεται σεβασμός… Έτσι, κι αν κάποτε «ο λαός ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», φροντίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να του το θυμίζει. Και τα καταφέρνει μια χαρά… Είπαν και έγραψαν πολλοί πως η εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη ήταν δώρο ανέλπιστο για τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν ξέρω αν έτσι έχουν τα πράγματα. Ποιος μπορεί να μετρήσει με ακρίβεια τη «δεκτικότητα» του λαού απέναντι στη μία ή στην άλλη πρόταση; Το βέβαιο, το μόνο βέβαιο, είναι ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. αποφάσισε φέτος να δείξει, με ενάργεια και παραστατικότητα,

Ο κατήφορος δεν έχει πάτο…

Όχι ότι πριν ήταν καλύτερα. Ή σοβαρότερα ή ορθολογικότερα. Κάθε άλλο. Αλλά νά, τώρα σαν να παράγινε το κακό. Σαν να επικρατεί πλέον η βαρβαρότητα απροκάλυπτη Όχι ότι πριν ήταν καλύτερα. Ή σοβαρότερα ή ορθολογικότερα. Κάθε άλλο. Αλλά νά, τώρα σαν να παράγινε το κακό. Σαν να επικρατεί πλέον η βαρβαρότητα απροκάλυπτη (έστω, πιο απροκάλυπτη) στον χώρο της ενημέρωσης. Από τη στιγμή που ήρθε, ορμητικά και πληθωρικά, στα πράματα ο μεγαλοπαράγων του εφοπλισμού και του ποδοσφαίρου. Δεν ξέρω πώς θα διαμορφωθεί το νέο τοπίο στην ενημέρωση. Και ποια θα είναι η τελική του εικόνα. Όταν θα