Tag "Βασίλης Πάικος"

Ας ζήσουμε λοιπόν με τους μύθους μας…

Ξαφνιάστηκε ο κόσμος όλος όταν ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωνε, πριν εκλεγεί στην προεδρία των ΗΠΑ, ότι σκοπεύει να απαγορεύσει την είσοδο μουσουλμάνων στην «επικράτειά» του. Ξαφνιάστηκε και εξοργίστηκε. Το ίδιο και όταν, μετά την εκλογή του, υπέγραφε το διάταγμα τήρησης της προεκλογικής του δέσμευσης. Αυτό το οποίο, με παρέμβαση των κατά πολιτεία εισαγγελέων, κατέπεσε ωστόσο με πάταγο, σχεδόν απ’ άκρου εις άκρο της Αμερικής. Ξαφνιάστηκε και εξοργίστηκε ο κόσμος όλος με τη βεβαιότητα πλέον ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πραγματικά επικίνδυνο άνθρωπο. Για την Αμερική, για την ανθρωπότητα… Αφού λοιπόν ξαφνιαστήκαμε, αφού αγανακτήσαμε κι αφού τρομάξαμε με τον

Γιατί «σέρνεται» η αξιολόγηση;

Ποιος ναρκοθετεί την προσπάθεια; Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η κυβέρνηση εννοεί να εκτίθεται άνευ λόγου και αιτίας. Και εντελώς απρόκλητα. Όταν στελέχη της, και κορυφαία στελέχη μεταξύ αυτών, θέτουν κάθε τόσο ημερομηνίες – ορόσημα για το κλείσιμο της αξιολόγησης. Από τον περασμένο Νοέμβριο ήδη. Κι από κει στον Δεκέμβριο, στον Ιανουάριο, στον Μάρτιο. Με όρους βεβαιότητας δε. Δημιουργώντας, ευλόγως, στον λαό θετική αναμονή. Για να τον απογοητεύσουν στη συνέχεια. Δεν θα ήταν άραγε φρονιμότερο, και επωφελέστερο για τους ίδιους, να σιωπήσουν; Ώσπου, τουλάχιστον, να φανεί πραγματικό φως; Η κυβέρνηση Τσίπρα διαθέτει ήδη μεγάλη πείρα διαπραγματεύσεων με

Αλλεργία στη λαϊκή συμμετοχή;

Επιμένει η αντιπολίτευση, προπάντων η Ν.Δ. αλλά και η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι, σε «δίκη προθέσεων». Υποστηρίζοντας ότι με τις συνταγματικές της πρωτοβουλίες η Κυβέρνηση, επιχειρεί ν’ αλλάξει την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Να αποπροσανατολίσει από τα δύσκολα. Από τις περί την αξιολόγηση εκκρεμότητες. Δυσκολεύεται κανείς να καταλάβει γιατί η αντιπολίτευση, σχεδόν στο σύνολό της, ενίσταται κάθε φορά που ανακινείται το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης. Τότε που, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού, ξεκίνησε η όλη διαδικασία. Τώρα που ο Αλέξης Τσίπρας, με την προ ημερών παρουσία του στην Επιτροπή Κοινωνικού Διαλόγου, επεχείρησε να ενισχύσει τη λαϊκή

Και με τις δεξιές ιδεοληψίες τι γίνεται;

Αλλά, γιατί άραγε είναι αριστερή ιδεοληψία η επιμονή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, που θα κατοχυρώσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων; Και δεν είναι ιδεοληψία, νεοφιλελεύθερη, δεξιά ιδεοληψία η εγκατάλειψη των εργαζομένων στις ορέξεις των εργοδοτών; Είναι λοιπόν οι αριστερές ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ που κρατούν πίσω την αξιολόγηση. Αλλά και την πρόοδο της χώρας γενικώς. Όπου ιδεοληψίες, οι εκ της δεδομένης ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ εκπορευόμενες απόψεις, στην ακραία εκδοχή τους προβαλλόμενες. Αυτό υποστηρίζει η Ν.Δ. επίμονα και συστηματικά. Το ίδιο, αν και κάπως πιο «διακριτικά», και τα σχήματα του κεντρώου χώρου. Το ίδιο αφήνουν να εννοηθεί

Ποια Κεντροαριστερά; Πλάκα κάνεις;

Αν κάποιος υποστηρίξει ότι μπορεί να υπάρξει Κεντροαριστερά, ότι μπορεί να υπάρξει Σοσιαλδημοκρατία σε απόσταση από την Αριστερά, και μάλιστα σε εχθρική απόσταση απ’ αυτή βρίσκεται σίγουρα εκτός πάσης πραγματικότητας. Αγνοεί την Ιστορία, περιφρονεί την παράδοση, κακοποιεί τη λογική. Και για να εξηγούμαστε, άλλο Κεντροαριστερά και άλλο Κέντρο. Όταν μάλιστα αυτό το τελευταίο προσδιορίζεται ως προς τη «γεωγραφική», και μόνο, διάστασή του. Όλα τ’ άλλα δεν είναι παρά προφάσεις εν αμαρτίαις. Αποκλειστικά καιροσκοπικού ενδιαφέροντος αμαρτίες δε… Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται, και μετέχει ως παρατηρητής, στις συνόδους του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Φωτογραφίζεται μάλιστα στο «οικογενειακό κάδρο». Ο επικεφαλής των

Όταν χάνεις τα ρέστα σου…

Ο Σταύρος Ψυχάρης έπαιξε σκληρό παιχνίδι με τον Τσίπρα. Σε κάποια φάση δε, τότε με τη «γάτα Ιμαλαΐων», έπαιξε τα ρέστα του. Και, απ’ ό,τι δείχνουν οι εξελίξεις, μάλλον τα έχασε… Με πολύ φιλόδοξους στόχους κινήθηκε το αφεντικό του ΔΟΛ, όπως, άλλωστε, και οι περισσότεροι των μεγάλων αφεντικών των ΜΜΕ. Και με τις προσήκουσες, σ’ αυτούς τους στόχους, πρακτικές. Να πέσει εδώ και τώρα ο Τσίπρας ή, έστω, να υποχρεωθεί σε συνθηκολόγηση. Έτσι ώστε να συνεχίσουν αυτοί ανενόχλητοι στους δρόμους και στις μεθόδους που ήξεραν, χρόνια τώρα. Να διατηρηθεί μ’ άλλα λόγια, για λογαριασμό τους, η

Προς μετωπική με τον Σόιμπλε;

Φαίνεται λοιπόν πως η κυβέρνηση εκτιμά πως ο Σόιμπλε δεν είναι, σήμερα, αυτός που ήταν. Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε εξελισσόμενη μια σκληρή αντιπαράθεση, και μετωπική μπορείς να την πεις, ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και στον Γερμανό υπουργό των Οικονομικών. Παλιά ιστορία, θα πει κανείς. Το καινούργιο στην υπόθεση είναι ότι η ελληνική πλευρά «απαντά» πλέον στον Σόιμπλε. Δίχως μάλιστα να μασάει τα λόγια της. Από τους μάλλον βαρείς υπαινιγμούς του πρωθυπουργού ώς τη σατυρική κάρτα του υπουργείου Οικονομικών και ώς τις οργισμένες αντιδράσεις του προέδρου της Βουλής. Ε, ναι, αυτό είναι πράγματι καινούργιο… Η αλήθεια είναι

Από την ανυποληψία στην κατάρρευση

Είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα, που το Mega ετέθη εκτός του διαγωνισμού αδειοδότησης των καναλιών. Και που, καθώς φαίνεται, δεν πρόκειται να συνεχίσει τη λειτουργία του. Είναι κρίμα όχι μονάχα για τους εκατοντάδες εργαζομένους στο κανάλι που θα αντιμετωπίσουν το φάσμα της ανεργίας. Αλλά και με βάση τη μακρά ιστορία του. Δεδομένου ότι μπορεί τα τελευταία χρόνια να αποτέλεσε ηχείο μονοφωνικής προπαγάνδας. Όμως το συνολικό ισοζύγιο της 27χρονης πορείας του Mega είναι ασφαλώς θετικό. Τόσο στον ενημερωτικό όσο και στον ψυχαγωγικό τομέα. Μ’ αυτή την έννοια ναι, είναι κρίμα, πολύ κρίμα… Είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα. Αλλά θα έπρεπε, άραγε, στο

Και τώρα τα άλλα “ισοδύναμα”

Δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρει η κυβέρνηση με τα «ισοδύναμα». Σ’ αυτή την εναγώνια αναζήτηση ισοδυνάμων μέτρων, σχεδόν επί παντός. Για τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος των ταμείων, για τη φορολογία των αγροτών, για τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, για την παραμονή της ενέργειας υπό κρατικό έλεγχο. Δύσκολη δουλειά, χωρίς αμφιβολία. Υψηλοί οι στόχοι, αμφίβολο το αποτέλεσμα. Υπάρχει όμως μια άλλη κατηγορία «ισοδυνάμων», για την εφαρμογή των οποίων δεν χρειάζονται πολλά. Η πολιτική βούληση αρκεί. Και περισσεύει… Πρόκειται για μια σειρά κυβερνητικών μέτρων, παράλληλη προς τις «μνημονιακού» χαρακτήρα υποχρεώσεις, η οποία δεν συναρτάται επ’ ουδενί με το

Ραντεβού με την υστερία

Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως ψήφισε ήδη για αρχηγό της Ν.Δ. Τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Εκεί, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων, όταν, εις επήκοον όλων, του είπε πως εύχεται να είναι εκείνος με τον οποίον θα έχει να κάνει και στο μέλλον. Δεν ξέρω αν και πόσο μπορεί να βοηθήσει η σχετική πρωθυπουργική αναφορά τον υπηρεσιακό πρόεδρο της Ν.Δ., στην αναμέτρησή του με τους ανθυποψηφίους. Μάλλον δύσκολο μοιάζει. Καθώς στα μάτια τού νεοδημοκρατικού εκλεκτορικού σώματος δείχνει μάλλον ειρωνική. Ότι, ας πούμε, τον έχει νικήσει ήδη και επομένως τον έχει του χεριού του… Υπονομευμένη εξ αρχής η διαδικασία ανάδειξης