Tag "Τζένη Τσουπαροπουλου"

Η Αλκυόνη δεν θα ταξιδέψει φέτος

Η Αλκυόνη με τα εντυπωσιακά σε χρώματα φτερά της, το ασυνήθιστα μικρό της σχήμα και τα κοντά και λεπτά της ποδαράκια, έφτασε στη χώρα μας φέτος, όπως συνηθίζει, στις αρχές Σεπτεμβρίου για να ξεχειμωνιάσει, να γεννήσει και να φύγει ξανά για το ταξίδι της, περίπου στα τέλη του Μαρτίου. Έφτιαξε τη φωλιά της στην πατρίδα του τραγικού ποιητή Ευριπίδη, τη Σαλαμίνα. Το νησί, δεν το επέλεξε για την τραγικότητα του τέλους της, ούτε για την τραγική ειρωνεία της σύμπτωσης, αλλά γιατί το είδος της συνηθίζει να κατοικεί σε βραχώδεις ή θαμνώδεις ακτές των θαλασσών. Και η Σαλαμίνα, με τη

Ανδαλουσιανά στάχια. Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα

Andalusia with fields full of grain* O Φεδερίκο ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα γεννήθηκε στο Φουέντε Βακέρος, ένα μικρό χωριό της Ανδαλουσίας, στις 5 Ιουνίου 1898 από μια νεαρή, ευαίσθητη και ασθενική δασκάλα. Δεύτερη σύζυγος ενός πλούσιου γεοκτήμονα, η γλυκειά μητέρα του ποιητή Λόρκα, είχε τόσο εύθραυστη υγεία που δεν μπόρεσε να θηλάσει η ίδια το γιο της, όμως κατάφερε να του εντρυφήσει την αγάπη για την τέχνη και τα γράμματα, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Του χάρισε μια βαθιά αγάπη για τον συνάνθρωπο και τον σεβασμό στον πόνο των πιο αδυνάτων.  Η μητέρα του

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και οι αρμονικές αντιθέσεις

«… τη στιγμή που ο Αουρελιάνο Μπαμπιλόνια θα τέλειωνε την αποκρυπτογράφηση των περγαμηνών, κι όλα όσα ήταν γραμμένα σ’ αυτές ήταν ανεπανάληπτα από αμνημονεύτων χρόνων και για πάντα, γιατί οι γενιές οι καταδικασμένες σε εκατό χρόνια μοναξιάς δεν θα είχαν δεύτερη ευκαιρία πάνω στη γη.» Λένε, ότι αν κάποιος δεν έχει κλάψει με το «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», το αριστούργημα του Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, δεν θα έχει δεύτερη ευκαιρία… αν δανειατούμε τα τελευταία λόγια του βιβλίου του. Ο Μάρκες απομονώνοντας στο φανταστικό χωριό Μακόντο της Κολομβίας, όλη την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής σε ασφυκτική μοναξιά και μαζί

Ουμπέρτο Έκο. Ένας χρόνος μετά

Μ’ επανέφερε στην πραγματικότητα ένας διάλογος, συγκεκριμένος και απρόθυμος, ανάμεσα σ’ έναν νεαρό που φορούσε γυαλιά και σε μια νεαρή που δυστυχώς δεν φορούσε. «Είναι το εκκρεμές του Φουκώ» έλεγε εκείνος. «Το πρώτο πείραμα έγινε στο υπόγειό του το 1851, έπειτα στο Αστεροσκοπείο, και στη συνέχεια κάτω από το θόλο του Πανθέου, με νήμα μήκους εξήντα επτά μέτρων και σφαίρα βάρους είκοσι οκτώ κιλών. Τέλος, από το 1855 βρίσκεται εδώ, με μειωμένες διαστάσεις, και κρέμεται από εκείνη την τρύπα στο κέντρο των σταυροειδών δοκών». «Και τι κάνει, αιωρείται και αυτό είναι όλο;». «Αποδεικνύει την περιστροφή της γης. Επειδή το

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ένα ειρηνικό όνειρο που γεννήθηκε σαν σήμερα

O Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ο νεώτερος, Αμερικανός ιερέας των Βαπτιστών, γεννήθηκε σαν σήμερα 15 Ιανουαρίου 1929. Στα 39 του χρόνια, στο Τενεσί όπου είχε πάει για να συμπαρασταθεί στους αγωνιζόμενους αφροαμερικανούς οδοκαθαριστές, αιμόφυρτος από σφαίρα που δέχτηκε στο σαγόνι του, στο πάτωμα του ξενοδοχείου όπου διέμενε, είπε στους συντρόφους του:  «Να παίξετε το «Take my hand, precious Lord» στην αποψινή συγκέντρωση, όσο πιο όμορφα μπορείτε». Ήταν το αγαπημένο gospel τραγούδι του μεγαλύτερου ειρηνιστή αγωνιστή, οπαδού της δράσης μέσω της παθητικής αντίστασης, ηγέτη του Αφροαμερικανικού Κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. “Με πάτησες, Αράπη!” Παιδάκι στην Ατλάντα

Η βία της σιωπής

Η σκηνή που ο γερουσιαστής Τρουέμπα χτυπάει την πολυαγαπημένη του,βελούδινα καλήτου,Κλάρα,στο «Σπίτι των Πνευμάτων» της Ιζαμπέλ Αλιέντε ενώ εκείνη ορκίζεται σε αιώνια σιωπή, μου προκαλεί πάντατρομερή ασφυξία. Πώς είναι δυνατόν να σιωπά; Πώς είναι δυνατόν να ανέχεται την αδικία, τη βία, τη κακομεταχείριση, την απαξίωση, την μείωση της προσωπικότητάς της, τον εξευτελισμό, τη ντροπή, τις ενοχές που της μοιράζουν.Τις ενοχές για την ίδια της τη γυναικεία φύση για την οποία από μικρό κοριτσάκι την έκαναν να ντρέπεται. Πώς σιωπούμε ακόμα; Πώς δεν αναγνωρίζουμε αυτή την υποθάλπουσα αίσθηση ότι ναι, μας αξίζει αυτή η συμπεριφορά μόνο και μόνο γιατί